Η χορογραφία της πολιτικής με τον χρόνο είναι πάντα παράξενη. Το χθεσινό συγκριτικό πλεονέκτημα μπορεί να μετατραπεί σε μειονέκτημα. Και αυτό που φάνταζε ως το δυνατό όπλο ενός πολιτικού μπορεί να τον καταστήσει «βαρίδι». Η γενική αυτή θέση ή διαπίστωση χωράει και δεν χωράει στο σημερινό πολιτικό σκηνικό. Στη Βουλή σήμερα αναμένεται να δούμε μία εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση στο πλαίσιο του δημοκρατικού τόξου και με αιχμή το ζήτημα του κράτους δικαίου. Και λέμε χωράει δεν χωράει γιατί μπορεί ένα μεγάλο μέρος της πολιτικής και ιδεολογικής αντιπαράθεσης να περνάει από το Κοινοβούλιο, ξέρουν όμως πολύ καλά – και οι πολιτικοί και οι πολίτες – ότι ένα άλλο μεγάλο μέρος δεν περνάει ακριβώς από κει. Θερμογραφείται στην καθημερινότητα.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης από το 2016 μέχρι και το 2023 είχε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τους αντιπάλους του. Κι αυτό δεν ήταν άλλο από το γεγονός ότι ο ίδιος μπορούσε να διαμορφώσει την εικόνα ενός κεντρώου ή και φιλελεύθερου πολιτικού σε μία παράταξη που τα βασικά χαρακτηριστικά της δεν ήταν ακριβώς αυτά. Για την ακρίβεια, η ραχοκοκαλιά της ήταν λαϊκή και κεντροδεξιά. Κι αυτό του έδινε τη δυνατότητα οι δικές του τομές και λόγω της δυναμικής που συνόδευε την παρουσία του να είναι προωθητικές για το σύνολο του κόμματος. Την ίδια ώρα που στα μετόπισθεν διατηρούσε τη σχέση του και την πρόσδεση της παράταξής του με τον λαϊκό της κορμό. Ενα παράδειγμα: ο θετικός νόμος για την ισότητα στον πολιτικό γάμο, δημιούργησε αμηχανία στο κλασικό του κοινό, δεν ήταν όμως επιζήμιος για τις επιδόσεις του κόμματος παρά τα όσα γράφονται.
Οι εν εξελίξει κρίσεις του κυβερνώντος κόμματος σήμερα, μικρές και μεγάλες, δείχνουν ότι ο μεταβολισμός τους δεν είναι πια εύκολος από τον Πρωθυπουργό, ενώ μία δική του προωθητική πρωτοβουλία προσκρούει στη σχέση του με την παράταξη (που μέχρι πρότινος, όπως είπαμε, ήταν δυναμική). Αυτό που χθες αντιμετωπιζόταν ως τολμηρό και προσέθετε δυναμικές, σήμερα μοιάζει ανεπίλυτη εξίσωση. Τα ενεργά ρήγματα, όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ, προστίθενται στα διαρκή, όπως η ακρίβεια. Και μικρές ρωγμές καθιστούν πιο ευάλωτη την κυβερνητική συνοχή, από τα μεγάλα γεωπολιτικά θέματα. Το σημείο αυτό δεν είναι ακριβώς ελεγχόμενο ποτέ από καμία κυβέρνηση. Ακόμη και από τη σημερινή, που και να μετρά τις διαθέσεις ξέρει και να επιμερίζει τις χαμηλές προσδοκίες. Η χθεσινή χαρωπή χορογραφία, έχει γίνει τανγκό με ανεξέλεγκτες εκβάσεις. Η ευκαιρία του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν περνά από τα διλήμματα «σταθερότητα ή χάος» ή από τον μπαμπούλα του Τσίπρα ή του ΠΑΣΟΚ. Περνά από έναν βαθύτερο σχεδιασμό που θα μεταβάλει την καθημερινότητα (αυτή που στοίχισε στον Ορμπαν). Προλαβαίνει;
Αυτός, Αυτή, Αυτό: Ευκαιρία
Πάει αποδεσμευμένος από εσωτερικές εντάσεις σήμερα στη Βουλή, και σε μια συζήτηση που ο ίδιος προκάλεσε. Ο Νίκος Ανδρουλάκης θα ξεδιπλώσει τη δική του στρατηγική της έντασης έναντι της κυβέρνησης με αφορμή το Κράτος Δικαίου αλλά και συνολικά θα προβλέπαμε. Είναι μια ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ όχι απλώς και στείρα να ξιφουλκήσει κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά να συνοψίσει τις κρίσεις της κυβέρνησης και να αναδείξει και μια θετική προοπτική (ως κόμμα μη διαμαρτυρίας). Ούτε τα καλά μομέντουμ σου προσφέρονται πάντα, ούτε ο χρόνος είναι και πολύς. Το αντίθετο.
#Hashtag: Υπνος
Εκανα ένα μικρό γκάλοπ σε στενό κύκλο ανθρώπων, τώρα στην ανάπαυλα για το Πάσχα. Ανεξάρτητα αν οι περισσότεροι – του κύκλου αυτού εννοώ – έφυγαν για λίγο ή όχι από την Αθήνα, όλοι κοιμήθηκαν πολύ. Σαν βασικά αυτό να τους έλειπε. Να διευκρινίσω πως μιλώ για κύκλο με ανθρώπους 40-60 ετών και βασικά εργαζόμενους, ξεθεωμένους στη μεγάλη μας πόλη. Είναι τέτοια η κούραση, εσωτερική και μη, που ακόμη και δραστηριότητες που είχαν τη μοναδική ευκαιρία να κάνουν λόγω υπαίθρου, τις άφηναν κάτω απ’ το χαλάκι και κουκουλώνονταν με ένοχη απόλαυση. Κούραση ή ενός τύπου μεταβολισμένη μελαγχολία που βρίσκει καταφύγιο στον ύπνο; Σε κάθε παύση, αναρωτιόμαστε.
