Ο χρόνος περιορίζεται για τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης και την τροχιά ενός ανασυντασσόμενου ανταγωνιστικού στον Κυριάκο Μητσοτάκη πόλου. Το παιχνίδι της διεύρυνσης, στον βαθμό που δεν συνδυάζεται με μια στρατηγική κοινωνικών συμμαχιών, οριοθετείται σε μεταγραφολογία όταν δεν γίνεται και φάρσα. Ταυτόχρονα ο χρόνος πιέζει και για έναν ακόμη λόγο. Οτιδήποτε σχηματιστεί θα έχει την καχυποψία ενός ευκαιριακού δοχείου – υποδοχέα δυσαρέσκειας και όχι θετικής δυναμικής. Δεν αρκεί κοινώς να φτιαχτεί μια δύναμη πειστική έναντι της κυβέρνησης.
Πρέπει και να έχει τον χρόνο και τον τρόπο να εκφράσει όντως κοινωνικά στρώματα. Σήμερα το παράδοξο είναι πως ακόμη και η όποια σοβαρή διαφοροποίηση στον Μητσοτάκη καταγράφεται εντός της παράταξής του (εξαιρούμε προφανώς το ΚΚΕ που έχει ένα άλλο κοινωνικό σχέδιο). Το θέμα δεν είναι να υπάρξει μια λάιτ ΝΔ ή μια από τα ίδια με ολίγον Κέντρο και μια πεπερασμένη Σοσιαλδημοκρατία.
Το γόνιμο στοίχημα για τη δημοκρατία είναι να υπάρξει σχήμα με σχέδιο και πρόσωπα και κυρίως προφίλ και περιεχόμενο διακυβερνήσιμο. Το εν λόγω ζήτημα προϋποθέτει και ένα άλλο παράδειγμα στην πολιτική. Ενα άλλο ύφος άσκησης και μία άλλη διαδικασία ενεργοποίησης των πολιτών.
Σήμερα η εικόνα που δίδεται είναι πως τα όντως δυναμικά μέρη της ελληνικής κοινωνίας δεν τολμούν να εμπλακούν στα πολιτικά. Αν ακόμη το καταφέρνει η ΝΔ, είναι και λόγω ιστορικότητας και λόγω πρότασης εξουσίας. Η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα μοιάζει όχι κολλημένη σαν βελόνα σε πικάπ που επανέρχεται στο ίδιο αυλάκι. Περισσότερο θυμίζει κάποιον που δεν δέχεται να αντιληφθεί πως δεν είμαστε στη δεκαετία του ’90, πως οι κοινωνίες έχουν μετατοπιστεί – ιδίως συντηρητικά –, πως η ίδια έχει πάψει να διατηρεί τον ρόλο της ως εγγυητής ενός κοινωνικού συμβολαίου και μιας υπαρκτής κοινωνικής κινητικότητας.
Η ελκτικότητα στην πολιτική έχει σχέση και με τη σοβαρότητα και με ένα είδος εμπνευσμένης προωθητικής δέσμης προτάσεων που να αφήνει πίσω τα Μνημόνια και τις κρίσεις και να επινοεί νέες λύσεις. Μία ακόμη παράμετρος στην οποία η αντιπολίτευση πρέπει να δώσει περισσότερη έμφαση είναι η ανάλυση των χαρακτηριστικών του σημερινού κράτους. Κυρίως μετά τη δημοσιονομική επιτήρηση, τις αλλεπάλληλες αλλαγές στους ποινικούς κώδικες, το σοκ της πανδημίας που είχε βιοπολιτικές διαστάσεις, ούτε το κράτος είναι ίδιο ούτε η Κεντροαριστερά πρέπει να το βλέπει ως ουδέτερο μηχανισμό.
Μια θεσμικού τύπου ανάταξη δεν μπορεί να μένει μόνο στα λόγια ή στις περιγραφές. Αυτομάτως δεν θα επιστρέψουμε σε ένα δικομματικό τοπίο. Ούτε οι νέες γενιές που προσέρχονται στα πράγματα έχουν υποχρέωση εθιμοτυπικά να ενισχύουν τα κόμματα του προοδευτικού τόξου. Πολύ περισσότερο δε όταν τα μόνα τους βιώματα από αυτά είναι ως συμπληρώματα του πολιτικού συστήματος.
