Αν λειτουργούσε ο παρακρατικός μηχανισμός με το Predator, νομίζω ότι θα είχε στρέψει όλη του τη δραστηριότητα στο κατά βάση ιταλικό εστιατόριο Lolita’s, εκεί στην Κηφισίας, λίγο πριν από τη στροφή για Χαλάνδρι. Στο υπόγειο του εστιατορίου, στον privee χώρο, όπου ανάμεσα στις κόκκινες βελούδινες ταπετσαρίες, και τις αναπαυτικές πολυθρόνες, κάθε τόσο (μια φορά τον μήνα τουλάχιστον) 27 βουλευτές της ΝουΔου (26 ήταν, αλλά τελευταία ενσωματώθηκε κι άλλος ένας) περνάνε Ρίο – Αντίρριο, τον Κυριάκο τον Α’, και τους υπουργούς του, κατά κύριο λόγο, τους εξωκοινοβουλευτικούς.
Εχουν μια «προτίμηση» στον Ακη Σκέρτσο βέβαια, τον οποίο, κακώς κατά τη γνώμη μου, θεωρούν ως την προσωποποίηση του απόλυτου «κακού», αλλά δεν στερούνται του ενδιαφέροντός τους και άλλοι υπουργοί και υφυπουργοί, όπως ας πούμε ο Δημ. Παπαστεργίου, ο Θαν. Κοντογιώργης, ο Νικ. Ταχιάος ή ο Μαργαρίτης Σχοινάς. Και οργανώνονται. Δηλώσεις, ερωτήσεις-αγκάθια για την κυβέρνηση, τοποθετήσεις στα πάνελ, όλα μοιάζουν να εκπορεύονται από εκεί, παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει κάποιος επικεφαλής. Κάποιος ο οποίος να έχει αναγορευτεί έστω ως «πρώτος μεταξύ ίσων». Ολοι με όλους. Ο μόνος που ενδεχομένως ξεχωρίζει με έναν τρόπο είναι ο Νότης Μηταράκης, μόνο και μόνο διότι αυτός είχε την αρχική πρωτοβουλία να οργανωθούν αυτές οι συνάξεις, και έκτοτε έχει καθιερωθεί.
Στο τραπέζι το επόμενο «χτύπημα»
Οι «πέντε» που συνυπέγραψαν την ανοιχτή επιστολή προς τον πρόεδρο Κυριάκο τον Α’, εννοείται ότι συμπεριλαμβάνονται μεταξύ των συνδαιτυμόνων των «μυστικών δείπνων» Μηταράκη, στο Lolita’s. Εννοείται επίσης ότι η επιστολή – αυτό το ξέρω καλά – πριν σταλεί προς δημοσίευση πέρασε από δυο-τρία χέρια, προκειμένου να «χτενιστεί» και να γίνουν οι απαραίτητες προσθαφαιρέσεις ώστε να είναι to the point όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, προκειμένου να υπογραμμίσουμε το ακριβές του στόχου.
Ο στόχος τώρα, ήταν ολοφάνερος, αλλά επιλέχθηκε για ευνόητους λόγους η τακτική «χτυπάω το σαμάρι, για να χτυπήσω τον γάιδαρο».
Ο προβληματισμός τώρα, είναι αν πρέπει να υπάρξει, και με ποιον τρόπο, άλλο χτύπημα, πριν από τις 7 Μαΐου. Οι απόψεις διίστανται, αλλά γνώμη μου είναι ότι δεν θα δούμε κάτι άλλο. Θα περιμένουν να δουν πώς θα εξελιχθεί η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας και αναλόγως θα δράσουν – και θα αντιδράσουν.
Αν επιτραπεί να λάβουν τον λόγο βουλευτές αυτού του «κλίματος», σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης, τότε θα αλλάξει ο σχεδιασμός. Αν δεν επιτραπεί, απλώς θα έχουμε μια έκρηξη!
Και μια ακόμη μεγαλύτερη, αν τελικά αναβληθεί η συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας – γιατί «παίζει» και αυτό ως ενδεχόμενο. Επαιζε τουλάχιστον ως προχθές…
Μία ωραία ατμόσφαιρα…
Ενδεικτικό της κατάστασης που επικρατεί στη ΝουΔου, είναι το άγριο επεισόδιο, της περασμένης Τετάρτης στη Βουλή, μεταξύ ενός εκ των θαμώνων του Lolita’s, του βουλευτή Θεσπρωτίας Βασίλη Γιόγιακα και του υφυπουργού «κόκκινο πανί» για τους βουλευτές, Νίκου Ταχιάου. Ο Γιόγιακας κατέθεσε ερώτηση, για ένα σοβαρότατο πρόβλημα, που αφορά την Ηγουμενίτσα. Η πόλη δεν διαθέτει περιφερειακό που να οδηγεί στο λιμάνι, και το αποτέλεσμα είναι να διαλύεται καθημερινά από το πλήθος των βαρέων φορτηγών από όλα τα Ανατολικά Βαλκάνια και την Τουρκία που τη διασχίζουν.
Ο Μητσοτάκης έχει δεσμευτεί ότι θα γίνει ο περιφερειακός, περιφερειακός όμως δεν σχεδιάζεται, ούτε καν στα χαρτιά υπάρχει και ο φουκαράς ο Γιόγιακας κατέθεσε ερώτηση στη Βουλή. Τι ήταν να την υποβάλει; Οταν ήρθε η ώρα της συζήτησης, μόνο καρπαζιές δεν του έριξε ο υπουργός Υποδομών Ταχιάος! Τα έργα, του είπε, με βαρύ ύφος, δεν ακολουθούν τον εκλογικό κύκλο – ήτοι ποιος είσαι ρε που ζητάς περιφερειακό για το χωριό σου, επειδή έρχονται εκλογές!
