Η ομιλία Μητσοτάκη κατά την έναρξη του συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας εκφωνήθηκε από προεκλογικό μπαλκόνι. Αποσπάσματά της θα επαναλάβει και από το βήμα της ΔΕΘ, προσθέτοντας και τις απαραίτητες εξαγγελίες οικονομικού περιεχομένου. Μιλώντας, λοιπόν, στο συνέδριο, ο Μητσοτάκης, έδειξε τα καλοφωτισμένα σημεία του κυβερνητικού έργου και στάθηκε μπροστά στη βιτρίνα για να συγκριθεί με τους αντιπάλους του.
«Ποιος θέλετε να εκπροσωπεί τη χώρα στην προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενωσης;». Είναι το ερώτημα πάνω στο οποίο τοποθετεί τις μάρκες του για το επόμενο ποντάρισμα. Ο Μητσοτάκης βγαίνει στο προεκλογικό παζάρι πουλώντας σταθερότητα και «πρόσωπο». Λογικό. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι κατά πόσο όλα αυτά έχουν σημασία όταν δεν βγαίνει ο μήνας. Μεταξύ μας, δεν έχουν. Για το μεγαλύτερο κομμάτι του εκλογικού ακροατηρίου δεν καίγεται καρφί για την προεδρία της ΕΕ και τη στιβαρή εκπροσώπηση της χώρας στο διεθνές περιβάλλον.
Ομως ο Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία δεν απευθύνονται σε αυτούς. Δεν συνομιλούν ούτε με εκείνους που ανεβάζουν αναθέματα στα social ή αβαντάρουν τα τρολ. Μήτε ενδιαφέρονται για τους θαυμαστές του Σάντσεθ που δεν πήγε στη Eurovision για να καταγγείλει το Ισραήλ. Το μυστικό του Μητσοτάκη βρίσκεται αλλού. Σε εκείνο το ένα τρίτο της χώρας που τα βγάζει πέρα μια χαρά και ακόμα καλύτερα. Ναι, είναι μειοψηφικό κομμάτι.
Οταν όμως εμφανίζεται συμπαγές μπροστά στην κάλπη δίνει την πρωτιά. Και αυτή τη στιγμή, η Νέα Δημοκρατία είναι το μοναδικό κόμμα για την Ελλάδα που περνάει καλά, ελέγχει το άγχος της επιβίωσης, κάνει τα ταξίδια στο εξωτερικό και κλείνει από νωρίς καλοκαιρινές διακοπές. Είναι, δηλαδή, το τμήμα του εκλογικού κοινού που δεν θέτει την ατζέντα στις δημοσκοπήσεις, είτε γιατί έχει λύσει τα προβλήματά του, είτε επειδή μπορεί και τα διαχειρίζεται. Και εδώ είναι το πρόβλημα της αντιπολίτευσης.
Σε μία χώρα δύο ή τριών ταχυτήτων, η ΝΔ βρίσκεται μόνη της στην πρώτη. Δεν χρειάζεται να είναι πλειοψηφικό ρεύμα για να κυριαρχεί πολιτικά. Της αρκεί να είναι η συνεκτική πολιτική έκφραση του πιο σταθερού και οικονομικά ανθεκτικού τμήματος της κοινωνίας. Οι υπόλοιποι συνωστίζονται ανάμεσα στην οικονομική πίεση και στη διαμαρτυρία.
Η μάχη για τα λείψανα
Δεν είναι ωραία η εικόνα στον ΣΥΡΙΖΑ. Θυμίζουν κάτι χριστιανούς των πρώτων αιώνων όταν αντιδικούσαν πάνω από τα απομεινάρια μαρτύρων για την ιδιοκτησία των λειψάνων. Ετσι και τώρα σπαράσσονται πάνω από το πτώμα, στέλνοντας την αξιοπρέπειά τους να κάνει συντροφιά στο ηθικό πλεονέκτημα, στη σφαίρα της ανυποληψίας. Η ουσία είναι ότι θα έχουμε μία καινούργια είσοδο στη σκηνή. Το κόμμα Πολάκη. Θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ; Δύσκολο. Διότι ο Φάμελλος θα κλειδώσει την πόρτα και θα καταπιεί το κλειδί, μεταβιβάζοντας τα περιουσιακά στοιχεία σε φίλια ιδρύματα. Το πολύ ο Πολάκης να βάλει στο χέρι τη σφραγίδα. Και ο ίδιος, ως αρχηγός των ατάκτων, με το λάβαρο του Αρη ανά χείρας θα πορευτεί μόνος, αλλά, επιτέλους, ελεύθερος. Αν πάρετε ποπ κορν προτιμήστε τη μεγάλη συσκευασία.
Αρκουδάκι και δύο γέροντες
Με βίντεο που κατασκευάστηκε από τεχνητή νοημοσύνη η Μαρία Καρυστιανού μας έδωσε το πρώτο τρέιλερ, το teaser, για την επίσημη εκκίνηση του πολιτικού της εγχειρήματος. Στην πλατεία Αριστοτέλους κρατώντας ένα ευτραφές περιστέρι που απελευθέρωσε προς τους ουρανούς. Θύμισε την Κάτια Δανδουλάκη στους τίτλους της «Λάμψης», τότε που ο μακαρίτης ο Φώσκολος την είχε βάλει στο Σύνταγμα με τις δεκαοχτούρες. Είναι ο Νώε μετά τον Κατακλυσμό; Υπάρχει συμβολισμός προς το Αγιο Πνεύμα ή την ειρήνη; Μην είναι το ένα από τα τρία πουλάκια που κάθονται; Αμφίσημος ο συμβολισμός, αλλά άρεσε στο χριστεπώνυμο πλήθος που έδωσε τις ευχές του. Ομως το περιστέρι πετάει και φεύγει. Χρειάζεται κάτι πιο σταθερό. Και στιβαρό. Ας πούμε μία αρκούδα. Εστω μικρή, σαν τον Μίσα, τη μασκότ των Ολυμπιακών της Μόσχας. Βάζεις το αρκουδάκι μπροστά και το πλαισιώνεις με δύο σεβάσμιους γέροντες, κατά προτίμηση αγιορείτες από τη ρωσική μονή. Ετσι, να σκάσουν και οι Βελόπουλοι από τη ζήλια τους. Και για να γίνει σαφέστερο το μήνυμα.
Η star της ημέρας
H Nτάρα, από τη Βουλγαρία. Νικήτρια στη Eurovision. Γλίτωσε την ανθρωπότητα από έναν βραχνά. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε έτσι και κέρδιζε το Ισραήλ. Ισως να διοργάνωναν τον διαγωνισμό επάνω σε αεροπλανοφόρο. Αλλά από την άλλη, αυτό θα συνέφερε εμάς. Σε μία διοργάνωση όπου θα συμμετείχαν μόνο το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος, θα ήμασταν ακλόνητο φαβορί.
