Ελειψα μια ολόκληρη εβδομάδα – ελπίζω να το καταλάβατε. Με την επιστροφή όμως, με περίμενε μια έκπληξη: η κυβέρνηση είναι η ίδια, όπως την άφησα στην αρχή της άδειας! Πώς είναι δυνατόν; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει Πρωθυπουργός και η χώρα εξακολουθεί να κυβερνάται από μια άτυπη συγκυβέρνηση των κεντροδεξιών της ΝΔ με τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν προ πολλού μετακομίσει δεξιότερα. Κανονικά, δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμία έκπληξη για τον τουρίστα που επιστρέφει, γιατί στις δημοκρατίες οι κυβερνήσεις πέφτουν όταν χάνουν την πλειοψηφία στη Βουλή ή όταν καταψηφίζονται στις βουλευτικές εκλογές. Δεν πέφτουν με εμπνευσμένα πρωτοσέλιδα ούτε με κρίσεις υστερίας στη Βουλή. Ομως, εδώ, στον Υπαρκτό Ελληνισμό, η τοξικότητα του αντιπολιτευτικού λόγου είναι τόσο έντονη και διαβρωτική, ώστε σιγά σιγά σου επιβάλλεται και επηρεάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι και ερμηνεύεις τα πράγματα, ιδίως αν είναι μέρος της δουλειάς σου να παρακολουθείς την επικαιρότητα. Χωρίς να το συνειδητοποιείς, λοιπόν, αναγκάζεσαι να πάρεις στα σοβαρά τη βλακεία που κυκλοφορεί μεταμφιεσμένη ως πολιτική. Γι’ αυτό είναι πάντα απαραίτητη μια απόσταση ασφαλείας για αποτοξίνωση.
Το παρήγορο, στην πάθηση που περιγράφω παραπάνω, είναι ότι αφορά μόνο τους επαγγελματίες του χώρου, εκείνους δηλαδή που κινούνται στο περιθώριο της πολιτικής, όπως οι δημοσιογράφοι. Οι κανονικοί άνθρωποι ελάχιστα ασχολούνται με τα καθέκαστα της πολιτικής και, επομένως, δεν εκτίθενται το ίδιο με τους επαγγελματίες στο τοξικό κλίμα. Αντιθέτως, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι, σε ορισμένες περιπτώσεις, η τοξικότητα διώχνει τους φυσιολογικούς ανθρώπους ακόμη πιο μακριά. Υπό το πρίσμα αυτό, λοιπόν, η τοξικότητα της αντιπολίτευσης θα μπορούσε να αποδειχθεί ο καλύτερος σύμμαχος της κυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Θα εξαρτηθεί από τις συνθήκες υπό τις οποίες θα διεξαχθούν.
ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΤΟΥ
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ δεν έλυσε τα προβλήματα ταυτότητας του κόμματος. Αντιθέτως, τα επισημοποίησε, μέσω του συμβιβασμού με τον οποίο διατηρήθηκε η ενότητα στην επιφάνεια. Η αποδοχή της πρότασης του Χάρη Δούκα, για ρητό αποκλεισμό του ενδεχομένου της κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ ήταν μια περιττή δέσμευση, που περιορίζει τη δυνατότητα πολιτικής ευελιξίας. Επιπροσθέτως, είναι μια απόφαση η οποία στρέφει το ΠΑΣΟΚ προς τα αριστερά και αφήνει τον πολιτικό χώρο του κέντρου ελεύθερο στους ενδιαφερομένους, δηλαδή στην κυβέρνηση. Ηταν, με άλλα λόγια, ένα συνέδριο που το έκαναν για τον εαυτό τους, για να αντιμετωπίσουν συλλογικά τα υπαρξιακά τους από την περίοδο των Σαμαροβενιζέλων, κάτι σαν ομαδική ψυχοθεραπεία. Δεν απευθυνόταν στην κοινωνία, αλλά σε αυτό το 10%, πάνω-κάτω, που συγκεντρώνει το ΠΑΣΟΚ. Αυτό όμως ήθελαν και αυτό έκαναν – κακό του κεφαλιού τους, ας ξεμπερδέψουν μόνοι τους.
Η αποδοχή της πρότασης Δούκα ήταν, βεβαίως, μια νίκη για τον δήμαρχο Αθηναίων. Δεν ήταν όμως κανένα σπουδαίο κατόρθωμα, καθώς από τη μία πλευρά της ζυγαριάς είχαμε τρεις-τέσσερις μετριότητες (επιεικώς) και, από την άλλη, μία μετριότητα μόνη της (πάντα επιεικώς). Λογικό δεν ήταν επομένως να επιβληθούν οι περισσότεροι; Ετσι συμβαίνει πάντα.
ΤΑΞΙΔΑΚΙΑ
Ο Νικήτας Κακλαμάνης συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Βουλής της Αιγύπτου. Αυτό διαβάζω και μένω κατάπληκτος, διότι δεν ήξερα ότι η Αίγυπτος έχει Βουλή. Γιατί τη χρειάζεται; Αφού δικτατορία έχουν στην Αίγυπτο. Διαβάζω επίσης ότι συμφωνήθηκε η αναβάθμιση της κοινοβουλευτικής διπλωματίας και των στρατηγικών σχέσεων των δύο χωρών και μάλιστα θα συνταχθεί και το σχετικό μνημόνιο, ώστε να μείνει και ένα ενθύμιο από το ταξίδι του κ. Κακλαμάνη στην Αίγυπτο. Μα σοβαρολογούμε; «Στρατηγικές σχέσεις» με τις μαριονέτες της αιγυπτιακής Βουλής; Ποιον κοροϊδεύουμε, τον εαυτό μας; Οχι, πάντως, τους Αιγύπτιους, γιατί αυτοί ξέρουν.
Εν πάση περιπτώσει, η έντιμη στάση θα ήταν αν η δική μας Βουλή και η δική τους «Βουλή» μιλούσαν για τουριστικές σχέσεις και όχι για στρατηγικές, διότι η ουσία της υπόθεσης αυτής είναι ο τουρισμός. Η μεν Βουλή, όπως γνωρίζουν καλά τα μέλη της, είναι ένα από τα καλύτερα γραφεία ταξιδίων στην Ελλάδα, ειδικά για VIP πελάτες, η δε Αίγυπτος είναι ένας συναρπαστικός προορισμός. Θα έρχονται εκείνοι για ψώνια στην Αθήνα, θα πηγαίνουν οι δικοί μας για κρουαζιέρα στον Νείλο και έτσι θα ζήσουν αυτοί καλά και ο κοινοβουλευτισμός καλύτερα…
