Επειδή μελαγχόλησα τον κόσμο χθες με την αναφορά στην κηδεία του Στέφανου Μπορμπόκη, ποδοσφαιριστή του ΠΑΟΚ και της Εθνικής μας ομάδας που έφυγε από τη ζωή νεότατος, θέλω να κάνω σήμερα μια αναφορά σε κάτι αληθινά ευχάριστο: στις δηλώσεις ενός γίγαντα της ελληνικής αθλητικογραφίας και επί χρόνια συντάκτη των «ΝΕΩΝ» (μεταξύ πάρα πολλών άλλων) – αναφέρομαι στον Μανώλη Μαυρομμάτη.
Ο μεγάλος «Μανόλο» πέρασε μια τεράστια περιπέτεια όταν εξαιτίας μιας πυρκαγιάς που εκδηλώθηκε στο σπίτι του παραλίγο να χάσει τη ζωή του. «Ημουν ενάμιση χρόνο στο “Γ. Γεννηματάς” και μετά στο κέντρο αποκατάστασης. Πέρασα τριάμισι χρόνια σε τέσσερις τοίχους βλέποντας ένα ταβάνι, ήταν δύσκολα, πολύ δύσκολα», είπε, μιλώντας στον ΑΝΤ1 και πρόσθεσε: «Ευτυχώς ο γιος μου ήταν αυτός που εγκατέλειψε τη δουλειά του προσωρινά στην Αγγλία για να μου συμπαρασταθεί και να με βοηθήσει να ξεπεράσω ορισμένες πτυχές της καθημερινότητας. Εύχομαι ούτε στους χειρότερους εχθρούς μου να μη συμβεί ό,τι και σ’ εμένα. Βρίσκω δύναμη στην αγάπη του παιδιού μου που φρόντισε για τα πάντα ώστε να μη δει τον πατέρα του καθηλωμένο σε ένα δωμάτιο». Κατέληξε δε ότι ο πόνος της απώλειας της γυναίκας του είναι κάτι που δεν θα ξεπεράσει ποτέ. Κατανοητό. Αυτό που του συνέβη είναι κάτι σπάνιο. Αλλά σπάνια είναι και η δύναμη του σπουδαίου γίγαντα Μανώλη. Είμαστε όλοι δίπλα του.
Προτάσεις
Κατά καιρούς προκύπτουν διάφορες προτάσεις στο ποδόσφαιρο που προκαλούν του κόσμου τις συζητήσεις. Διάβασα κι εγώ αυτή του ιδιοκτήτη της ομάδας της Νάπολι Αουρέλιο Ντε Λαουρέντις, που συντάσσεται με όλους όσοι κατά καιρούς ζητάνε να υπάρξει και στο ποδόσφαιρο ο περίφημος «καθαρός χρόνος διάρκειας κάθε ματς», όπως συμβαίνει και στο μπάσκετ. Ο Ντε Λαουρέντις προτείνει κάθε ημίχρονο να διαρκεί 25 λεπτά και κάθε ματς 50. Να υπάρχει γραμματεία που να σταματά το χρονόμετρο όταν δεν παίζεται ποδόσφαιρο και να μην είναι πια στις αρμοδιότητες του διαιτητή η χρονομέτρηση των παιχνιδιών.
Ολα αυτά έχουν ακουστεί ξανά κι έχουν απασχολήσει και τη FIFA και την επιτροπή κανονισμών ποδοσφαίρου που δουλεύει υπό την αιγίδα της. Το ενδιαφέρον αυτή τη φορά αφορά την αιτιολόγηση της πρότασης. Ο Ντε Λαουρέντις ισχυρίζεται πως τα εγγόνια του δεν μπορούν να παρακολουθήσουν πλέον ένα ματς ενενήντα λεπτών και κατά τη διάρκεια των αγώνων, είτε βρίσκονται στο γήπεδο, είτε μπροστά στην τηλεόραση, παίζουν με το κινητό τους. Ο Ντε Λαουρέντις είναι κινηματογραφικός παραγωγός. Καταλαβαίνει καλά τι θα πει «καθαρός χρόνος», αλλά και πόσο ένα θέαμα μπορεί να κουράσει έναν θεατή αν κρατά πιο πολύ από όσο ο θεατής αντέχει. Αλλά μερικές φορές ένα συν ένα δεν κάνει δύο.
