Τι απέγιναν λοιπόν οι δυο γιγάντιες επιχειρήσεις κατά του Ιράν, η «Επική Οργή» των Ηνωμένων Πολιτειών και το «Βρυχώμενο Λιοντάρι» του Ισραήλ; Πού οδήγησε και τι άφησε πίσω; Μήπως την ήττα του Ιράν όπως είπε κάμποσες φορές ο Ντόναλντ Τραμπ, ή το «τσάκισμα των εχθρών της ανθρωπότητας», όπως βροντοφώναζε ο Μπενιαμίν Νετανιάχου;
Αν το δούμε ρεαλιστικά, τίποτα απ’ αυτά δεν συνέβη. Ούτε «τους συντρίψαμε» κι ούτε «θα τους εξαφανίσουμε από προσώπου γης», όπως απειλούσε οργισμένος μέρα παρά μέρα ο πρόεδρος Τραμπ. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια, δίχως φτιασιδώματα και κομπασμούς. Το Ιράν όχι μόνο άντεξε, όχι μόνο απαντούσε με σφοδρότητα, όχι μόνο προκάλεσε τεράστιες ζημιές σε γειτονικές του χώρες, αλλά ταρακούνησε την παγκόσμια οικονομία και πιθανόν θα συνεχίσει να το κάνει σε ανάλογες εμπλοκές. Ανά πάσα στιγμή!
Από τις 28 Φεβρουαρίου, όταν άρχισαν συντονισμένα τα στρατιωτικά χτυπήματα και στο διάστημα που ακολούθησε μέχρι σήμερα, η ανθρωπότητα βίωσε την απόλυτη τρέλα. Το Ιράν άντεχε, έστω και με σημαντικότατες απώλειες, και η οξύτατη κρίση μεταφέρθηκε σε όλα τα νοικοκυριά σε παγκόσμιο επίπεδο.
Γιατί με το κλείσιμο των νευραλγικών στενών του Ορμούζ, το πλήγμα της οικονομίας έμοιαζε και ήταν κεραυνοβόλο. Οι επιπτώσεις ήταν τρομακτικές. Το ξαναλέμε: τρομακτικές. Γιατί από την άνοδο του πετρελαίου και όλων των καυσίμων, επλήγησαν τα πάντα και χωρίς… έλεος.
Πώς θα συνέχιζε να ζει ο κόσμος με όλες αυτές τις γιγάντιες οικονομικές επιπτώσεις; Εκατομμύρια καταναλωτές παγκοσμίως, προφανέστατα και εντός των Ηνωμένων Πολιτειών, εξέφρασαν μια τεράστια κοινωνική δυσαρέσκεια. Γιατί δεν χτυπήθηκαν μόνο οι μεταφορές – με αδιανόητο πλήγμα στον παγκόσμιο τουρισμό – αλλά εκτοξεύτηκαν βασικά είδη διατροφής, έκλεισαν επιχειρήσεις, απολύθηκαν άνθρωποι, ένας βρόχος στον λαιμό του κόσμου, που άρχισε να αντιδρά έντονα. Μάλιστα αμερικανικά Μέσα τεράστιας εμβέλειας θεωρούν ότι αυτές ακριβώς οι αντιδράσεις του αμερικανικού λαού και όχι μόνο, καθοδήγησαν σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις.
Επιπλέον, οι νέες τοποθετήσεις του Τραμπ που ανακοίνωσε αιφνιδιαστικά την προσωρινή παύση της επιχείρησης «Σχέδιο Ελευθερίας» το οποίο σχετιζόταν με τα Στενά του Ορμούζ για την ασφαλή διέλευση των πλοίων, ερμηνεύτηκαν ως ομολογία αποτυχίας των Ηνωμένων Πολιτειών (που ξόδεψε δισεκατομμύρια γι’ αυτόν τον πόλεμο). Και δεν το λένε μόνο οι Αμερικανοί.
Οτι η αποτυχία να πετύχουν τους στόχους τους οφείλεται στις σταθερές θέσεις και απειλητικές προειδοποιήσεις από την πλευρά του Ιράν που ουδέποτε υποχώρησε, παρότι ο Τραμπ δήλωνε συνεχώς ότι τον παρακαλούν για ειρήνη.
Οσα και να ειπωθούν, όποια διπλωματική γλώσσα κι αν χρησιμοποιηθεί, με πανηγυρισμούς αξιωματούχων ή χωρίς, η αναδίπλωση των Ηνωμένων πολιτειών είναι ξεκάθαρη. Το ίδιο ξεκάθαρο είναι ότι το Ιράν δεν έχασε κανέναν πόλεμο, παρά τις κατά καιρούς θριαμβολογίες του προέδρου της Αμερικής.
Επιπλέον το καθεστώς παρέμεινε στη θέση του και στο εσωτερικό της χώρας δεν άλλαξε το παραμικρό, παρότι κάποιοι προέβλεπαν εσωτερική επανάσταση.
Και μιας και λέμε για οικονομία και πιέσεις: κάθε ανακοίνωση που αφορούσε ακόμα και το ενδεχόμενο νέων διαπραγματεύσεων, έριχνε αυτόματα την τιμή του βαρελιού του πετρελαίου.
Ακόμα κι όταν ανακοινωθεί η άρση των κυρώσεων κατά του Ιράν και η απελευθέρωση δισεκατομμυρίων παγωμένων ιρανικών κεφαλαίων, ο Τραμπ πάλι θα βρει να πει κάτι. Πιθανόν ότι το Ιράν ηττήθηκε και υποχρεώθηκε σε αναδίπλωση των θέσεών του.
Δεν πειράζει. Αρκεί να έχει σταματήσει αυτή η τρέλα, που δεν οδήγησε πουθενά. Αντίθετα, μόνο καταστροφές και πόνο έφερε.
Ομως δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην καταλαβαίνει ότι τα πάντα είναι εύθραυστα κι όλα μπορεί να ανατραπούν σε ένα λεπτό. Ο κόσμος πια είναι αλλιώς…
