Αν κάποιος δεν έχει ιδέα από την Ελλάδα και δει τις εικόνες θα νομίζει πως πρόκειται για ξεκαθάρισμα λογαριασμών συμμοριών σε μια μακρινή τριτοκοσμική χώρα. Τα τάγματα εφόδου που προκάλεσαν βίαια επεισόδια και απρόκλητα επιτέθηκαν σε φοιτητές αλλά και σειρά επεισοδίων με βανδαλισμούς και προπηλακισμούς σε καθηγητές μόνον προβληματισμό πυροδοτούν και ερωτήματα. Και αυτό αφού ένα μεγάλο μέρος του νομοθετικού πλαισίου έχει ήδη μεταβληθεί προς το αυστηρότερο από το 2022 και επί ημερών της παρούσης κυβέρνησης.
Ούτε το παρωχημένο άσυλο νοείται, ούτε ανοχή σε βίαιες εκδηλώσεις. Είναι επίσης διακριτές οι ευθύνες και τα όρια αρμοδιοτήτων ενώ η κυβέρνηση με τις πρωτοβουλίες της είχε μεγάλο μέρος της συναίνεσης και της ακαδημαϊκής κοινότητας και της κοινωνίας των πολιτών. Και όμως. Η βία καλά κρατεί και μαζί της όλες οι επικίνδυνες και εγκληματικές επενέργειες που δυνητικά θα έχουν και βαρύτερο κόστος.
Η ασφάλεια όμως δεν είναι λεκτική διατύπωση κενή περιεχομένου που εντάσσεται σε μικροκομματικές στοχεύσεις. Μαζί της οι μεταρρυθμίσεις και οι νόμοι δεν δρομολογούνται και ψηφίζονται όχι απλώς για να υπάρχουν στα χαρτιά αλλά για να πληρούνται και να εκτελούνται στο ακέραιο. Η κυβέρνηση θα πρέπει προσεκτικά να αναστοχαστεί σοβαρά και να αποφασίσει: Θα επιδείξει και άλλη ανοχή σε τέτοια απαράδεκτα περιστατικά ή θα βάλει κόκκινες γραμμές προτού είναι αργά; Δεν αρκεί να δηλώνεις μεταρρυθμιστής. Πρέπει και να το πράττεις.
