Το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, μια ομάδα νεαρών πήγε στην πολυκατοικία της ομότιμης καθηγήτριας πολιτικής φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου, στο κέντρο της Αθήνας, και με μαύρη μπογιά έγραψε στον τοίχο της εισόδου ένα υβριστικό σύνθημα. Η άθλιας έμπνευσης ρύπανση ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της οργάνωσης που ανέλαβε την ευθύνη: Φοιτητική Ομάδα Ρουβίκωνα (αν δεν έχεις οργάνωση στο πανεπιστήμιο είσαι παρακατιανός).
Η «δράση» συμπληρώθηκε με ανάρτηση της ηρωικής πράξης στα σόσιαλ μίντια, που συνοδεύτηκε από ένα είδος «προκήρυξης» (αυτή η ορολογία επικρατεί από τα χρόνια της 17 Νοέμβρη, που επίσης δρούσε συμβολικά, πλην και αιματηρά). Στην «προκήρυξη» επικρίνεται η καθηγήτρια επειδή «υπερασπίζεται το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ με νύχια και με δόντια παρά το γεγονός ότι εκείνο εξάγει τη γενοκτονία ενός ολόκληρου λαού». Φυσικά, γίνεται λόγος για «νεοποτισμό» (ο νεποτισμός στην αστοιχείωτη Αριστερά που απλώς παπαγαλίζει συνθήματα και απειλές έχει προαχθεί σε νεοποτισμό, προς τιμήν του πρώτου που εισήγαγε τον όρο, του ενός και μοναδικού Αλέξη Τσίπρα).
Υπάρχουν και κάποια ίχνη ρεβανσισμού, αφού η καθηγήτρια κατηγορείται για τη στάση της απέναντι «στο φοιτητικό σύνολο» (αν δεν είσαι με «το φοιτητικό σύνολο» στο πανεπιστήμιο δύσκολα περνάνε ήρεμα οι μέρες σου, η Βάνα Νικολαΐδου-Κυριανίδου είναι το ζωντανό παράδειγμα, υπήρξε καιρός που έπρεπε να προσέχει ακόμα και τη σωματική της ακεραιότητα στο μάθημα).
Το κείμενο τελειώνει με μια απειλητική υπόσχεση: «Η Βάνα και η κάθε Βάνα καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν τις πρακτικές που ακολουθούν. Αυτοί θα αποφασίσουν, και εμείς θα πράξουμε αναλόγως». Δηλαδή;
Η επίθεση κατά της κατοικίας μιας καθηγήτριας με το αποτύπωμα της Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου (πώς βρήκαν το σπίτι της;), ταυτόχρονα εξυβριστική και απειλητική, είναι ακόμα ένα σήμα για την επόμενη περίοδο. Η οργάνωση είχε στόχο ένα δημόσιο πρόσωπο που έχει εμπράκτως αντιταχθεί στον αντισημιτισμό και έχει εμπράκτως κατατάξει στο παγκόσμιο αντισημιτικό ρεύμα και την Αριστερά που νομίζει ότι κρύβεται πίσω από τον φερετζέ του αντισιωνισμού. Φυσικά, η εμπροσθοφυλακή αυτού του νέου και προοδευτικού αντισημιτισμού δεν μπορεί να συγχωρήσει στην καθηγήτρια την υιοθέτηση εκ μέρους της μιας θέσης του γάλλου φιλοσόφου (και μουσικολόγου) Βλαντιμίρ Γιανκελεβίτς (1903-1985): «Ο αντισιωνισμός προσφέρει επιτέλους στο σύνολο των συμπολιτών μας τη δυνατότητα να είναι αντισημίτες, παραμένοντας δημοκράτες. Τι ανέλπιστη τύχη! Αυτή η ευχαρίστηση δεν θα αποτελεί πλέον αποκλειστικό προνόμιο της Δεξιάς».
Ούτε, βέβαια, της συγχωρεί ότι στο πανεπιστήμιο διατήρησε την πνευματική και ακαδημαϊκή ανεξαρτησία της, μένοντας ανυποχώρητη στις θέσεις που της υπαγόρευαν η παιδεία της και η συνείδησή της. Οσοι στο πανεπιστήμιο πάνε για να εκπαιδευτούν και όχι απλώς για «το χαρτί» ή για να κάνουν πολιτική ή συνδικαλιστική καριέρα γνωρίζουν τις επεξεργασίες της για τον ολοκληρωτισμό και την εμβάθυνση των εργασιών της στη σκέψη στοχαστών που τον ανέλυσαν, κυρίαρχη μεταξύ των οποίων είναι η Χάνα Αρεντ.
Είναι αυτοί που ενοχλούνται από την ωμή και πραγματική θέση ότι «τα στρατόπεδα των δυο ολοκληρωτισμών του εικοστού αιώνα, του ναζισμού και του κομμουνισμού, αποτέλεσαν πειραματικά εργαστήρια παραγωγής απρόσωπων θυμάτων και, συνακόλουθα, εκπαίδευσης ανελέητων εξουσιαστών».
Τέτοιοι ανελέητοι εξουσιαστές έβαλαν στόχο μια ανεξάρτητη και ανένταχτη καθηγήτρια. Αλίμονο όμως στις κοινωνίες που αδυνατούν, ή αδιαφορούν, να προστατεύσουν την ανεξαρτησία της σκέψης.
