Παρά τις αντιρρήσεις του Χαβιέ Μπαρδέμ στην τελετή των Οσκαρ και πριν αναλύσει ο Τσίπρας τις ιρανο-αμερικανικές σχέσεις στην Αλεξανδρούπολη, ο πόλεμος συνεχίζεται.
Και πάντως δεν τον κερδίζει το Ιράν.
Ποιος τον κερδίζει; Το έχουμε ξαναπεί. Οταν ο ένας βομβαρδίζει ασταμάτητα κι ο άλλος βομβαρδίζεται ανηλεώς, το πιθανότερο είναι να επικρατήσει ο πρώτος.
Πώς θα το μάθουμε; Εδώ το πράγμα δυσκολεύει. Η παροιμιώδης τσαπατσουλιά κι η ακατάσχετη καυχησιολογία του Τραμπ το εμποδίζουν.
Βλέπουμε έναν πόλεμο όπου τρεις εμπλεκόμενες πλευρές έχουν αποκλίνοντες στόχους.
Το Ιράν ξέρει ότι χάνει. Θέλει με όποιο κόστος (και θα είναι τεράστιο…) να διασώσει το καθεστώς του.
Το Ισραήλ ξέρει ότι κερδίζει. Θέλει τώρα που βρήκε την ευκαιρία να ξεμπερδεύει για τα καλά με τους αγιατολάδες και τις παρέες τους.
Οι Αμερικανοί ξέρουν επίσης ότι κερδίζουν αλλά δεν ξέρουν τι θέλουν. Ο πρόεδρός τους μετέχει σε καθημερινό διαγωνισμό φαιδρότητας και δεν είναι καν βέβαιο ότι θα τον κερδίσει.
Τι θέλουν λοιπόν οι Αμερικανοί;
Υποθέτω θέλουν να τελειώσει ο πόλεμος, είναι το πιο απλό. Αλλά δεν είμαι και βέβαιος. Διότι ο Τραμπ πάνω από όλα θέλει να ντυθεί παγόνι, να του χτίσουν αψίδα και να πανηγυρίσει τη νίκη του.
Και να πανηγυρίσει, καμία αντίρρηση. Αντε να ντυθεί και παγόνι, αν και μου φαίνεται λίγο γελοίο ένας πρόεδρος να κυκλοφορεί ντυμένος παγόνι. Αλλά τι αψίδα να του χτίσουν;
Και μη νομίσετε ότι κάνω πλάκα. Σύμφωνα με αρκετές φλυαρίες από το περιβάλλον του, ο πρόεδρος θεωρεί ότι πρέπει να τιμηθεί εξόχως επειδή σταμάτησε έξι, επτά ή δεκαπέντε πολέμους.
Δεν ξέρω λοιπόν αν θα του φτιάξουν κάποια καινούργια αψίδα στην Ουάσιγκτον ή αν θα φέρουν από το Παρίσι την Arc de Triomphe που είναι έτοιμη και την έχει δοκιμάσει κι ο ίδιος ο Βοναπάρτης.
Από κάτι τέτοια όμως εξαρτάται το τέλος του πολέμου.
Διότι κατά τα άλλα, οι πραγματικοί σκοποί του, που ήταν ούτως ή άλλως ασαφείς, αποδεικνύονται και μάλλον ξεπερασμένοι.
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν μετακόμισε στο ένδοξο παρελθόν του περσικού λαού. Οι παραγωγικές εγκαταστάσεις της χώρας γεμίζουν τις μάντρες για υλικά κατεδαφίσεων. Κι από τον «Αξονα της Αντίστασης» με τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και τους Χούθι έχουν μείνει κάτι φέρετρα.
Τα ανθρωπάκια πληρώνουν απλώς τον λογαριασμό της μεγαλομανίας των ηγετών τους.
Αλλά από κοντά θα πληρώσουμε κι εμείς.
Που ούτε μεγαλομανείς είμαστε, ούτε ψάχνουμε για καμία αψίδα πάνω από το κεφάλι μας.
