Η Γενιά Ζ. Ηρθε στον κόσμο από το 1997 ως το 2012. Τα εγγόνια των Baby Boomers. Και τα παιδιά της δικής μου γενιάς, της Χ. Τα κορίτσια που πέταξαν τις ζωές τους από την ταράτσα γεννήθηκαν στο ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.
Η πρώιμη εφηβεία τους κλειδώθηκε στα lockdown της πανδημίας. Δεν γνώρισαν τον παλιό, απλό, αναλογικό κόσμο. Τα δάχτυλά τους δεν έπιασαν χάρτινη φωτογραφία. Ούτε ζωγράφισαν καρδιά. Την άγγιξαν με το δάχτυλο στην οθόνη. Είναι τα παιδιά που δεν γνώρισαν την πλήξη. Δεν κοίταξαν το ταβάνι τα μεσημέρια. Είναι μια φουρνιά που, σε μας, τους γονείς της, φαίνεται περίεργη. Συχνά ακατανόητη. Ενίοτε και εκνευριστική. Μαλακά παιδιά. Λες και δεν έφυγαν από πάνω τους οι κρέμες που τους βάζαμε όταν ήταν μωρά.
Τρυφερά, σαν τα λούτρινα με τα οποία γεμίζαμε τα δωμάτιά τους. Πιο ευαίσθητα από μας. Γιατί προσπαθήσαμε να τα διδάξουμε αξίες που δεν τις έβρισκες στις δικές μας αλάνες. Και πιο ευάλωτα. Μπορεί να τα είχαμε στα πούπουλα, να τρέχαμε από πίσω τους σκουπίζοντας κάθε άγχος που θα τα καταδίωκε. Ομως δεν είδαμε και έναν ολόκληρο νέο και σκληρό κόσμο που έπεσε στις πλάτες τους. Απέραντος που μίκρυνε σαν χωριό. Ναρκισσιστικός. Απαιτητικός. Με το ακραίο να γίνεται μέτρο σύγκρισης. Και την αποτυχία να θυμίζει καταδίκη.
Ενας κόσμος που, για να τον ζήσεις με βάση τα πρότυπα που θέτει, οφείλεις να έχεις χρήματα, ομορφιά, ευτυχία που επιδεικνύεται. Ενα πτυχίο δεν θα σου φτάνει. Ούτε μία γλώσσα. Και, ασφαλώς ούτε μία δουλειά. Αλλιώς θα βλέπεις τον κόσμο μόνο μέσα από την κλειδαρότρυπα της οθόνης.
Οι δυστυχείς καλό είναι να σιωπούν. Και όσοι δεν τα καταφέρνουν πρέπει να κρύβονται. Ναι, είναι μια γενιά που δεν ζηλεύεις ούτε τη νιότη της. Γιατί, έτσι όπως στέκεσαι από πίσω της, βλέπεις και εσύ στο βάθος την ομίχλη που σκεπάζει τον ορίζοντα. Λένε ότι τα σημερινά παιδιά θα αλλάξουν πέντε επαγγέλματα στη ζωή τους. Θα πρέπει να εφευρίσκουν συνέχεια μία καινούργια εκδοχή του εαυτού τους. Θα χάσουν την αυθεντική, αλλά να που η ζωή δεν βγαίνει πια αλλιώς.
Ο φόβος φυλάει τα τουρνικέ
Επιτρέψτε μου να γίνω μπάρμπας. Οπως εκείνοι που αγόρευαν κάποτε στα καφενεία. Και να αναρωτηθώ μεγαλοφώνως. Τι θα συμβεί αν μερικοί από τους τραμπούκους των πανεπιστημίων βρεθούν πίσω από τα κάγκελα με τον ΑΦΜ τους να φορτώνεται με χρέη προς το Δημόσιο για τις ζημιές που προκάλεσαν; Ναι, είναι αφελές το ερώτημα και τοποθετημένο πρόχειρα. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι αν μερικά παλικάρια μπουν στο μπουντρούμι και, κάθε μέρα, μαζί με το συσσίτιο παίρνουν και ενημέρωση για τις έντοκες οφειλές τους, η κατάσταση στα πανεπιστήμια θα βελτιωθεί θεαματικά. Ναι, φυσικά να τοποθετηθούν κάμερες. Δεν θα τοποθετηθούν τουρνικέ. Μας το λέει και ο υφυπουργός Παιδείας. «Αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι ήταν μια κουβέντα που έγινε το 2021, δεν έχει λογική τώρα. Υπάρχουν άλλοι τρόποι». Φυσικά. Ναρκοπέδια. Αλλά θα πρόκειται για ημίμετρα. Διότι έτσι δείχνεις ότι προσπαθείς να τους αποκρούσεις. Το ερώτημα είναι πώς θα τους κάνεις και να σε φοβούνται.
ΠΑΣΟΚ και δημοσκοπήσεις
Οι εταιρείες δημοσκοπήσεων είναι μαγαζιά. Κάνουν δουλειές. Χρειάζονται έσοδα και κέρδη. Οι δημοσκοπήσεις που συχνά – πυκνά βλέπουμε στα μέσα ενημέρωσης, είναι ένα κομμάτι από τη δουλειά τους. Οι έρευνες διεξάγονται σε καθημερινή βάση. Και ένας από τους καλύτερους πελάτες είναι τα πολιτικά κόμματα. Το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλει τις δημοσκοπήσεις. Εντάξει. Γιατί δεν μας λέει τι δείχνουν οι μετρήσεις που παραγγέλνει το κόμμα για λογαριασμό του; Διότι αν, πράγματι, υπάρχει απόκλιση ανάμεσα στα αποτελέσματα που παίρνουν τα κόμματα και σε εκείνα που βλέπει η κοινή γνώμη, τότε, ναι, έχουμε σοβαρό πρόβλημα. Εκτός και αν εννοούν ότι αλλοιώνονται και τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων που δίδονται στο κόμμα. Κοινώς η εταιρεία εξαπατά τον πελάτη της. Αυτές οι αντιδράσεις δείχνουν πανικό. Και απογοήτευση. Είναι σαν να χάνεις το πρωτάθλημα και να καταγγέλλεις τον πίνακα της βαθμολογίας.
Η star της ημέρας
Γκολσφιτέχ Φαραχανί. Ηθοποιός από το Ιράν. Είχε, λένε, πλατωνικό έρωτα με τον Μακρόν, γεγονός που προκάλεσε την οργή της Μπριζίτ και το χαστούκι στο μάγουλο του προέδρου. Κάποτε οι μεγάλοι άνδρες είχαν ό,τι ήθελαν. Οποια επιθυμούσαν. Η ισχύς τους λειτουργούσε ως το ανίκητο αφροδισιακό. Ομως ποια δύναμη είναι πάνω από εκείνη που έχει ο άνθρωπος με τον οποίο μοιράζεσαι το κρεβάτι σου; Καμία.
