Ο Κώστας Αρβανίτης, ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, ισχυρίστηκε ότι οι εκλογές του 2023 στην Ελλάδα ήταν «πειραγμένες», όπως το έθεσε. Περηφανεύτηκε μάλιστα που μόνο αυτός έχει την τόλμη να το λέει ανοιχτά, διότι «δεν τολμάει να το πει κανείς, ούτε καν από την αντιπολίτευση», όπως τόνισε. Ως προς τον ισχυρισμό ότι κανείς δεν τολμούσε να το πει, ο κ. Αρβανίτης έχει δίκιο. Τέτοια ανοησία δεν μπορεί να την εκστομίσει ο καθένας. Χρειάζονται σπάνια και ειδικά προσόντα για να μπορείς να τη λες και να περηφανεύεσαι κι από πάνω! Το ξέρουμε ότι ο κ. Αρβανίτης τα διαθέτει και με το παραπάνω.
«Πώς από πρασινοκόκκινη η Κρήτη έγινε μπλε; Ή η Δυτική Μακεδονία;». Αυτό ήταν το συντριπτικό τεκμήριο του κ. Αρβανίτη για τον εξωφρενικό ισχυρισμό του. Η προσωπική του άγνοια, δηλαδή, η αδυναμία του να καταλάβει πώς λειτουργεί το σύστημα που τον τρέφει και το οποίο οι ομοϊδεάτες του το περιφρονούν ως «αστική δημοκρατία». Δεν καταλαβαίνει ο κ. Αρβανίτης ότι είναι απολύτως φυσιολογικό σε μια δημοκρατία να ψηφίζεις σήμερα τον έναν και αύριο τον άλλον, αν ο πρώτος σε απογοητεύσει.
Ετσι γίνεται όταν ψηφίζεις με γνώμονα τη λύση των προβλημάτων και όχι το ιδεολογικό πρόσημο των προτεινόμενων λύσεων. Το πρόβλημα όμως δεν είναι αποκλειστικά του κ. Αρβανίτη. Η αδυναμία να καταλάβουν τη λειτουργία της δημοκρατίας είναι κάτι που χαρακτηρίζει αρκετούς αριστερούς, ιδίως στις βαρύτερες μορφές της συγκεκριμένης πάθησης, όπως π.χ. με όσους διαμορφώθηκαν πολιτικά στην ΚΝΕ, όπως ο κ. Αρβανίτης. Γι’ αυτό κάτι τέτοιοι τύποι όταν αναλαμβάνουν την εξουσία το πρώτο που κάνουν είναι να καταργήσουν τις εκλογές.
ΣΧΕΣΗ ΑΙΩΝΩΝ
Για πολλούς και διαφόρους λόγους, που συμπυκνώνονται στο επίθετο «τουριστικοί», ο Πρίγκιπας Αλβέρτος του Μονακό βρίσκεται αυτές τις μέρες στην Ελλάδα και χθες συναντήθηκε με τον Πρωθυπουργό στο Μαξίμου. Θα έγινε ευπρόσδεκτος, δεν αμφιβάλλω, γιατί χρειαζόταν ο κ. Μητσοτάκης ένα ευχάριστο διάλειμμα. Χρειαζόταν την απόδραση του ανάλαφρου διαλόγου περί ανέμων και υδάτων – παρεμπιπτόντως, μίλησαν και για τα θαλάσσια πάρκα. Ηταν χάσιμο χρόνου, δεν υπάρχει αμφιβολία, ήταν όμως και απαραίτητο για να ξεσκάσει, με όσα τον έχουν βρει τελευταία – από τη σοβαρή περιπέτεια υγείας της συζύγου του και τον αγώνα που ακόμη δίνει για τη ζωή του ο Γιώργος Μυλωνάκης, μέχρι τις κυβερνητικές αστοχίες και τον αναβρασμό στην Κοινοβουλευτική Ομάδα. Μετά τη συνάντησή τους, ο Πρίγκιπας του Μονακό διέσχισε τη Γεωργίου Β’ και πετάχτηκε να συναντήσει και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας απέναντι.
Πρέπει να διασκέδασαν και οι δύο, αν κρίνω από τη δήλωση του υψηλού επισκέπτη, μετά τη συνάντησή του με τον κ. Τασούλα: «Ελλάδα και Μονακό έχουν σχέσεις που υπάρχουν εδώ και αιώνες, παρότι οι διπλωματικές σχέσεις ξεκίνησαν το 2008». Αν αυτό το φύλαξε για τις κάμερες, δεν τολμώ να φανταστώ τι φοβερά αστεία θα πέταξε στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις! Πράγματι, οι σχέσεις είναι όχι μόνο αιώνων, αλλά χιλιετιών, δεδομένου ότι οι ακτές και των δύο χώρων μας βρέχονται από τα ίδια νερά, τα νερά της Μεσογείου. Υπάρχει παλαιότερη σχέση από αυτή; Γι’ αυτό ακριβώς δεν μας είχε περάσει ποτέ από τον νου να επισημοποιήσουμε τη σχέση μέχρι το 2008, όταν συνήψαμε διπλωματικές σχέσεις. Οπως με κάποια ζευγάρια, ξέρετε, που συμβιώνουν τόσο αρμονικά, ώστε δεν βλέπουν τον λόγο γιατί να παντρευτούν…
ΓΚΡΕΜΟΣ
Από την τελευταία δημοσκόπηση που είδα (Interview), ένα στοιχείο ξεχώρισα και περιμένω να δω αν θα επαληθευτεί και από τις άλλες μετρήσεις που θα ακολουθήσουν. Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού εμφανίζεται στην τρίτη θέση με 7,8%, ενώ η Πλεύση της Ζωής Κωνσταντοπούλου βυθίζεται στο 3,4%. Τα δύο αυτά δεν σχετίζονται απαραιτήτως. Δεν εξυπακούεται δηλαδή ότι όσοι ψηφοφόροι εγκαταλείπουν την κ. Κωνσταντοπούλου μετακομίζουν στης κ. Καρυστιανού.
Αν όμως συμβαίνει αυτό ή ακόμη και αν η μεταξύ τους διαφορά επιβεβαιωθεί από άλλες δημοσκοπήσεις, τότε η κ. Κωνσταντοπούλου πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί για το μέλλον της και ως πολιτικός – εκτός από το μέλλον της ως δικηγόρος, που διακυβεύεται εξαιτίας της σύγκρουσης που ξεκίνησε με κάθε πτυχή της Δικαιοσύνης. Μπορεί να σημαίνει, θέλω να πω, ότι οι οπαδοί του ισοπεδωτικού αντισυστημισμού ενδέχεται να κουράστηκαν από την πολλή υστερία και ίσως προτιμήσουν μια ηπιότερη και πιο ψύχραιμη φωνή. Η παρατεταμένη ένταση πάντα κουράζει. Ιδίως όταν οδηγεί μόνο στον γκρεμό…
