Το αυριανό συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας δεν θα είναι αδιάφορο, ούτε θα στερείται σημασίας. Και επειδή θα είναι το τελευταίο πριν από τις εθνικές κάλπες. Και γιατί η κυβερνώσα παράταξη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι μεταξύ μιας ανεπανόρθωτης φθοράς και μίας τακτικής ανάταξης – το δεύτερο είναι το αισιόδοξο σενάριο για τη ΝΔ. Η ταυτότητα του κόμματος θα είναι καθοριστική για το ίδιο και για το πολιτικό σκηνικό. Αν κάτι επέδειξε από το μακρινό 1974 ως τώρα είναι μια ανθεκτικότητα που δεν οφείλεται πάντα σε αμιγώς ιδεολογικούς λόγους.
Παρότι εξάλλου η ραχοκοκαλιά της είναι «η λαϊκή Δεξιά του καθημερινού ανθρώπου» – γεγονός απόλυτα σεβαστό στον γράφοντα – πάντα προσείλκυε και ξένα σώματα για να διατηρηθεί, να ηγεμονεύσει ή να κυβερνήσει. Μόνο με τη Δεξιά δεν θα ήταν κυβερνώσα. Χωρίς αυτή επίσης. Τα τρία ρεύματα που συνέκλιναν στη ΝΔ – φιλελευθερισμός, κρατισμός και κεντροδεξιά ιδεολογία – είχαν πάντα το βάρος τους αλλά εκείνο που είχε το μεγαλύτερο ήταν η εξουσία και η άσκησή της. Η συνοχή της εκμηδένιζε ακόμη και υπαρκτές ιδεολογικές διαφορές. Η ΝΔ συναρθρώθηκε με αναφορά σε πρόσωπα. Περισσότερο από θεωρητικά σχήματα.
Ηξερε και ξέρει να επιβιώνει αλλά και να μεταβάλλει τα αφηγήματά της. Από το 2016-2019 η αποστολή του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν αυτονόητη και απλή. Το αντι-ΣΥΡΙΖΑ ρεύμα ήταν μεγάλο και ο πρόεδρος της ΝΔ είχε την ελκτικότητα να πάρει μαζί του εκείνο το μέρος του Κέντρου που δεν ήθελε τον Τσίπρα. Η βάση της παράταξης θα ακολουθούσε. Η συνθήκη που διαμορφωνόταν δε, δεν οδηγούσε αυτόματα σε ένα συμπαγή δικομματισμό, κάτι που υποτίμησαν οι του ΣΥΡΙΖΑ. Και το 2023 το σύστημα του «ενός κόμματος», εγκαθιδρύθηκε.
Εσωτερικά ο Μητσοτάκης και οι επιτελείς του υπογράμμιζαν τη δύναμη του Κέντρου, αφήνοντας σταδιακά πίσω τη λαϊκή βάση του κόμματος (ίσως και θεωρώντας τη δεδομένη). Το ξεχνάμε σήμερα μα οι βασικές ρήξεις με τα ακροατήρια της ΝΔ ήταν κοινωνικές. Για παράδειγμα το αγροτικό-κτηνοτροφικό θέμα. Οι μισθωτοί λόγω ακρίβειας και του ελέφαντα του πληθωρισμού. Ηταν όμως και γεωγραφικές ρήξεις με τα βόρεια ακροατήρια ή εκείνους που νιώθουν εγκατάλειψη στην ύπαιθρο.
Η διαφθορά με άξονα τον ΟΠΕΚΕΠΕ και οι υποκλοπές αποξένωσαν και εκείνα τα κεντρώα τμήματα που είδαν τη θεσμική παρακμή να μην αλλάζει αλλά και να χρησιμοποιείται το επιχείρημα των «χρόνιων παθογενειών» από μια παράταξη που κυβερνά από το 1974, τα 27 χρόνια. Σήμερα, στο συνέδριο, ο Μητσοτάκης καλείται όχι απλώς να προσεταιριστεί εκ νέου το Κέντρο αλλά και να ξανασυνομιλήσει με το κόμμα του. Δεν είναι αδύνατο σήμερα να εκφραστεί από τη βάση της ΝΔ μια μεγάλη εκλογική διαμαρτυρία.
Αυτός,κ Αυτή, Αυτό: Τίγρεις
Αν θυμηθούμε τον πρόεδρο Μάο, θα λέγαμε πως οι ΗΠΑ είναι «χάρτινη τίγρη» ή πως αργόσυρτα το δίκιο είναι των λαών. Αν τον διαβάσουμε πιο μεταγενέστερα θα τον βρούμε στην περίφημη «διπλωματία του πινγκ πονγκ» με τους Αμερικανούς και στην επίσκεψη του Νίξον το 1972 στο Πεκίνο που διαμόρφωσε μια νέα πραγματικότητα στα διεθνή: περαιτέρω ρήξη Κίνας – ΕΣΣΔ, μη αναγνώριση της Ταϊβάν από τις ΗΠΑ κ.λπ. Τώρα ο πρόεδρος Τραμπ δεν είναι Νίξον, η Κίνα δεν έχει τον Μάο, εξελίσσεται όμως στην αυτοκρατορική χώρα του 21ου αιώνα χωρίς να κάνει σπασμωδικές κινήσεις ή λάθη.
#Hashtag: Καβγάδες
Το μπιφ μεταξύ ΠΑΣΟΚ και Αλέξη Τσίπρα δεν θα πάει καλά. Οι πράσινοι έχουν αρχίσει να ανεβάζουν στροφές που δεν βγαίνουν πάντα σε καλό. Δείτε τις απαράδεκτες δηλώσεις της Βάσιας Αναστασίου για τον πρώην πρωθυπουργό. Ο δεύτερος αναπόφευκτα στοχεύει και στη δεξαμενή της Χαριλάου Τρικούπη και άρα δεν θα αποφύγει – προβλέπουμε – τις επιθέσεις. Ούτε όμως τα κεντροαριστερά ακροατήρια είναι ατέλειωτα, ούτε ο κόσμος έχει την αντοχή να βλέπει καβγάδες. Παραδοσιακά δε, ο Τσίπρας έχει το ατού να καβγαδίζει πιο εύκολα και πιο γόνιμα αν και εκείνος καταλαβαίνει πια πως βασικά έχει απέναντί του τον Μητσοτάκη, και αυτό το μάνιουαλ δεν ευδοκίμησε το 2019 και το 2023. Λέτε να δούμε πράσινο Τσίπρα και κόκκινο ΠΑΣΟΚ;