#HASHTAG
Στο καρφί και στο πέταλο
Η στρατηγική της κυβέρνησης σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ είναι κάπως διακριτή πια. Στο σφυρί και στο πέταλο το λέμε λαϊκά. Για τις μισές μέρες η Χαριλάου Τρικούπη είναι ένας πράσινος ΣΥΡΙΖΑ. Για τις άλλες μισές, ένας θεσμικός παίκτης που δυνητικά θέλει να συνομιλεί και να βρίσκουν κοινούς τόπους.
Πιο πρόσφατο είναι το καλό κλίμα που φρόντισαν να αφήσουν να διαρρεύσει από το Μέγαρο Μαξίμου και αφορούσε τη συνάντηση του Μητσοτάκη με τον Ανδρουλάκη για την ενημέρωση στα πολεμικά. Τόσο καλό κλίμα που οι διαρροές εμφάνιζαν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ ως εν δυνάμει εταίρο της κυβέρνησης. Αυτό τώρα σε ποιον κάνει κακό;
Αυτός, αυτή, αυτό
Μαρίνος
Πρωτοπορία
Showman, πριν από όλους και τολμηρός σε εποχές όχι αυτονόητα δεκτικές. Πλήρης τραγουδιστής και ηθοποιός. Ο Γιώργος Μαρίνος τα είχε όλα και μόνον ένα μέρος του ταλέντου του κάθε φορά αποκαλυπτόταν στις παραστάσεις του με μουσικές του Mάνου Χατζιδάκι, του Νίκου Δανίκα, του Σταμάτη Κραουνάκη. Ακόμη και η τόσο μακρινή του απουσία για χρόνια, ενίσχυε τον μύθο του, αφού ό,τι ακολούθησε δεν τον ξεπέρασε ακόμη και τώρα. Οι άνθρωποι που πραγματικά τον ήξεραν, λένε για τον άνετο τρόπο που μεταβόλιζε στη σκηνή, την πίκρα, το χιούμορ και το βάθος. Αντίο του.
Ατάκτως ερριμμένα
Η Κύπρος τελικά κείται… Μακρόν!
Πρώτα αγαπάμε τον Μελανσόν. Μετά τον Μαμντάνι. Τώρα τον
Σάντσεθ. Γενικά το πρόβλημα της ελληνικής Κεντροαριστεράς είναι πως δεν αγαπά τους δικούς της αλλά τους ξένους
Πυρηνικά θα έχουμε. Λεφτά για τη ΔΕΗ όχι.
Πώς γίνεται να κάνεις ένα ντοκιμαντέρ για το τελευταίο σινεμά ερωτικού περιεχομένου στη Θεσσαλονίκη «Βίλμα» και ενώ το περιβάλλον είναι σκληρό, ανδρογενές, εσύ να διασώσεις τόσο ευαισθησία; Το φιλμ που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία και ιδέα των Κώστα Μπακιρτζή – Κωστή Σταμούλη ανέδειξε και θύμισε έναν κόσμο αναλογικό και περασμένο.
Καλά, τον Βαγγέλη Κορακάκη ανακοίνωσαν στο ΠΑΣΟΚ; Μάνα πού ζουν;
Το ελάχιστο για τον Αντώνη Καλογιάννη ήταν αυτή η μαγική βραδιά στο Παλλάς τη Δευτέρα σε φροντίδες της κόρης του Δέσποινας, του Τάσου Μπούρα και του μαέστρου Ανδρέα Κατσιγιάννη – τη σκηνοθεσία επιμελήθηκε η Σοφία Σπυράτου και τα βίντεο ο Νίκος Σούλης. Ο Αντώνης, ο τσαγκάρης από την Καισαριανή που έφτασε πλάι στον Μίκη, τον Υβ Μοντάν, τους μεγάλους ποιητές – όπως τον πνευματικό του πατέρα Δημήτρη Χριστοδούλου – και τους συνθέτες μας.
Εφυγε και ο πανεπιστημιακός και δάσκαλός μας Αλκης Ρήγος. Πεισματικά ανανεωτικός της Αριστεράς και υπερασπιστής του δημόσιου πανεπιστημίου.
Προσεχώς: Το κόμμα του πολέμου στα σκαριά.
