Και τώρα ας παραδοξολογήσουμε. Γιατί είναι η εποχή των μεγάλων εμφανίσεων. Οι Κάννες και οι πρεμιέρες των ταινιών που συμμετέχουν στο κινηματογραφικό φεστιβάλ αποτελούν πρόσχημα. Μία επίσημη συγκέντρωση ακριβών και εξαιρετικά δουλεμένων ρούχων που τα φοράνε και τα επιδεικνύουν ορισμένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα, σώματα και ταλέντα του σινεμά. Τα συνδυάζουν με μυθικής αξίας κοσμήματα, αστραφτερά (συνήθως) αξεσουάρ και άφθονη χρυσόσκονη απλωμένη ως τελευταίο άγγιγμα στο επιμελημένο μακιγιάζ τους.
Και αφού οι Κάννες και κάθε κόκκινο χαλί της ποπ κουλτούρας έχουν ήδη στηθεί για την παρέλαση σωμάτων που θεωρητικά τουλάχιστον δηλώνουν το ξεφάντωμά τους, το οπτικό μήνυμα στην πυραμίδα της επίδρασης μεταδίδεται. Ο τρόπος που ντύνονται επηρεάζει το πώς νιώθουν, αλλά και πώς νιώθουν οι άλλοι που τους βλέπουν. Και περνά προς τα κάτω για να αρχίσει η μίμηση στη ρεαλιστική πραγματικότητα των πολλών που κάποιες περιστάσεις στις ζωές τους θα προκύψουν ώστε να επιδιώξουν να νιώσουν ξεχωριστοί. Ακόμη και τώρα που γίνεται πόλεμος και μία ολική δυσανεξία αλλοιώνει την προσμονή της καλοκαιρινής ρέμβης θολώνοντας με ενοχές και θλίψη την προσδοκία των στιγμών χαράς και έκστασης που ακολουθούν μετά από τελετές γάμων και βάφτισης. Γιατί αυτός είναι ο κύκλος της ζωής στα πρώτα Σαββατοκύριακα του καλοκαιριού που αφορμές γιορτής γεμίζουν τα χωριά της ενδοχώρας και τα παρεκκλήσια των νησιών.
Ας σημειώσουμε και κάτι ακόμη. Οτι όλο και πιο συχνά τα σύγχρονα σώματα φοράνε ελάχιστη ποσότητα υφάσματος για να δείξουν ότι είναι ντυμένα με στυλ. Είτε είναι η παρέλαση στο κόκκινο χαλί στις Κάννες μπροστά από τους φωτογράφους που εστιάζουν στο γυμνό σημείο, ακόμη και στην απελευθερωμένη από αιδώ γενετήσια περιοχή που διαγράφεται κάτω από τα αέρινα πέπλα φορεμάτων με εκτενές μάκρος. Είτε κατά τη διάρκεια μιας συγκέντρωσης χαράς μεταξύ μελών της κοινότητας και ατόμων που σχετίζονται με οικογενειακούς δεσμούς η επιδίωξη ντυσίματος ωθεί στην υπερέκθεση και στην απογύμνωση. Αρα και στην αποστέρηση νοήματος;
Στην ιστορία της μόδας των τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα οι σχεδιαστές παρουσίασαν με τα ρούχα τους ένα εννοιολογικό πλαίσιο ντύνοντας τα σώματα με προσωπικές αξίες, αυτοπεποίθηση, ασφάλεια, άνεση, ενώ παράλληλα πρότειναν κάποιες παρεκκλίσεις προς το αίνιγμα, το μυστήριο, την εκζήτηση ως στοιχεία ενός οπτικού παιχνιδίσματος που προσκαλεί σε συνάντηση και γνωριμία με τον άλλο. Οι σημερινές αποκαλυπτικές και εκθαμβωτικές παρελάσεις σωμάτων, παρόλο που προκαλούν την προσοχή, δεν εξάπτουν το βλέμμα.
Η «τελειότητα» των ομογενοποιημένων σχημάτων έχει κουράσει. Οι υψηλές επιδόσεις της πλαστικής χειρουργικής μοιράζουν υποσχέσεις σφρίγους και κάλλους στην κοινότητα νεόπλουτων βαμπίρ. Ενώ άλλες υπερήλικες υπάρξεις, δοξασμένες κατά το παρελθόν, αγνοούν παλιά γνωμικά σοφών και ώριμων μυαλών που προέτρεπαν σε μία ακολουθία κανόνων αρμονίας και ήρεμης διατύπωσης στυλιστικών επιλογών.
