Η εβδομάδα που κλείνει είχε μια βραδιά με τζίρο 1,1 δισ. δολαρίων, τέσσερα παγκόσμια ρεκόρ – για τους Τζάκσον Πόλοκ, Κονσταντίν Μπρανκούζι, Ζοάν Μιρό και Μαρκ Ρόθκο, με πολλούς ακόμη καλλιτέχνες να προσεγγίζουν τις υψηλότερες τιμές τους – και δύο δημοπρασίες (Christie’s και Phillips) με ποσοστό πωλήσεων 100% (white glove).
Πιο συγκεκριμένα, το ζωγραφικό έργο του Πόλοκ «Νούμερο 7Α» (1948) πωλήθηκε για 181,2 εκατ. δολάρια. To προηγούμενο ρεκόρ για έργο του Πόλοκ είχε σημειωθεί το 2021 στα 61,2 εκατ. δολάρια για το «Νούμερο 17» (1951), ενώ ακριβότερο έργο του παραμένει το «Νούμερο 17Α» (1948), το οποίο είχε πωληθεί ιδιωτικά το 2015 περί τα 200 εκατ. δολάρια.
Το δεύτερο ρεκόρ πέτυχε η μικρών διαστάσεων χάλκινη με φύλλα χρυσού «Δαναΐδα» (1913) του Κονσταντίν Μπρανκούζι, που πωλήθηκε για 108 εκατ. δολάρια, 37 εκατ. δολάρια περισσότερα από το προηγούμενο ρεκόρ για το γλυπτό «Εκλεπτυσμένη νεαρή γυναίκα» που είχε σημειωθεί το 2018. Η τιμή αυτή καθιστά τον Μπρανκούζι τον δεύτερο γλύπτη στην ιστορία, μετά τον Τζακοέτι, έργο του οποίου σπάει το φράγμα των 100 εκατ. δολαρίων σε δημοπρασία.
Ιστορικό ρεκόρ είχαμε και για το έργο που στο απώτερο παρελθόν ανήκε στον Μαξ Ερνστ με την υπογραφή του Ζουάν Μιρό. Στα 53,5 εκατ. δολάρια πωλήθηκε το «Πορτρέτο της Μαντάμ Κ» (1924) – τιμή υπερδιπλάσια της κατώτατης αρχικής εκτίμησης – ξεπερνώντας το προηγούμενο ακριβότερο έργο του καλλιτέχνη που είχε πωληθεί το 2012, κατά 16,5 εκατ. δολάρια.
Ρεκόρ είχαμε και για τον Μαρκ Ρόθκο έπειτα από 14 χρόνια καθώς το έργο «Ν.15, Δύο πράσινες και κόκκινη ρίγα» πωλήθηκε προς 98,4 εκατ. δολάρια, όταν το «Πορτοκαλί, Κόκκινο, Κίτρινο» είχε πωληθεί για 86,9 εκατ. δολάρια το 2012. Το «Ν.15» είχε αγοραστεί από τη συλλέκτρια Αγκνες Γκαντ απευθείας από το ατελιέ του Ρόθκο το 1967 και δεν είχε διατεθεί ποτέ ξανά στην αγορά.
Τι σημαίνουν όλα αυτά και μάλιστα συσσωρευμένα σε δύο μόλις ημέρες για την παγκόσμια αγορά τέχνης; Μπορούμε να μιλάμε για μια νέα εποχή ή για μία φάση «επιλεκτικής ευφορίας»;
Τα προηγούμενα δύο χρόνια (2024-2025) χαρακτηρίστηκαν από έντονη αβεβαιότητα, πληθωριστικές πιέσεις και γεωπολιτική αστάθεια, που έκαναν τους μεγάλους συλλέκτες διστακτικούς σε αγορές έργων με ιδιαίτερα υψηλές τιμές. Η βραδιά του 1,1 δισ. του οίκου Christie’s που προέκυψε από τα συνολικά έσοδα της βασικής δημοπρασίας με έργα του 20ού αι. και εκείνης της συλλογής του συλλέκτη Σ.Ι. Νιουχάουζ, αποδεικνύει πως η αγορά δεν πάσχει από έλλειψη ρευστότητας, αλλά από έλλειψη εξαιρετικών έργων.
Ενα μεγάλο μέρος της επιτυχίας αυτής της εβδομάδας οφείλεται, ωστόσο, και στο γεγονός ότι πολλά από τα προς πώληση έργα είχαν εκ των προτέρων τρίτες οικονομικές εγγυήσεις διασφαλίζοντας αγοραστές πριν καν ξεκινήσει η δημοπρασία.
