Αγαπημένη μου Αιμιλία,
Χάζευα χθες κάτι παλιές μας φωτογραφίες. Είναι περίεργο τελικά το τι καταφέρνει να διασώσει το χαρτί. Βλέπω τα ρούχα της εποχής, το φως της μέρας, εκείνο το ανέμελο χαμόγελο που είχες πάντα έτοιμο για τον φακό. Ομως, πιάνω τον εαυτό μου συχνά να αναρωτιέται: θυμάμαι άραγε ποια ήσουν πραγματικά εκείνη τη στιγμή; Ποιες αγωνίες, ποιες κρυφές λαχτάρες κατοικούσαν πίσω από εκείνο το βλέμμα; Εχουμε την τάση να θυμόμαστε με ακρίβεια τα γεγονότα, τους ανθρώπους και τα μέρη, αλλά ο εσωτερικός μας κόσμος, η ακριβής εκδοχή του κοριτσιού που τα έζησε όλα αυτά, με τα χρόνια ξεθωριάζει. Τελικά, τις αναμνήσεις μας πιο πολύ τις ξαναγράφουμε παρά τις ανασύρουμε, στρογγυλεύοντας τις αιχμηρές γωνίες και κρύβοντας τα δύσκολα, για να αντέχουμε να τις κοιτάμε.
Αν μπορούσα να ταξιδέψω στον χρόνο και να σταθώ δίπλα σου, θα σου ψιθύριζα δυο-τρία μυστικά για τη διαδρομή. Θα σου έλεγα, καταρχάς, να μην κυνηγάς ποτέ με μανία τις πρωτιές. Εχει υπερβολικό άγχος η κορυφή και ο φόβος της αποτυχίας δεν σε αφήνει να δεις το τοπίο. Να προτιμάς να είσαι η παρατηρητής, αυτή που απλώς απολαμβάνει το ταξίδι. Θα σου έλεγα, επίσης, να φοράς ό,τι παπούτσια θέλεις και να ονειρεύεσαι πως θα κατακτήσεις τον κόσμο, κι ας ξέρεις πως στην πρώτη αθηναϊκή μπόρα τα βήματά σου θα σε προδώσουν στα βρεγμένα πεζοδρόμια. Οι πτώσεις μας έχουν την πλάκα τους, ειδικά όταν μεγαλώνοντας μαθαίνεις να γελάς με αυτές. Και κυρίως: μην αφήσεις ποτέ κανέναν γραφειοκράτη να σε βάλει σε καλούπια και σε απαξιωτικές ετικέτες, όταν εσύ η ίδια έχεις ρουφήξει όλη την απεραντοσύνη της γεωγραφίας.
Ομως, η πιο ακριβή συμβουλή που έχω να σου δώσω είναι άλλη: Μίλα στους μεγάλους. Ρώτα τους γονείς μας. Εσένα σου φαντάζουν πάντα σαν ένα κλειστό, απόρθητο κάστρο που δεν σε αφήνει να τρυπώσεις. Μην κάνεις το ίδιο λάθος. Ξεκλείδωσέ τους. Ρώτα τη μητέρα μας για τις σιωπές της, για τον βαθύ πόνο που κατάπιε για τις απώλειες των παλιών πολέμων, έναν πόνο που δεν τόλμησες ποτέ να αγγίξεις. Ρώτα τον πατέρα μας τι υπήρχε πίσω από τη θεολογική του αυστηρότητα. Στάσου δίπλα τους και προσπάθησε να μπεις στη θέση τους. Μην τους ρωτήσεις από απλή περιέργεια, αλλά από την ανάγκη να συμπορευτείς μαζί τους.
Η μνήμη μας, Αιμιλία, δεν είναι ατομική υπόθεση. Φτιάχνεται από τα θραύσματα των ανθρώπων που μας γέννησαν. Πάρε τις δικές τους ιστορίες και κάν’ τες κομμάτι σου, για να μην κουβαλάς μόνη σου το βάρος του χρόνου.
Ζήσε με ορμή και μη φοβάσαι τίποτα.
Με απέραντη τρυφερότητα,
Η γυναίκα που έγινες
Η Αιμιλία Υψηλάντη είναι ηθοποιός. Από το Σάββατο και κάθε Σάββατο και Κυριακή θα παίζει στην παράσταση «ΑΙ-ΜΙLIA» στο θέατρο Αργώ, σε σκηνοθετική επιμέλεια Βασίλη Αποστολάτου.
