Η αγωνιστική πραγματικότητα για τον Παναθηναϊκό έχει πλέον σχηματιστεί και δύσκολα θα αλλάξει. Μόνο ένα μικρό «θαύμα» μοιάζει ικανό να τον απομακρύνει από την τέταρτη θέση και τα προκριματικά του Conference League.
Κι όμως, στα παιχνίδια που απομένουν μέχρι την αυλαία των πλέι οφ, το ζητούμενο ξεπερνά τη βαθμολογία και τους στόχους που είχαν τεθεί και… κάηκαν στην πορεία της σεζόν. Ακουμπά την τιμή, τη φανέλα, την ίδια την ιστορία του συλλόγου.
Γιατί αυτά τα ματς δεν είναι απλώς αγωνιστικές υποχρεώσεις για να βρει η χρονιά και να αρχίσουν οι… διακοπές, αλλά ντέρμπι. Το καθένα με το δικό του βάρος και τη δική του ιστορία.
Ο Μπενίτεθ και οι ποδοσφαιριστές του αναζητούν έναν επίλογο με λίγη γλύκα, μια ανάσα αξιοπρέπειας σε μια σεζόν που άφησε περισσότερα ερωτήματα, παρά απαντήσεις, στις εγχώριες διοργανώσεις.
Οι δύο ήττες από την ΑΕΚ στην κανονική διάρκεια δεν ξεχνιούνται εύκολα. Ιδίως εκείνη η βραδιά στη Νέα Φιλαδέλφεια, το 4-0 που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη.
Αυτές οι στιγμές δεν σβήνουν και πρέπει να γίνουν “καύσιμο”. Κίνητρο.
Κι έπειτα, υπάρχουν τα αυτονόητα. Επαγγελματίες είναι οι παίκτες, μα πάνω απ’ όλα φορούν την πράσινη φανέλα. Και αυτή από μόνη της αρκεί για να γεννήσει πάθος, πείσμα και ορμή, χωρίς περιττές λέξεις.
Τα περί «τελευταίου ντέρμπι» στη Λεωφόρο ειπώθηκαν και στο πρόσφατο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό, όμως τότε ο Παναθηναϊκός έμεινε μακριά από τις προσδοκίες. Τώρα του δίνεται άλλη μια ευκαιρία. Ίσως η τελευταία.
Μια νίκη δεν θα αλλάξει τη μοίρα της χρονιάς, ούτε θα φέρει στην αγκαλιά του Μπενίτεθ και των παικτών του όσα χάθηκαν. Μπορεί όμως να χαρίσει ένα χαμόγελο. Μια μικρή χαρά στον κόσμο που κουράστηκε να πικραίνεται και αξίζει, έστω για λίγο, να νιώσει ξανά περήφανος.
