Η δις πρόσληψη του κ. Λαζαρίδη ως επιστημονικού συνεργάτη χωρίς να τηρεί τις προδιαγραφές του νόμου και η εμπλοκή δεκαπέντε νυν και πρώην υπουργών και βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας στο σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ έχουν μια κοινή μήτρα.
Τη χρήση του κράτους για ιδιοτελείς λόγους. Τελικά στη ΝΔ η διακυβέρνηση είναι το μέσο να χειρίζονται ως λάφυρο το κράτος για αυτούς και τους ψηφοφόρους τους. Αντικρατιστές «φιλελεύθεροι», κατά τα άλλα, δεν κάνουν χωρίς αυτό το κράτος. Και μαζί με αυτό είναι και απίστευτα αλαζόνες, όταν ανερυθρίαστα δηλώνουν πως όλοι «οι αριστεροί είναι τεμπέληδες» και «αμμόρφωτοι». Σε αντίθεση με τους «δεξιούς» που είναι όλοι μορφωμένοι και εργατικοί; Πρωτοφανής αλαζονεία ανθρώπων χωρίς ανθρώπινες ιδιότητες.
Μειώσαμε τους λόγος για να ζητούν οι πολίτες ρουσφέτια, είχε δηλώσει ο Πρωθυπουργός, όταν ξέσπασε ο μετά «Χασάπηδες» ΟΠΕΚΕΠΕ. Μετά ήρθε και ο κ. Λαζαρίδης να δέσει το γλυκό. Αν και το πελατειακό σύστημα δεν ξεκινούσε και δεν τελείωνε στους διορισμούς, αυτοί ήταν ο πυλώνας του δικομματικού συστήματος που χτίστηκε μέχρι την ψήφιση του νόμου Πεπονή το 1994.
Είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα σήμερα; Ο Πρωθυπουργός λέει ναι. Αλήθεια; Ευχαρίστως, αλλά όχι, είπε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, όταν του ζήτησαν ένα μικρορουσφετάκι. Δυστυχώς, αλλά ναι, λένε στην κυβέρνηση, όταν οι «πελάτες» ζητούν ρουσφέτια. Σήμερα οι μικροδιευθετήσεις ρουφούν και την τελευταία χαραμάδα αξιοπρέπειας των πολιτών. Το ρουσφέτι γίνεται απαραίτητο, όταν δεν έχουμε παραγωγή που να δημιουργεί νέες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας, όταν δεν έχουμε ισχυρό και προστατευτικό κράτος πρόνοιας, αλλά και όταν η πολιτική ξεγυμνώνεται από οράματα και αφηγήσεις.
Αυτό το μικροπελατειακό σύστημα συν η βιομηχανία των απευθείας αναθέσεων που ανέδειξαν «ΤΑ ΝΕΑ» (Παρασκευή 27 Μαρτίου 2026) διαβρώνουν τις συνειδήσεις πολιτικών-βουλευτών αλλά και ψηφοφόρων. Οσο πιο ακριβό γίνεται το επάγγελμα της πολιτικής (τεράστια έξοδα για την επανεκλογή και εξάρτηση από τους ισχυρούς του πολιτικού χρήματος), τόσο πιο «φτηνές» γίνονται οι πολιτικές παροχές. Πλέον το πελατειακό κράτος δεν μπορεί «να ικανοποιεί» τους «πελάτες» του για μια ολόκληρη ζωή, όπως γινόταν με τους διορισμούς, αλλά και τις προαγωγές των «δικών μας» δημόσιων λειτουργών. Μπορεί μόνο να κάνει μικρές παραχωρήσεις, οι οποίες όμως μέσα στη «μιζέρια» της παραγωγικής στασιμότητας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αποτελούν τη μοναδική ανάσα για πολλούς πολίτες. Οι τελευταίοι ακόμη και με αυτά τα λίγα αισθάνονται υποχρεωμένοι να επιστρέψουν σε ψήφους στους πολιτικούς τις «παροχές» που αυτοί τους δίνουν. Ολα αυτά, με δεδομένο και την εργασιακή επισφάλεια, ευνοούν τη συντηρητικοποίηση των πολιτών που θέλγονται από τη «σταθερότητα». Αυτό, σε κάποιο βαθμό, εξηγεί και την αντοχή της ΝΔ, η οποία συνεχίζει να κυβερνά, αλλά και την αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ, επειδή αντιθέτως εδώ και 12 χρόνια δεν κυβερνά.
Η διαπλοκή της εξουσίας με τη διαφθορά των συνειδήσεων των πολιτών για «ασήμαντες αφορμές» κρύβεται πίσω απ’ όλα αυτά. Ας θυμηθούμε την ατάκα του έχοντος μάστερ στον λαϊκισμό, του αείμνηστου Βαγγέλη Γιαννόπουλου: «Δεν θα φύγουμε από την εξουσία για ένα “κωλόσπιτο”». Ετσι και στην κυβέρνηση φαίνεται να δηλώνουν πως δεν θα πέσουν για ένα παλιορουσφέτι. Μόνο ο κ. Λαζαρίδης έπεσε.
Ο Γιώργος Σιακαντάρης είναι κοινωνιολόγος
