Ο Πάνος Σόμπολος, μέσα από το βιβλίο του «Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο», επιχειρεί να φωτίσει ένα σκληρό αλλά υπαρκτό κοινωνικό φαινόμενο. Με βάση πραγματικές υποθέσεις που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία, αναδεικνύει τη διάσταση της έμφυλης βίας και τιμά τη μνήμη των θυμάτων, επιδιώκοντας παράλληλα την ευαισθητοποίηση του κοινού.
Τι πραγματεύεται το βιβλίο σας;
Ο τίτλος του βιβλίου είναι «Γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν το πανελλήνιο». Περιλαμβάνει γυναικοκτονίες που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία και απασχόλησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα τα μέσα ενημέρωσης στην Ελλάδα, ενώ ορισμένες από αυτές απασχόλησαν και τη διεθνή κοινότητα.
Ανάμεσα στις υποθέσεις που περιλαμβάνονται είναι η δολοφονία της Καρολάιν από τον σύζυγό της, τον πιλότο, η άγρια δολοφονία της Γαρυφαλλιάς στη Φολέγανδρο, η υπόθεση της φοιτήτριας Ελένης Τοπαλούδη στη Ρόδο, αλλά και η δολοφονία της Κυριακής έξω από το Αστυνομικό Τμήμα Αγίων Αναργύρων Αττικής. Συνολικά, το βιβλίο περιλαμβάνει 42 υποθέσεις.
Ολες οι υποθέσεις είναι απολύτως πραγματικές και δεν περιέχουν φανταστικά στοιχεία ή μυθοπλασία. Διαδραματίστηκαν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και σε διάφορες άλλες περιοχές της Ελλάδας, φτάνοντας μέχρι και τη δεκαετία του 2020. Παράλληλα, ο αναγνώστης θα βρει και υποθέσεις από παλαιότερες εποχές, που προκαλούν ιδιαίτερη εντύπωση στις νεότερες γενιές.
Ενδεικτικά, αναφέρω ορισμένες: ένας αγρότης σκότωσε τη σύζυγό του επειδή γεννούσε μόνο κορίτσια. Ενας άλλος τη δολοφόνησε επειδή δεν είχε έτοιμο το φαγητό όταν επέστρεψε από τη δουλειά του. Σε άλλη περίπτωση, ένας σύζυγος έπνιξε τη γυναίκα του μέσα σε πιθάρι με κρασί, ισχυριζόμενος ότι μεθούσε, και λίγο αργότερα ξαναπαντρεύτηκε. Υπάρχει επίσης υπόθεση όπου ένας άνδρας κακοποιούσε σεξουαλικά μια γυναίκα που κρατούσε φυλακισμένη στο σπίτι του, ενώ η σύζυγός του βιντεοσκοπούσε τις σκηνές.
Να ρωτήσω, σε ποιον το αφιερώνετε;
Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη των γυναικών που δολοφονήθηκαν, αλλά και σε όλες τις γυναίκες που υφίστανται βία και κάθε μορφή κακοποίησης.
Θέλω να σας ρωτήσω για τον όρο «γυναικοκτονία». Παλαιότερα αυτά τα εγκλήματα χαρακτηρίζονταν «εγκλήματα πάθους». Πόσο λάθος ήταν αυτό;
Αρχικά προβληματίστηκα με τον όρο. Ωστόσο, μέσα από συζητήσεις με ειδικούς, πείστηκα ότι είναι απαραίτητος. Παρότι πρόκειται για ανθρωποκτονίες, ο όρος «γυναικοκτονία» αναδεικνύει την έμφυλη διάσταση της βίας και βοηθά στο να δοθεί έμφαση στο πρόβλημα.
Στην Ελλάδα ο όρος δεν έχει ακόμη θεσπιστεί νομικά, αλλά ελπίζω ότι αυτό θα συμβεί. Βλέπουμε ότι η κοινωνία εξελίσσεται προς την ισότητα των φύλων, αν και υπάρχει ακόμη δρόμος.
Αλλωστε, όπως λένε και τα κινήματα ενάντια στην έμφυλη βία, «οι γυναικοκτόνοι έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μας». Στα σαράντα πέντε χρόνια που υπηρέτησα το αστυνομικό και δικαστικό ρεπορτάζ, ερχόμενος σε επαφή με κάθε είδους παραβατικές συμπεριφορές, μπορώ να επιβεβαιώσω πόσο αληθινή είναι αυτή η φράση.
Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με αυτό το θέμα;
Επειτα από μια μακρά δημοσιογραφική πορεία, κατά την οποία κάλυψα πολλές υποθέσεις εγκλημάτων, θεώρησα ότι είχα την υποχρέωση να καταγράψω και τις ιστορίες των γυναικών-θυμάτων. Ηθελα να αναδείξω το φαινόμενο και να συμβάλω, έστω και λίγο, στην ευαισθητοποίηση της κοινωνίας.
