Δυστυχώς η ωραιότερη είδηση των ημερών αδικήθηκε από την επικαιρότητα. Σύμφωνα λοιπόν με ατράνταχτες πληροφορίες το νέο κόμμα Τσίπρα θα ακολουθήσει το μοντέλο της… Φιλικής Εταιρείας!
Δεν ξέρω ποιος Θεούλης το σκέφτηκε αλλά μπράβο του. Τέτοιο κωμικό ταλέντο είχαμε να συναντήσουμε από τους Μόντι Πάιθον.
Με μια ισχυρή δόση άγνοιας. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος ότι ο κωμικός Θεούλης ξέρει τι ήταν η Φιλική Εταιρεία, ούτε αν ξέρει τι θα είναι το κόμμα Τσίπρα.
Η Φιλική Εταιρεία ήταν μυστική επαναστατική οργάνωση, στα πρότυπα πολυάριθμων επαναστατικών οργανώσεων της εποχής. Είχαν προηγηθεί το «Ελληνόγλωσσον Ξενοδοχείον» στο Παρίσι, η «Φιλόμουσος Εταιρεία» στην Αθήνα και η «Εταιρεία του Φοίνικος» για την οποία δεν ξέρουμε πολλά πράγματα.
Ολες βάδιζαν λίγο ή πολύ στα πρότυπα των Ελευθεροτεκτόνων και των Καρμπονάρων – που ελάχιστη σχέση είχαν με τη μακαρονάδα καρμπονάρα και το σημειώνουμε για να μην μπερδευτούν οι φίλοι του Τσίπρα…
Αν και επαναστατική, η Φιλική Εταιρεία δεν είχε μεγάλη επιτυχία στα επαναστατικά. Από αυτήν την άποψη ήταν κάτι σαν τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά τουλάχιστον εκείνη έπαιξε ρόλο στην αφύπνιση του Εθνους.
Οι επαναστατικές ιδέες των ιδρυτών της δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, οι Υψηλάντηδες που ανέλαβαν στη συνέχεια τα ηνία είχαν το αμφίβολο δημοκρατικό φρόνημα της αυλής του Τσάρου και η συνέχεια ήταν μάλλον οδυνηρή όταν διεκδίκησαν την πρωτοκαθεδρία του Αγώνα.
Οριακά δεν τους πλάκωσαν στο ξύλο οι Μαυρομιχάληδες και οι Δεληγιανναίοι.
Για το κόμμα Τσίπρα δεν υπάρχουν ασφαλή προγνωστικά. Αλλά η σκληρή επικαιρότητα οδήγησε σε δεύτερη μοίρα τη νέα Φιλική Εταιρεία. Κάτι η Κοβέσι, κάτι ο Μακρόν, κάτι οι υποκλοπές, οι νέοι Φιλικοί πέρασαν στο ντούκου.
Κρίμα. Γιατί η ιδέα αξίζει την προσοχή μας.
Αν και χρειαζόμαστε περισσότερες λεπτομέρειες για να αξιολογήσουμε τη νέα αφύπνιση του Εθνους που αναμφισβήτητα θα υποκινήσουν οι Απόστολοι του Τσίπρα που αναμένονται σύντομα.
Αρκεί να μην ξεκινήσουν κι αυτοί διαβαίνοντας τον Προύθο για να τους μαζεύουμε μετά με τα κουταλάκια.
Το ξαναλέω, όμως. Η ιδέα αξίζει.
Μπορεί να μην υπόσχεται όπως η Κοβέσι ή η κυρία Καρυστιανού πως θα τους βάλει όλους φυλακή. Μπορεί να μη δεσμεύεται πως δεν θα αφήσει στην ησυχία του και τον τελευταίο πράκτορα του Ντίλιαν όπως κάνει το ΠΑΣΟΚ. Αλλά έχει το ενδιαφέρον της.
Φυσικά όπως όλες οι αριστερές ιδέες πάσχει πρακτικά. Η τελευταία φορά που επιχειρήθηκε να πάνε όλοι φυλακή ήταν στη Σοβιετική Ενωση και τη Ρουμανία του Τσαουσέσκου.
Γι’ αυτό υποψιάζομαι ότι οι διαφορές μας με την Κοβέσι δεν είναι τόσο νομικού ή δικαστικού τύπου. Οσο πολιτισμού. Και αφορούν την ίδια τη δημοκρατία.
