Ακούγοντας τον Αδωνι Γεωργιάδη να εγκαλεί τον Πέδρο Σάντσεθ, επειδή η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά τον αδερφό του, νομίζεις προς στιγμήν ότι ανακάλυψε τον τροχό της λογοδοσίας. Πράγματι, στην Ισπανία η Δικαιοσύνη λειτουργεί, ακόμη και (σοκ) όταν ο ελεγχόμενος κάθεται στην καρέκλα του πρωθυπουργού: η σύζυγός του, Μπεγκόνια Γκόμεθ, αντιμετωπίζει κακουργήματα διαφθοράς, ο πρώην υπουργός Αμπαλος δικάζεται για μίζες στην πανδημία κι ο αδερφός του ερευνήθηκε εξονυχιστικά για απάτη. Εκεί, υψηλά ιστάμενα πρόσωπα ελέγχονται και εθνικές αρχές κι ευρωπαίοι εισαγγελείς συνεργάζονται.
Εδώ, αντίθετα, όταν ο δικαστικός έλεγχος στριμώχνει την κυβέρνηση, η κυβέρνηση αρχίζει τα τσάμικα. Οταν η Λάουρα Κοβέσι ακουμπά τις ευθύνες για το έγκλημα των Τεμπών, βαφτίζεται αυτομάτως «εμπαθής» κι οι δηλώσεις της χαρακτηρίζονται «απαράδεκτες». Γιατί στην Ελλάδα, πέρα από το άρθρο 86 περί ευθύνης υπουργών, το σύστημα προστασίας είναι πολύ πιο δομικό. Είναι η εργαλειοποίηση της ανώτατης Δικαιοσύνης, η επιρροή στα ΜΜΕ, ο έλεγχος των ελεγκτών· και, φυσικά, το δούλεμα.
Η κυβέρνηση, ας πούμε, νομοθέτησε να ψηφίζουν οι δικαστές κι οι εισαγγελείς για το ποιοι θα ηγηθούν των ανώτατων δικαστηρίων, πουλώντας «ευρωπαϊκή διαφάνεια». Οταν, όμως, η Ολομέλεια ψήφισε, το Υπουργικό Συμβούλιο πέταξε τα αποτελέσματα στον κάλαθο των αχρήστων και διόρισε άλλα πρόσωπα· ουδείς ψόγος για τους διορισθέντες. Αλλά τι μήνυμα στέλνει το Μαξίμου στους πολίτες, ειδικά όταν οι κυβερνητικοί επικαλούνται τον Αρειο Πάγο κάθε φορά που ζορίζονται;
Στο σκάνδαλο των υποκλοπών, οι πρωτοδίκες που έκαναν τη δουλειά τους παραμερίστηκαν, η δικογραφία ανατέθηκε εσπευσμένα στον Αρειο Πάγο που εξέδωσε μια διάταξη την οποία ακόμη επικαλούνται. Τώρα, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υπουργοί και δημοσιογραφικές στήλες προαναγγέλλουν «σύγκρουση» του Αρείου Πάγου με τους Ευρωπαίους Εισαγγελείς, αφήνοντας την ενοχλητική υπόνοια ότι η εθνική ανώτατη δικαιοσύνη θα λειτουργήσει πλέον ως κυβερνητική ασπίδα απέναντι στους ανεξάρτητους «εισβολείς».
Το αποτέλεσμα αυτών των καμωμάτων αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις. Επτά στους δέκα Ελληνες δηλώνουν ότι δεν εμπιστεύονται την εγχώρια Δικαιοσύνη. Αντίθετα, η EPPO χαίρει πρωτοφανούς αποδοχής. Οχι επειδή οι πολίτες τρέφουν αυταπάτες για τις Βρυξέλλες ή γιατί γνωρίζουν εις βάθος τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς. Αλλά επειδή διψούν για θεσμούς που ερευνούν πραγματικά και δεν χρωστούν τους διορισμούς τους στην κυβέρνηση που καλούνται να ελέγξουν. Δεν είναι χαζός ο κόσμος.
