Οι εσωτερικές εξελίξεις και η εντόπια επικαιρότητα συχνά συσκοτίζουν τις μεγάλες και τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται διεθνώς. Οι νέες ισορροπίες μεταβάλλονται με τέτοιον τρόπο που αναπόφευκτα επιδρούν και στις αρχιτεκτονικές των οικονομιών και κρατών.
Ενα τέτοιο παράδειγμα είναι η έξοδος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τον ΟΠΕΚ (Οργανισμός Πετρελαιοπαραγωγών Κρατών) με μια σειρά αναλυτών να αναρωτιούνται αν αυτό σημαίνει και το τέλος του Οργανισμού. Ας μην ξεχνάμε πως τα ΗΑΕ ήταν ιδρυτικό μέλος του πάλαι ισχυρού κλαμπ. Το νέο τοπίο και στο πετρέλαιο (και άρα και εν μέρει στην παγκόσμια οικονομία) αλλάζει στο φόντο της κρίσης στη Μέση Ανατολή και κατά το σκωτσέζικο ντους με τα Στενά του Ορμούζ.
Οι νέες ρήξεις και συμμαχίες εντός των πετρελαϊκών καρτέλ, ευθέως συνδεδεμένες με τις γεωπολιτικές νέες συνθήκες δεν είναι απλώς μια εσωτερικού τύπου αναμέτρηση, μα μια νέα άγρια κούρσα με πεδία την ενέργεια και το πετρέλαιο που μεταμορφώνουν την μεταπολεμική τάξη πραγμάτων και προετοιμάζουν την καινούργια.
Να το πούμε σχηματικά: Αν η κρίση στο Γιομ Κιπούρ (Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος) πριν από πενήντα τρία χρόνια εκτίναξε την ισχύ του ΟΠΕΚ με το εμπάργκο των Αράβων κατά του Ισραήλ και των χωρών που το στήριζαν, σήμερα το Ορμούζ κλυδωνίζει τον Οργανισμό με μείωση της παραγωγής πετρελαίου και υποχώρηση του μεριδίου του ΟΠΕΚ στις παγκόσμιες εξαγωγές μέσω θαλάσσης. Παράλληλα αναδεικνύει τις νέες αντιθέσεις ΗΑΕ με Ιράν και Σαουδική Αραβία, την νέα ενεργειακή τάξη όπου το πετρέλαιο θα υποχωρήσει και βέβαια τις αλλαγές στην παγκόσμια αγορά.
