Ο πρώτος ετοιμάζεται να τον ακολουθήσει επειδή το έχει ξανακάνει. Εχει πει ξεκάθαρα, θύμισε, πως η χαρισματική του προσωπικότητα ήταν ο λόγος που άφησε το ΠΑΣΟΚ για τον ΣΥΡΙΖΑ. Εντάξει, δεν είναι ακόμη τόσο έτοιμος, ώστε να παραιτηθεί του βουλευτικού του αξιώματος, όπως είχε ζητήσει ο επίδοξος αρχηγός, αλλά αυτό συμβαίνει γιατί ο τελευταίος δεν έχει ανακοινώσει επίσημα την ίδρυση κομματικής δομής.
Ο δεύτερος δήλωσε επίσης διαθεσιμότητα με τις φράσεις «εγώ θα είμαι με τον Τσίπρα, είτε έτσι είτε αλλιώς». Ούτε εκείνος, όμως, έχει ολοκληρώσει τις προετοιμασίες για τη μετακόμιση σε μια νέα κομματική στέγη. Ετσι, δεν προτίθεται να μείνει κοινοβουλευτικά ανέστιος μέχρι αυτή να ανοίξει τις πόρτες της. Εξού και παρατήρησε πως «οι έδρες σαφώς ανήκουν στο κόμμα, δίνονται από αυτό κατά το ήμισυ, όπως δίνονται και από τον κόσμο που μας επιλέγει». Μέσα σε μια μέρα δύο εν ενεργεία συριζαίοι βουλευτές έθεσαν δημόσια υποψηφιότητα για τα ψηφοδέλτια του κόμματος, του οποίου ζυγώνει η ώρα. Χωρίς, βέβαια, να πάρουν το ρίσκο να απαρνηθούν τώρα για χάρη του τα προνόμια που τους προσφέρει η Κουμουνδούρου. Παρ’ όλα αυτά, διατείνονται ότι ο πρώην πρωθυπουργός είναι η «μόνη εναλλακτική πρόταση» απέναντι στη ΝΔ.
Αποτυχίες
Βροντοφωνάζουν πως η επανεμφάνισή του «διαμορφώνει ένα άλλο πολιτικό πεδίο», στο οποίο θα επιτευχθεί η σύγκλιση των προοδευτικών δυνάμεων. Για να μην παρεξηγηθούν τελείως βάζουν στο τραπέζι και μια συντεταγμένη προσχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ στο μέτωπο που εκείνος θα φτιάξει, μια και πολλοί σύντροφοί τους επιθυμούν να ξαναβρεθούν υπό τη σκέπη του. Η διατήρηση των βουλευτικών εδράνων, πάντως, θολώνει λίγο την επιχειρηματολογία τους. Δημιουργεί αμφιβολίες.
Οχι για τις προθέσεις τους τόσο, όσο για τις προοπτικές του πολιτικού εγχειρήματος που διαφημίζουν. Η διστακτικότητά τους υπενθυμίζει ότι ο ταλαντούχος ηγέτης δεν έχει στο βιογραφικό του μόνο την εκτόξευση ενός κόμματος από το κοινοβουλευτικό περιθώριο του 4% στο 36,34%. Εχει και την πτώση στο 17,83%.
Γιατί με τη δική του πολιτική καθοδήγηση ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε την πρώτη και έπαθε τη δεύτερη. Οι αριστεροί γκρούπις του προσδοκούν να επαναλάβει τις επιτυχίες του παρελθόντος. Οι ρεαλιστές, πάλι, αντιλαμβάνονται ότι πλέον τον ακολουθούν οι αποτυχίες του. Βλέπουν πως το λούστρο του rebranding δεν έχει καν καλύψει τους λόγους που τις προκάλεσαν, αφού ο ίδιος, προτού διατυμπανίσει πως θέλει «αλλαγή πολιτικής», έχει ομολογήσει πως έπρεπε να είχε κλείσει μόνος του τις τράπεζες – δίνοντας μια ιδέα της πολιτικής μεταβολής που κομίζει.
