Η πιο ωραία είδηση των ημερών ήταν η απουσία του Σον Πεν από την απονομή των Οσκαρ επειδή ο αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης ήταν στην Ουκρανία. Η ταινία για την οποία βραβεύτηκε, η «Μια μάχη μετά την άλλη», είναι ρομαντική και κυνική, αντιρατσιστική και απομυθοποιητική, συγκινητική και ανατρεπτική.
Κι ο ίδιος παίζει τον αντίθετο χαρακτήρα από αυτόν που επισκέφθηκε για άλλη μια φορά το Κίεβο για να εκφράσει την αλληλεγγύη του στον Ζελένσκι σε μια στιγμή που τον εγκαταλείπουν όλοι.
Μια από τις πιο ωραίες συνεντεύξεις των ημερών είναι του ιρλανδού συγγραφέα Κόλουμ ΜακΚαν στη χθεσινή Repubblica. Ξεκινάω από το τέλος. «Αυτό που σκέφτομαι εδώ και λίγο καιρό είναι ότι πρέπει να στραφούμε στους δασκάλους των σχολείων», λέει ο συγγραφέας του «Ζόλι», του «Υπερατλαντικού» και του «Απειρόγωνου» (όλα από τις εκδόσεις Καστανιώτη).
«Αν τους σεβόμαστε περισσότερο, αν τους πληρώνουμε καλύτερα, αν τους προσδώσουμε περισσότερο κοινωνικό κύρος, θα ζήσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο. Θα χρειαστεί όμως τουλάχιστον μια γενιά για να δούμε τα αποτελέσματα».
Και στο μεταξύ; «Στο μεταξύ μπορούμε να κάνουμε δύο βασικά πράγματα: να προσέχουμε ο ένας τον άλλον και να ανοίγουμε την πόρτα. Να μοιραζόμαστε ιστορίες, όχι πολιτικά μηνύματα, όχι την προπαγάνδα. Συνεχίζω να πιστεύω ότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε πραγματικά να καταλάβουμε».
Το «Απειρόγωνο» θα γυριστεί ταινία – ίσως ως φόρος τιμής σε ένα όνειρο, την ειρηνική συνύπαρξη Ισραηλινών και Παλαιστινίων, που συνέτριψε ένας άνθρωπος, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου. «Δικός του είναι ο πόλεμος κατά του Ιράν», λέει ο ΜακΚαν, «και οφείλεται αποκλειστικά στην επιθυμία του να παραμείνει όσο το δυνατόν περισσότερο στην εξουσία». Οσο για τον Τραμπ, τον Χέγκσεθ και την παρέα τους, ακολουθούν από άγνοια.
«Δεν έχουν κανένα βάθος. Και δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσουν τη σύγχυσή τους, γιατί πρέπει να αποδείξουν ότι έχουν δίκιο. Αν όμως τους βάλεις μπροστά σε μια υδρόγειο σφαίρα, δεν θα ξέρουν να σου πουν πού είναι η Τεχεράνη, πού είναι η Βαγδάτη και πού είναι η Γάζα».
To 1932, o Αϊνστάιν και ο Φρόιντ αντάλλασσαν επιστολές όπου συζητούσαν για τη μυθολογία του ενστίκτου που οδηγεί στη βία και για τη δύναμη του δικαίου που προσπαθεί να την εμποδίσει. Ηλπιζαν ότι η τεχνολογική εξέλιξη θα καθιστούσε τον πόλεμο αδύνατο, καθώς θα οδηγούσε στην αυτοκαταστροφή του ανθρωπίνου είδους. Αλλά διαψεύστηκαν. Τι έχει αλλάξει από τότε;
«Ολα είναι πιο γρήγορα. Είναι πολύ δύσκολο να πεις “για στάσου, δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει, θέλω να καταλάβω, γιατί δεν κάνουμε μια παύση για να μιλήσουμε;”. Και δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί είναι σαν να είμαστε κλεισμένοι σε ένα πλυντήριο που στριφογυρίζει ανεξέλεγκτα. Ο μόνος τρόπος να βγούμε είναι να πούμε “αυτό το πρόβλημα δεν είναι δικό μου”. Ομως είναι».