Διακοπές
Δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως οι κανόνες διεξαγωγής ενός ποδοσφαιρικού αγώνα είναι κάτι το ιερό. Νομίζω όμως ότι όλοι αυτοί που ζητάνε τον καθαρό χρόνο, νομίζοντας πως έτσι θα μειωθεί η διάρκεια ενός ματς, κάνουν ένα λάθος: δεν καταλαβαίνουν ότι ο μη καθαρός χρόνος δεν θα μειωθεί επειδή θα μπει το χρονόμετρο. Σε ένα παιχνίδι οι διακοπές είναι κανόνας – κι αυτό δεν έχει να κάνει με το πώς γίνεται η χρονομέτρησή του. Το παιχνίδι δεν σταματά μόνο γιατί μια ομάδα μπορεί συστηματικά να ροκανίζει τον χρόνο με συστηματικές καθυστερήσεις. Σταματά γιατί πρέπει να γίνουν αλλαγές, γιατί υπάρχουν τραυματισμοί, γιατί ο διαιτητής πρέπει να εξετάσει μια φάση βλέποντας το βίντεο κ.λπ. Ενα καλό παράδειγμα είναι το ίδιο το μπάσκετ. Θεωρητικά ένα παιχνίδι του στην Ευρώπη κρατά 40 λεπτά – τέσσερα δεκάλεπτα δηλαδή. Στην πραγματικότητα πολύ δύσκολα παιχνίδι ολοκληρώνεται πριν περάσει μιάμιση ώρα! Αν ένα ματς πρέπει να κρατά 50 καθαρά λεπτά, κάτι μου λέει ότι ο συνολικός χρόνος διεξαγωγής θα ξεπεράσει τα περίπου 100 λεπτά που κρατάει ένα παιχνίδι σήμερα. Και δεν το λέω για τους οπαδούς – απλά λυπάμαι τα εγγόνια του Ντε Λαουρέντις.
Μπακς
Αναφέρθηκα στο μπάσκετ και θυμήθηκα ότι χρωστάω μια αναφορά σε όσα συμβαίνουν ανάμεσα στους Μιλγουόκι Μπακς και στον Γιάννη Αντετοκούνμπο στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ. Φέτος ο Γιάννης είχε και εξαιτίας τραυματισμών τη χειρότερη σεζόν του στο Μιλγουόκι. Η ομάδα του αποκλείστηκε από τα play off, ολοκλήρωσε πρόωρα τη σεζόν και απέλυσε τον προπονητή της Ντοκ Ρίβερς. Γίνεται ήδη μια μεγάλη συζήτηση για το αν ο Γιάννης θα παραμείνει εκεί. Νομίζω πως θα ήταν λάθος. Διότι αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή είναι απλό: η διάσταση του παίκτη έχει ξεπεράσει την ίδια την ομάδα. Οι Μπακς με τον Γιάννη να κάνει μέτριες εμφανίσεις δεν μπορούν να πρωταγωνιστήσουν. Ενώ ο Γιάννης, αν πει φεύγω από τους Μπακς θα είναι περιζήτητος.
Προσεχώς
Μέχρι εδώ η διάσταση της ιστορίας είναι απλή: το μπέρδεμα αρχίζει στη συνέχεια. Ο Αντετοκούνμπο δεν μπορεί να φύγει μόνος του: έχει κανονικό και μεγάλο συμβόλαιο. Οι Μπακς από τη μεριά τους, αν τον αφήσουν, παραιτούνται από την όποια πιθανότητα να ξαναγίνουν σύντομα σημαντική ομάδα. Αν για τον Γιάννη η περίοδος έχει ολοκληρωθεί και για τους Μπακς ο Γιάννης παραμένει η μοναδική ελπίδα, το πρόβλημα θα γίνει πολύ μεγαλύτερο προσεχώς. Διότι μια φυλακή – όσα χρήματα κι αν κάποιος πάρει – δεν την αντέχει. Πόσω μάλλον αν δεν έχει κι ανάγκη τα χρήματα…
Εκπλήξεις
Απόψε θα ξέρουμε και τις άλλες δύο ομάδες που θα φτάσουν στους ημιτελικούς του Τσάμπιονς Λιγκ. Κι απόψε, όπως και χθες το βράδυ, στα δύο ματς υπάρχουν δύο φαβορί και δύο ομάδες που επιχειρούν να κάνουν εκπλήξεις. Η Αρσεναλ έχει το πάνω χέρι απέναντι στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας μετά τη νίκη της με 1-0 στην Πορτογαλία και η Μπάγερν, που έχει κερδίσει τη Ρεάλ στη Μαδρίτη, θέλει να σφραγίσει εισιτήριο χωρίς καρδιοχτύπια. Η Αρσεναλ κινδυνεύει να χάσει στην Αγγλία από τη Μάντσεστερ Σίτι ένα πρωτάθλημα που είχε ήδη κερδίσει πριν από δεκαπέντε μέρες: να δούμε αν και κατά πόσο αυτό θα την επηρεάσει – μου μοιάζει δύσκολο. Η Ρεάλ πρέπει να κάνει μια υπέρβαση ενώ είναι στριμωγμένη στα σχοινιά. Η Βασίλισσα είναι η μόνη ευρωπαϊκή ομάδα που νιώθει ότι το Τσάμπιονς Λιγκ είναι δική της διοργάνωση: οι άλλοι απλά συμμετέχουν. Στο Mega, στις 10 το βράδυ, θα δούμε αν έχει τρόπους και αντοχές να κάνει μια ανατροπή που μοιάζει απίθανη. Και γιατί η Μπάγερν Μονάχου μοιάζει φέτος η καλύτερη ομάδα στην Ευρώπη…
