Ουδείς μπορεί να προδιαγράψει το πού θα φτάσει και τι επιτυχία θα έχει στην καριέρα του ως προπονητής ο Χρήστος Κόντης. Είναι πασιφανές, ωστόσο, πως ο θριαμβευτής του τελικού του Κυπέλλου το παλεύει όσο μπορεί και πασχίζει προκειμένου να πείσει για την επάρκειά του.
Θα μπορούσε να ειπωθεί πως ενίοτε το κάνει ακολουθώντας τον όχι συνηθισμένο δρόμο, ως κόουτς του ΟΦΗ όμως κάνει αισθητή την παρουσία του γιατί πολύ απλά πάει πλέον από οδό χωρίς… διόδια.
Προ διετίας, ο Κόντης βρέθηκε στον πάγκο του Παναθηναϊκού. Λίγο πριν από τον τελικό του Κυπέλλου στον Βόλο, αντικατέστησε τον Φατίχ Τερίμ και με το 1-0 επί του Άρη ένιωσε να «ψηλώνει». Κι όμως, η επιτυχία δεν ήταν δική του – δεν εξαργύρωσε εκείνη την κατάκτηση της κούπας.
Όταν απολύθηκε πέρυσι το φθινόπωρο ο Βιτόρια από τον Παναθηναϊκό, ο Κόντης έβαλε ξανά πράσινη φόρμα, λέγεται πως θέλησε να «περάσει» πως θα συνέχιζε, οι Μπακασέτας – Σιώπης έλεγαν για τον προπονητή τα καλύτερα, όταν όμως εμφανίστηκε η περίπτωση Μπενίτεθ, έγινε ξανά παρελθόν. Αναλώσιμος για τους «ισχυρούς»; Ισως. Αλλά διέξοδος υπήρξε: ήταν ο ΟΦΗ.
Eκεί, ο συμπαθής τεχνικός έδειξε να προσαρμόζεται στην πραγματικότητα. Λες και προσγειώθηκε. Ο ΟΦΗ ήταν στα δικά του κυβικά. Η αρχή έγινε. Απέκλεισε την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το πρώτο μπόνους. Μετά, νέα εύσημα όταν πέταξε έξω τον Λεβαδειακό και ουσιαστικά δημιούργησε μέγα πρόβλημα στην ομάδα της Λιβαδειάς που έκτοτε δεν σηκώνει κεφάλι με τίποτα. Το σαββατόβραδο, ο Κόντης είχε πολλούς άσους και ο Λουτσέσκου κανέναν!
Το Κύπελλο στον ΟΦΗ και ο Κόντης είδε να εισπράττει την άδολη εκτίμηση όλων. Των διοικητικών αλλά και των ποδοσφαιριστών του. Παίζει 3-4-3, αυτό που εφαρμόζει και ο Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό, με τη διαφορά πως ο δικός του ΟΦΗ βρίσκει δίχτυα εν αντιθέσει με τη δυστοκία των Πρασίνων.
Εκμεταλλεύεται το Παγκρήτιο, γιατί μια ομάδα μεγαλώνει σε αχανές γήπεδο και όχι στο Γεντί Κουλέ. Μολονότι μένει πίσω στο σκορ, βγάζει αυτοπεποίθηση, εκπλήσσει με τον Πούγγουρα αντί του Λαμπρόπουλου, δικαιώνεται με τον Φούντα, θαυμάζει την αποτελεσματικότητα του Ισέκα, βελτιώνει θεαματικά τον Κωστούλα, ενώ στα χέρια του «γεννήθηκαν» ξανά όσον αφορά το ποδόσφαιρο οι Σενγκέλια, Καραχάλιος και Ανδρούτσος.
Ο Κόντης, ναι, τώρα μπορεί να αισθάνεται έμπλεος υπερηφάνειας για όσα πολλά κατόρθωσε. Αυτός ο ΟΦΗ που έγινε σύνολο γερό μετά την άγονη θητεία Ράσταβατς, είναι δικό του δημιούργημα. Και μπράβο στον κόουτς. Πήγε πίσω, σε λιγότερο ηχηρό όνομα, αλλά μπορεί πλέον να ονειρεύεται γιατί όντως έδωσε ταυτότητα στους Ασπρόμαυρος του Ηρακλείου.
ΥΓ. Καταπληκτική η έμπνευση της ΕΠΟ να ορίσει τόσο νωρίς τον τελικό του Κυπέλλου και τόσο μακριά από το φινάλε του πρωταθλήματος. Ουδέποτε στο παρελθόν με μια κίνηση κάποιος δεν κατάφερε να «ακυρώσει» ένα μίνι πρωτάθλημα όπως τα play offs 5-8!