Στην ευρωπαϊκή δημοκρατία δηλαδή που ξέρουμε και υπηρετούμε υπάρχουν πολίτες και πολιτικοί που επιλέγονται από τους πολίτες. Η Δικαιοσύνη παρεμβαίνει αν κάποιος από τους μεν ή τους δε παραβιάσει τον νόμο.
Ούτε με τις σκέψεις τους ασχολείται, ούτε με τις προθέσεις τους.
Και μάλιστα παρεμβαίνει με εγγυήσεις νομιμότητας και τήρηση κανόνων, όπως είναι το τεκμήριο αθωότητας και του χειρότερου κακούργου.
Αντιθέτως στην άλλη δημοκρατία, ας την ονομάσουμε «εισαγγελική», είναι όλοι ύποπτοι διότι είναι όλοι διεφθαρμένοι και σχεδόν εξ ορισμού υπόκεινται σε τεκμήριο ενοχής.
Γι’ αυτό χρειάζεται μόνο ένας ατρόμητος δικαστής ή κάποιος τολμηρός εισαγγελέας που θα τους τσουβαλιάσει ή θα τους τυλίξει σε ένα φύλο χαρτί για τα περαιτέρω.
«Στείλε τους όλους στο δικαστήριο κι άσ’ τους να βρουν το δίκιο τους!» συμβούλευε μια άλλη μεγάλη μορφή της εισαγγελικής δημοκρατίας, ο Δ. Παπαγγελόπουλος.
Κάπως έτσι η Κοβέσι ελέγχει ό,τι περάσει μπροστά της, από το Σύνταγμα έως τις συμπεριφορές των πολιτικών και την εθνική Δικαιοσύνη. Παρόλο που η δικαιοδοσία της Ευρωπαϊκής Γενικής Εισαγγελίας αφορά εκ της ιδρύσεώς της μόνο τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων. Ολα τα άλλα είναι περιττή φλυαρία.
Με άλλα λόγια λοιπόν και με όλο τον σεβασμό που οφείλουμε σε έναν νεοϊδρυθέντα ευρωπαϊκό θεσμό, πολύ φοβούμαι πως με την Ευρωπαία Γενική Εισαγγελέα και τους συνεργάτες της μάλλον δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα και σίγουρα δεν υπηρετούμε την ίδια αντίληψη για τη δημοκρατία.
Από την άλλη, δεν είναι καθόλου προφανές ότι όλοι οι παραπάνω προβληματισμοί ενδιαφέρουν τους νέους Φιλικούς. Ιδίως που εκ του παρελθόντος τους δεν προκύπτει πως χολοσκάνε και πολύ για τα ζητήματα της δημοκρατίας ή της Δικαιοσύνης.
Είναι χαρακτηριστικό πως δεν είδα καμία συγκίνηση για τη μαζική αποστολή δικογραφιών στη Βουλή όταν η ίδια η Εισαγγελία αναφέρει στο διαβιβαστικό κάποιων από αυτές πως δεν έχει προκύψει παρανομία. Τότε γιατί τις στέλνει;
Υποθέτω πως όλα αυτά δεν εμπίπτουν στα άμεσα ενδιαφέροντα της νέας Φιλικής Εταιρείας. Λογικό. Προέχουν άλλες προτεραιότητες. Οπως να φτιαχτεί επιτέλους το κόμμα ή ο φορέας που θα έχει μοντέλο τη Φιλική Εταιρεία.
Και κυρίως να προετοιμαστεί εγκαίρως και αποτελεσματικά η νέα αφύπνιση του Εθνους.
Το οποίο ακόμη κι αν κοιμάται όρθιο, αποκλείεται να μην έχει ακούσει ότι μια νέα αφύπνισή του επίκειται. Κάτι σαν τη Δευτέρα Παρουσία.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως και το μοντέλο της Φιλικής Εταιρείας ίσως χρειάζεται κάποια σοβαρή ανακαίνιση από την εποχή των Ελευθεροτεκτόνων και των Καρμπονάρων.
Και γι’ αυτό ακούγονται σοβαρά ιδέες κάποιων υποστηρικτών του εγχειρήματος να μετατραπεί η νέα Φιλική Εταιρεία σε «Φιλική Κομπανία».
Δεν ξέρω αν αυτή η μικρή αναπροσαρμογή στο μοντέλο θα διευκολύνει την αποτελεσματική πολιτική δράση του φορέα που θα ακολουθήσει.
Σίγουρα όμως προδιαθέτει για πολλά και ωραία γλέντια.