Τρελάθηκε ο άλλος. «Εμείς δεν είμαστε Ελλάδα;» ρώτησε τον υφυπουργό, απάντησε εκείνος, η κόντρα πήρε διαστάσεις, με τον βουλευτή να παρατηρεί «Ούτε ερωτήσεις να μην κάνουμε…», και τον υφυπουργό να αποκρίνεται: «Οχι, καλά κάνετε και κάνετε ερώτηση. Κι εγώ καλά κάνω και δίνω την απάντηση που δίνω. Είναι απάντηση που δεν περιορίζεται σε εσάς, είναι απάντηση που απευθύνεται παντού»!!!
Δηλαδή και σε όλους τους υπόλοιπους που θέτουν ζητήματα λειτουργίας της κυβέρνησης, και ειδικότερα των σχέσεων των βουλευτών με τους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς.
Πώς ήταν η ατάκα του Ντίνου Ηλιόπουλου στον «Ατσίδα»; «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, είμαστε»…
Αυτό!
Μία «Πυξίδα» για τη χώρα
Ολα αποφασισμένα, όλα τακτοποιημένα, και μετά την ανακοίνωση του «Μανιφέστου» του νέου κόμματος, Τσίπρα, τι απομένει; Να οριστεί η ημερομηνία για το πότε θα σηκωθεί η αυλαία, να δούμε το όνομα, διότι τον αρχηγό τον ξέρουμε – είναι ο εξ εφέδρων πρόεδρος Τσίπρας. Τον χώρο όπου θα συμβεί το… κοσμοϊστορικό γεγονός, τον γνωρίζουμε. Κατά πάσα πιθανότητα, θα είναι μια διασκευασμένη αποθήκη του ΟΛΠ, στο λιμάνι του Πειραιά, εκεί από όπου αναχωρούν τα μεγάλα πλοία για τα Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Χώρο, που γνωρίσαμε από μια εκδήλωση που είχε γίνει προ διετίας από έναν μεγάλο πάροχο ηλεκτρικής ενέργειας, του οποίου ο μεγαλομέτοχος είναι σταθερά θαυμαστής, και υποστηρικτής, του προέδρου Τσίπρα – ιδιαίτερα στα «πέτρινα χρόνια» που ακολούθησαν την εκλογική συντριβή του ’23. Δεν συσχετίζω τα δύο γεγονότα (ανακοίνωση κόμματος με τον συγκεκριμένο χώρο), απλώς το επισημαίνω, γιατί έχω το κακό συνήθειο να θυμάμαι, και ευτυχώς θυμάμαι καλά.
Συσχετίζω όμως τον χώρο γενικά, με το όνομα του νέου κόμματος. Αν δεν με απατά μια καλή πηγή που διαθέτω, το νέο κόμμα θα ονομάζεται «Πυξίδα», και επελέγη ο χώρος παρουσίασης στο μεγάλο λιμάνι, ανάμεσα στα καράβια, για να στείλει πολλαπλά μηνύματα – και μεταξύ των πολλών το ένα, ότι χωρίς «πυξίδα» το καράβι-χώρα δεν πάει πουθενά. Βέβαια στο μεταξύ έχει εφευρεθεί το GPS, αλλά ποιος ασχολείται τώρα με αυτά…
Η εκδήλωση, που θα είναι, μου περιγράφουν, «φαντασμαγορική» με φώτα και μουσικές, «παίζει» να πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 14 Μαΐου.
Τι πήγε λάθος στο Ισραήλ
Το βιβλίο το οφείλουμε στις εκδόσεις Μεταίχμιο και είναι αρκετά διαφωτιστικό για το τι συμβαίνει τον βασικό παίκτη στην αρένα της Μέσης Ανατολής, το Ισραήλ. Κυκλοφόρησε πρόσφατα, και φέρει τον εύγλωττο τίτλο «Ισραήλ – Τι πήγε λάθος;», το έχει συγγράψει ένας κορυφαίος διανοούμενος, ο Ομερ Μπάρτοφ, και με αληθινό πόνο ψυχής, προσπαθεί να περιγράψει το πώς το Ισραήλ, η πατρίδα του, μετατράπηκε αργά αλλά σταθερά, σε μια βίαιη χώρα η οποία διαπράττει εγκλήματα πολέμου.
Ο Μπάρτοφ, που είναι Αμερικανοϊσραηλινός, σκιαγραφεί, με τόλμη και οξυδέρκεια, τη μεταμόρφωση του σιωνισμού από κίνημα που επεδίωκε να απελευθερώσει τους Εβραίους που ζούσαν στην Ευρώπη από την καταπίεση, σε μια κρατική εθνικιστική ιδεολογία, στο όνομα της οποίας μπορεί να διαπράττονται μεγάλης κλίμακας εγκλήματα πολέμου, με τη στήριξη της παγκόσμιας εβραϊκής κοινότητας. Υποστηρίζει τη θεωρία ότι η στήριξη αυτή, εκφράζεται από την αδιαφορία και την άρνηση της παγκόσμιας εβραϊκής κοινότητας, να δει κατάματα την αλήθεια.
Για όποιον θέλει να καταλάβει τι γίνεται στο Ισραήλ, το βιβλίο είναι μια θαυμάσια ευκαιρία. Αρκεί να ξεφύγει από τη λογική ότι είναι σύμμαχός μας σε αυτή τη φάση της παγκόσμιας αναταραχής, άρα κάτι τέτοιες απόψεις δεν μας αγγίζουν…
