Το απροσπέλαστο κενό

Δεν είναι στιγμές «πάθους». Δεν είναι «κακές ώρες»· και σίγουρα δεν είναι απλώς αριθμοί. Είναι ζωές που κόπηκαν απότομα. Είναι φωνές που σώπασαν βίαια και όνειρα που δεν πρόλαβαν να εκπληρωθούν.

Κάθε γυναικοκτονία αφήνει πίσω της ένα κενό που δεν γεμίζει. Μια καρέκλα άδεια, στο οικογενειακό τραπέζι, ένα τηλέφωνο που δεν θα χτυπήσει ξανά, μια μάνα, μια κόρη, μια φίλη που έγινε απλά μνήμη. Και μαζί με τον πόνο, έρχεται κι ένα ερώτημα που επαναλαμβάνεται βασανιστικά: θα μπορούσε να είχε σωθεί; Το ερώτημα αυτό επανέρχεται κάθε φορά που μια γυναίκα βρίσκεται δολοφονημένη από το χέρι του συντρόφου, του συζύγου – πρώην και νυν –, του παιδιού, του πατέρα, του αδερφού της. Πόσες φορές, όμως, ακόμη, θα πρέπει να αναρωτηθούμε – κατόπιν εορτής – για το εάν η γυναίκα θα μπορούσε να σωθεί;

Μόνο τα τελευταία έξι χρόνια – από το 2020 μέχρι σήμερα – έχουμε αναρωτηθεί τουλάχιστον 100 φορές, όσες ήταν και οι γυναίκες που πυροβολήθηκαν, μαχαιρώθηκαν, χτυπήθηκαν μέχρι τέλους. Το όνομά τους γράφτηκε με μεγάλα γράμματα στους τίτλους ειδήσεων, ξεχάστηκε, όμως, με το επόμενο σκρολάρισμα.

Το 2025 στη χώρα μας, 19 γυναίκες βγήκαν από το σπίτι τους – κάποιες δεν πρόλαβαν ούτε από εκεί να φύγουν – και δεν επέστρεψαν ποτέ. Η φετινή χρονιά, μετρά ήδη τέσσερις γυναίκες που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, εάν οι δράστες είχαν μάθει πως η αγάπη δεν πονάει, δεν ελέγχει και, σίγουρα, δεν σκοτώνει και εάν η κοινωνία, η γειτονιά, ο περίγυρος δεν γύριζε με ευκολία το βλέμμα αλλού.

Αραγε, θα είναι η 43χρονη Ελευθερία Γιακουμάκη, την οποία πυροβόλησε ο πρώην σύντροφός της στο παρεκκλήσι του Αγίου Παντελεήμονα και στη συνέχεια μετέφερε τη σορό της στην Αγία Βαρβάρα, το τελευταίο θύμα; Δυστυχώς δεν υπάρχει καμία τέτοια ένδειξη. Κάθε φορά που μια γυναίκα – ανεξαρτήτου ηλικίας – χάνει τη ζωή της, επειδή ήταν γυναίκα, κάτι μέσα μας πρέπει να ταρακουνιέται. Οχι για λίγο. Οχι μέχρι την επόμενη είδηση· αλλά βαθιά, ώστε να αλλάξουμε όσα θεωρούσαμε «κανονικά». Να μιλήσουμε όταν πρέπει, να ακούσουμε, όταν κάποια ζητά βοήθεια, να μη δικαιολογήσουμε ποτέ τη βία. Για την Ελευθερία, την Ευγενία, την Αννα, τη Γαρυφαλλιά, την Κυριακή.