Η σύγκριση δεν είναι εύκολη, ίσως μάλιστα να μην είναι και θεμιτή. Η μία είναι ευρωπαία εισαγγελέας, υπηρετεί σε έναν υπερεθνικό θεσμό με λίγα χρόνια ζωής και βρίσκεται συχνά σε ανταγωνισμό με τα κράτη που λόγω της ιδιότητάς της είναι υποχρεωμένη να ελέγχει. Ο άλλος είναι έλληνας ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, λαμβάνει αποφάσεις που έχουν τελεσίδικο χαρακτήρα και βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος με τη δυσπιστία των πολιτών προς τη Δικαιοσύνη. Η πρώτη είναι εξωστρεφής, πετάει δημοσιογραφικές ατάκες, διατυπώνει ευχές και επιθυμίες. Ο δεύτερος είναι κλασικός δικαστής, εκφράζεται με σύνθετες προτάσεις και μπερδεμένα ελληνικά, δίνει συχνά την εντύπωση ότι δεν θέλει να τον καταλάβουν.
Παρ’ όλα αυτά, ο πρωταγωνιστικός ρόλος που έπαιξαν τον τελευταίο καιρό στην ελληνική πολιτική ζωή η Λάουρα Κοβέσι και ο Κωνσταντίνος Τζαβέλλας νομιμοποιεί κατά κάποιον τρόπο το ερώτημα: ποιος από τους δύο κάνει καλύτερα τη δουλειά του;
Ενας τρόπος να απαντήσουμε είναι να δούμε ποιοι ενοχλούνται. Η ρουμάνα εισαγγελέας ενοχλεί τον ελεγχόμενο, στην περίπτωσή μας δηλαδή την ελληνική κυβέρνηση και τους βουλευτές των οποίων ζητήθηκε η άρση της ασυλίας για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και για την εθνικότητά της!), η ουσία είναι όμως ότι της καταλογίστηκε υπερβάλλων ζήλος: αν oρισμένοι, πόσο μάλλον οι περισσότεροι, από τους εγκαλούμενους βουλευτές αποδειχθούν άσχετοι με την υπόθεση δεν θα έχουν στιγματιστεί αδίκως;
Ο έλληνας εισαγγελέας, πάλι, ενοχλεί τον ελέγχοντα, στην περίπτωσή μας δηλαδή τα πρόσωπα και τα κόμματα που ζητούν να μην κουκουλωθεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. Κατηγορήθηκε για πολλά (ακόμη και ότι είναι κυβερνητικός υπάλληλος), η ουσία είναι όμως ότι του καταλογίστηκε ελλείπων ζήλος: αν η επιμονή του στο «οιονεί δεδικασμένο», ότι δηλαδή η απουσία νέων στοιχείων δεν επιτρέπει την ανάσυρση της υπόθεσης από το αρχείο, επιτρέψει σε υπεύθυνους για παράνομες παρακολουθήσεις να κυκλοφορούν ελεύθεροι, δεν θα έχουμε περίπτωση κακοδικίας;
O άγγλος νομικός Ουίλιαμ Μπλάκστοουν έγραψε το 1769 ότι είναι καλύτερα να διαφύγουν δέκα ένοχοι από το να υποφέρει ένας αθώος. Ομως εδώ δεν τίθεται αυτό το δίλημμα. Αν ταλαιπωρηθεί ένας βουλευτής που δεν έκανε ρουσφέτι, δεν θα φταίει η Κοβέσι ή η Παπανδρέου, αλλά η ανάγκη να επισπευστούν οι έρευνες με βάση όποια στοιχεία υπήρχαν για να μην παραγραφούν τα αδικήματα. Αν όμως γλιτώσουν από τον πέλεκυ της Δικαιοσύνης άνθρωποι που χρησιμοποίησαν παρανόμως το Predator για να παρακολουθήσουν πολιτικούς, στρατιωτικούς και δημοσιογράφους, θα φταίνε ο Ζήσης και ο Τζαβέλλας όχι επειδή θέλησαν να προστατεύσουν αθώους, αλλά επειδή έκριναν σκόπιμο να μη διατάξουν εξαντλητικές έρευνες προκειμένου να απαντηθούν πολυάριθμα ανοιχτά ερωτήματα.
Το πιο εντυπωσιακό, βέβαια, είναι ότι εκείνοι που κατήγγελλαν και χλεύαζαν το ύφος της Κοβέσι επιδοκιμάζουν τώρα με το ίδιο πάθος τα επιχειρήματα του Τζαβέλλα. Αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
