Η τελευταία σύγκρουση των πολιτικών αρχηγών στη Βουλή δεν έκανε κανέναν σοφότερο για τα φλέγοντα ζητήματα της περιόδου, καθώς απαντήσεις επί της ουσίας δεν υπήρξαν και η συζήτηση περιορίστηκε σε έναν διαγωνισμό ειρωνείας. Αλλά από μια οπτική αποτέλεσε την πρεμιέρα σε ένα νέο σκηνικό που συνοδεύει την πορεία προς τις κάλπες – είτε στηθούν το φθινόπωρο είτε στο τέλος της άνοιξης του 2027. Ο Μητσοτάκης θα τραβήξει το χαρτί των μεταρρυθμίσεων, με τη συνταγματική αναθεώρηση στο επίκεντρο, ο Ανδρουλάκης θα επιστρέφει σε κάθε ευκαιρία στο αίτημα για εκλογές.
Ο Φάμελλος, περιμένοντας να δει πόσο θα μετακινηθούν από τον Τσίπρα οι αριστερές τεκτονικές πλάκες, θα πιέζει τη Χαριλάου Τρικούπη για την κατάθεση πρότασης δυσπιστίας, ενώ ο Βελόπουλος θα συνεχίσει να κλείνει με τον δικό του τρόπο το μάτι στην κυβέρνηση. Αποχωρώντας από την αίθουσα της Ολομέλειας, ωστόσο, παλαιός κοινοβουλευτικός στεκόταν περισσότερο στην πρωθυπουργική εικόνα.
Δεν βρήκε τον Μητσοτάκη άνετο στο βήμα, παρά την προσπάθεια να φτάσει για όλα τα ζητήματα η μπάλα στην εξέδρα. Πίσω από τη βιτρίνα διέγνωσε αδυναμία διαχείρισης καταστάσεων που δείχνουν, τουλάχιστον προσώρας, να βρίσκονται εκτός ελέγχου. Και το ζήτημα του πτυχιούχου υφυπουργού που έχει «κάψει» το Διαδίκτυο, για να εξελιχθεί εξ αυτού του λόγου σχεδόν αναγκαστικά σε πολιτικό θέμα αιχμής, φαίνεται να επιβεβαιώνει μια εμπλοκή που ακολουθεί μια σειρά αστοχιών.
Κατά τον ίδιο κοινοβουλευτικό, ο Μητσοτάκης έχει ήδη μετανιώσει για τη σπουδή να απαντήσει με έναν μίνι ανασχηματισμό στις νέες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ – πολύ περισσότερο που μετά το συνέδριο της ΝΔ στα μέσα Μαΐου σχεδιάζεται να έρθει μια μεγαλύτερη αναδόμηση στο κυβερνητικό σχήμα. Αν δεν είχε σπεύσει πασχαλιάτικα να καρατομήσει υπουργούς, ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν θα έφτανε στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και ουδείς θα ασχολείτο σήμερα με το ύφος του και τα ελλείμματά του. Ούτε θα προκαλούσε αμηχανία στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του, που ακόμη προσπαθεί να αντιληφθεί γιατί επιστρατεύθηκε ο Μαργαρίτης Σχοινάς για να αντικαταστήσει τον Κώστα Τσιάρα, ο οποίος είχε κληθεί να εκκαθαρίσει τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Εξηγήσεις μπορεί να υπάρχουν πολλές – ο εξωκοινοβουλευτικός πρώην επίτροπος θα μπορούσε να κατευνάσει τις Βρυξέλλες και να αποφευχθούν κυρώσεις με μεγάλο «ψαλίδι» στις αγροτικές επιδοτήσεις.
Κι ένας, κατά την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, υπόλογος Τσιάρας θα ήταν ένας προβληματικός συνομιλητής. Αλλά ουκ ολίγοι βουλευτές θεωρούν ότι η ανάκληση του Σχοινά στην Αθήνα, στην αφετηρία μιας άτυπης προεκλογικής περιόδου, υπηρετεί έναν σχεδιασμό νέων εσωκομματικών ισορροπιών που έχουν να κάνουν και με την προώθησή του στο ψηφοδέλτιο της Α΄ Θεσσαλονίκης. Στο δικό τους το μυαλό, για τον κατευνασμό των Βρυξελλών ο Μητσοτάκης έχει πάντοτε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και δεν χρειαζόταν τον Σχοινά.
Η μεταρρυθμιστική ατζέντα που θέλει να σηκώσει ο Μητσοτάκης είναι αμφίβολο εάν μπορεί να αλλάξει την ατμόσφαιρα, συνεγείροντας και το ακροατήριό του. Η αντίδραση των κυβερνητικών βουλευτών, άλλωστε, στην πρωθυπουργική πρόταση για το ασυμβίβαστο υπουργού και βουλευτή λειτούργησε αποκαρδιωτικά. Το Μαξίμου έχει εισέλθει πλέον σε φάση όπου κάθε παρέμβαση ερμηνεύεται ως ελιγμός – ενίοτε με αποτελέσματα αντίθετα από τα προσδοκώμενα.
Το πλήρωμα δείχνει αποσυντονισμένο και οι δημοσκόποι σχεδόν ομοφώνως γνωματεύουν ότι για το μεγάλο ακροατήριο η κυβέρνηση έχει πάψει πλέον να δημιουργεί προσδοκίες. Οι οιωνοί δεν είναι καλοί, τουλάχιστον για τον στόχο της μέγιστης συσπείρωσης δυνάμεων. Μέσα σε αυτό το σκηνικό, δε, σχεδόν όλοι στη ΝΔ αναγνωρίζουν ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης καταφέρνει αλλεπάλληλα χτυπήματα στο μαλακό υπογάστριο, προκαλώντας προσώρας μεγαλύτερο πόνο ακόμη κι από τον Ταλ Ντίλιαν.
Τι μέλλει γενέσθαι; Στο Μαξίμου περιμένουν να κάνουν εκ νέου ταμείο μετά τη ΔΕΘ και τα νέα «πακέτα» παροχών. Κάπου εκεί θα αρχίσουν να κοιτάζουν και το ζήτημα των συμμαχιών. Αλλά, όπως παρατηρεί και ο παλαιός κοινοβουλευτικός της εκκίνησης, επιχειρώντας να προγνώσει τα μελλούμενα, «μια σύμπλευση Μητσοτάκη – Βελόπουλου θα μπορούσε να κάνει ακόμη και την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου να δείχνει έργο τέχνης…».
