Ο Ολυμπιακός προκρίθηκε για 15η φορά στην ιστορία του σε ένα Final Four Euroleague και βρίσκεται στην 3η θέση πίσω μόνο από την ΤΣΣΚΑ των 19 συμμετοχών (18 σε Euroleague και 1 στο μοναδικό πρωτάθλημα της Suproleague) και την Μπαρτσελόνα των 17.
Μάλιστα στη «ρωσική αρκούδα» τα τελευταία χρόνια δεν της επιτρέπεται η συμμετοχή στο πρωτάθλημα – άρα το ρεκόρ της είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό.
Παράλληλα ο Ολυμπιακός προκρίθηκε για 5η συνεχόμενη φορά στην τελική φάση της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης κάτι που το έχουν πετύχει μόνο η ΤΣΣΚΑ (που το έχει κάνει μάλιστα 8 φορές και σε 2 περιόδους καθώς από το 2003 έως και το 2019 έχει απουσιάσει μόνο το 2011!) και η Φενέρμπαχτσε (2015-2019).
Οι Ερυθρόλευκοι δείχνουν μια απίστευτη συνέπεια και είναι μόνιμα εκεί για να διεκδικούν το βαρύτιμο τρόπαιο, στο οποίο έφτασαν κοντά – σε αυτά τα χρόνια των συνεχόμενων παρουσιών – μόνο το 2023 όταν τους πήρε την «μπουκιά από το στόμα» ο Σέρχιο Γιουλ με το καλάθι στο τέλος.
Πέντε παίκτες, όπως είπαν και οι αδελφοί Αγγελόπουλοι ήταν παρόντες και στις πέντε αυτές προκρίσεις, από τον αρχηγό Κώστα Παπανικολάου, μέχρι τον Τόμας Γουόκαπ, τον Γιαννούλη Λαρεντζάκη, τον Σακίλ ΜακΚίσικ και τον Μουσταφά Φαλ ενώ ο Σάσα Βεζένκοφ έφυγε μια χρονιά – για ΝΒΑ – και ξαναγύρισε ενώ ο Αλεξ Πίτερς ήταν παρών στις 4 τελευταίες προκρίσεις.
Ακριβώς διότι ο Ολυμπιακός χτίζει έναν σταθερό κορμό, τον οποίο διατηρεί και τον εμπλουτίζει κάθε χρόνο έχοντας παράλληλα και τον ίδιο προπονητή, τον ρέκορντμαν πλέον σε συμμετοχές Γιώργο Μπαρτζώκα ο οποίος έχει συμπληρώσει 8 χρόνια (τα 6 συνεχόμενα) στον πάγκο της ομάδας της καρδιάς του με το δέσιμο με τον κόσμο να έχει περάσει σε άλλο επίπεδο.
Αυτός είναι και το βασικότερο πρόσωπο στη μηχανή μιας ομάδας που με γεωμετρική ακρίβεια όχι μόνο δίνει το παρών κάθε χρόνο στο Final Four αλλά συνήθως το πετυχαίνει και με εντυπωσιακό τρόπο καθώς την τελευταία τετραετία έχει τερματίσει 3 φορές στην κορυφή της κανονικής περιόδου σε μια διοργάνωση τόσο αμφίρροπη και τόσο δύσκολη.
Ναι το ζητούμενο και για αυτόν, τον πρώτο έλληνα τεχνικό στην ιστορία θυμίζουμε που έχει κατακτήσει τη Euroleague το 2013 στο Λονδίνο, είναι να φτάσει και πάλι στη γη της επαγγελίας και να σηκώσει για δεύτερη φορά στην καριέρα του το βαρύτιμο τρόπαιο, αλλά ό,τι και να γίνει κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει την παρακαταθήκη που έχει αφήσει στον σύλλογο και τη νοοτροπία που έχει περάσει σε αυτόν.
Η «σχολή Μπαρτζώκα» δεν έχει να κάνει πλέον μόνο με τον Ολυμπιακό, αλλά… διδάσκεται ανά την Ευρώπη και δεν είναι τυχαίο (ξαναλέμε ακόμα και να μην κατακτήσει ούτε εφέτος το τρόπαιο) ότι θεωρείται και είναι εκ των κορυφαίων προπονητών στη Γηραιά Ηπειρο.
Ο ίδιος, απόλυτα σεμνός (είναι στάση ζωής, από τα παιδικά του χρόνια) ποτέ δεν θέλει να βγαίνει μπροστά και με εξαίρεση τον… εξάψαλμο που ακούνε κάποιες φορές οι παίκτες του την ώρα του αγώνα, στους πανηγυρισμούς και στις φωτογραφίες είναι πάντα πίσω πίσω ή ακόμα και εκτός κάδρου από επιλογή του.
Δίπλα του ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές και της εφετινής πορεία (και ας μην είναι πρώτος σκόρερ, ή σε λεπτά συμμετοχής) είναι αναμφίβολα ο Κώστας Παπανικολάου.
Ενα παιδί που έγινε άνδρας μέσα από την ομάδα της καρδιάς του και που βγαίνει μπροστά πάντα στα δύσκολα. Γαλουχήθηκε δίπλα σε Σπανούλη και Πρίντεζη και δικαίως πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού δείχνοντας κάθε φορά, πρώτα απ’ όλα στα αποδυτήρια, γιατί το αξίζει πέρα για πέρα.
Παίζοντας πολλές φορές με αυταπάρνηση, ακόμα και τραυματίας, και όντας ο πρώτος που θα προτρέψει και τους συμπαίκτες του να ξανασηκωθούν όρθιοι ύστερα από μια δύσκολη βραδιά, όπως ήταν για παράδειγμα εκείνη του Κάουνας το 2023, στον χαμένο τελικό, όπου ο Ολυμπιακός έμεινε όρθιος από το σοκ και κατέκτησε ένα μήνα μετά το πρωτάθλημα.
Ο παίκτης με ελληνικό dna Τόμας Γουόκαπ, είναι ένας ακόμα κρίκος σε αυτή την αλυσίδα της επιτυχίας. Ενας «χαμάλης πολυτελείας» που θα «σκοτωθεί» στην άμυνα, θα σκιστεί να κάνει χαρούμενους τους συμπαίκτες του (με τις ασίστ του) και στο τέλος της ημέρας ακόμα και αν έχει 0 πόντους (όπως ο αριθμός της φανέλας του) θα έχει το χαμόγελο στα χείλη γιατί η ομάδα θα έχει πετύχει τον στόχο της.
Ο Τόμας όχι απλά δέθηκε με την ομάδα, αλλά στον Πειραιά βρήκε τη νιρβάνα του, βρήκε το νόημα της μπασκετικής του καριέρας και ζωής και ρουφάει την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία.
Οι αντίπαλοι πολλές φορές τον «σημαδεύουν» και του δίνουν το σουτ, αλλά και ο ίδιος δουλεύει όλο και περισσότερο για να γίνεται καλύτερος και στα τρία παιχνίδια με τη Μονακό σημείωσε συνολικά 27 πόντους με 8/13 τρίποντα ενώ είχε και 16 ασίστ για μόλις 3 λάθη και όλα αυτά σε 65:30 λεπτά συμμετοχής.
