Είναι ορισμένες απώλειες που ούτε στερεοτυπικό είναι να πεις πως παίρνουν μαζί τους μια εποχή, ούτε υπερβολικό. Ο θάνατος της Μαρινέλλας είναι μια τέτοια περίπτωση. Διέτρεξε περίπου επτά δεκαετίες στο ελληνικό τραγούδι και το λαϊκό θέαμα.
Κέρδισε τον χώρο της σε ένα απόλυτα σκληρό και απαιτητικό ανδρογενές συχνά επάγγελμα. Συνέπραξε με τους καλύτερους δημιουργούς, συνθέτες και στιχουργούς και άνοιξε δρόμους με την πρωτοπόρα της πορεία. Παρέμεινε σε υψηλά ερμηνευτικά και σκηνικά επίπεδα παρακολουθώντας κάθε φορά την εποχή της και επενεργώντας με τις επιλογές της. Ολα αυτά ούτε απλά είναι ούτε κατορθώνονται χωρίς κόπο.
Στις αλλαγές του ελληνικού τραγουδιού μπορεί κανείς να συναντήσει και τις αλλαγές της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμη και να δει μέρος των ηθών της. Πολλοί και καλοί καλλιτέχνες δεν κατάφεραν πάντα να παρακολουθήσουν τους μετασχηματισμούς αυτούς. Εμειναν πίσω παρά το ταλέντο τους.
Η Μαρινέλλα, αντίθετα, συντόνισε τις ικανότητές της με μια πρωτόγνωρη πρωτοπορία στο λαϊκό θέαμα. Καθόλου τυχαίο πως τη μιμήθηκαν πολλοί, όχι πάντα πετυχημένα. Πάνω από όλα έμεινε μέχρι τέλους μια άψογη επαγγελματίας, το λένε όλοι. Και χωρίς να αφήσει πίσω της τα πιο καθημερινά της χαρακτηριστικά. Λαϊκή στο βάθος της, μοντέρνα χωρίς πόζα.
Η Μαρινέλλα τώρα αφήνει μια πλούσια κληρονομιά ερμηνειών. Και μια σπάνια στάση στα μουσικά δρώμενα. Συντρόφεψε, ψυχαγώγησε, παρηγόρησε πολλές γενιές Ελλήνων. Η συλλογική συγκίνηση για την απώλειά της, το επιβεβαιώνει. Θα τραγουδιέται για πάντα.
