Οι δύο δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου έγιναν με διαφορά μερικών ωρών, αλλά σε συμβολικό επίπεδο δεν θα μπορούσε να απέχουν περισσότερο. Η πρώτη είχε ως εξής: «Για τον κ. Λαζαρίδη δεν υπάρχει ζήτημα για την παραμονή του στην κυβέρνηση. Αυτό γνωρίζω, αυτό λέω.» Η δεύτερη έλεγε το εξής: «Η κυβέρνηση, λαμβάνοντας υπόψη την ανεξαρτησία και το καταστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος, προτείνει την ανανέωση της θητείας του νυν διοικητή, Γιάννη Στουρνάρα».
Η αντιπαράθεση γύρω από τον υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης είναι γνωστή. Η αντιπολίτευση κατήγγειλε ότι ο Μακάριος Λαζαρίδης προσελήφθη πριν από 19 χρόνια σε θέση που απαιτούσε μεταπτυχιακό τίτλο μολονότι προσκόμισε δίπλωμα ενός κολλεγίου. O ίδιος έκρινε σκόπιμο να απαντήσει με το ιταμό ύφος που χρησιμοποιούσε στις συνεδριάσεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι δεν θα απολογηθεί για επιλογές ζωής που έκανε πριν από 40 χρόνια και ότι δεν είναι τεμπέλης όπως οι αριστεροί. Το πρόβλημα όμως δεν είναι τόσο πώς απαντά ένα κυβερνητικό στέλεχος που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αφού σε τελευταία ανάλυση ο καθείς έχει την προσωπική του ηθική, όσο το τι είδους επιχειρήματα προβάλλει η κυβέρνηση για να τον καλύψει.
Για τον Παύλο Μαρινάκη, λοιπόν, το ζήτημα δεν υφίσταται αφού «δεν μπορεί πλέον να αποτελέσει αντικείμενο ποινικής διερεύνησης» και για όλα φταίει η «αντιπολίτευση της απελπισίας που δεν έχει κοστολογημένο πρόγραμμα». Aλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή και η μπάλα στην εξέδρα.
Αποδυναμώνει η προσέγγιση αυτή την πρόταση για την ανανέωση της θητείας του Γιάννη Στουρνάρα; Οχι, γιατί εν τέλει μιλούν τα πρόσωπα. Ο Λαζαρίδης ταυτίζεται με μια λογική την οποία η Ελλάδα προσπαθεί, ή θα έπρεπε να προσπαθεί, να ξεπεράσει. Ο Στουρνάρας ταυτίζεται με μια πολιτική που έσωσε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία. Ο πρώτος κραυγάζει, ο δεύτερος δουλεύει. Ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας δεν είναι φυσικά αλάθητος, κάτι τέτοιο θα ήταν σχεδόν ανησυχητικό.
Η συνέντευξή του στην Ομάδα Αλήθειας ήταν φάουλ, εξαιτίας όχι των όσων ειπώθηκαν, αλλά της ταυτότητας του μέσου που τα δημοσίευσε. Από την άλλη πλευρά, είναι αστείο να υποστηρίζει κανείς, όπως έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, ότι ο Στουρνάρας έδωσε εκείνη τη συνέντευξη «για να υποβάλει τα διαπιστευτήρια της υπακοής του στον κύριο Μητσοτάκη». Το να διαφωνείς με κάποιον είναι θεμιτό και ενίοτε εποικοδομητικό. Το να τον κατηγορείς όμως, επειδή διαφωνείς μαζί του, ότι «κάνει τον κομπάρσο στο μαύρο θέατρο της προπαγάνδας» υπηρετεί κι αυτό μια λογική που μια μέρα πρέπει επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας.
Ο Στουρνάρας εκπροσωπεί κάτι που η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη και η κυβέρνηση τορπιλίζει κάθε τόσο με διάφορους τρόπους: τη σταθερότητα. Και μόνο γι’ αυτό αξίζει να συνεχίσει.
