Η δημοσιογράφος της Repubblica που τον επισκέφθηκε στο σπίτι του για να του πάρει συνέντευξη δεν έκρυψε την έκπληξή της. Μα πώς εξηγείται τόση ησυχία; Στο Τελ Αβίβ κάθε τόσο ηχούν οι σειρήνες, οι κάτοικοι ανεβοκατεβαίνουν στα καταφύγια, πώς γίνεται κι εδώ είναι όλα ήρεμα; Η απάντηση είναι απλή. Ο Ετγκαρ Κέρετ έχει απεγκαταστήσει από το κινητό του την εφαρμογή Tzofar που χρησιμοποιούν εκατομμύρια συμπολίτες του για να πληροφορούνται πότε ένας πύραυλος προσεγγίζει την πόλη. «Οι πιθανότητες να πέσει εδώ ένας πύραυλος είναι μικρές και οι πιθανότητες να πέσει πάνω μου ακόμη μικρότερες», λέει χαμογελώντας ο ισραηλινός συγγραφέας. «Aρνούμαι λοιπόν να παρασυρθώ από τη συλλογική υστερία».
Eχει κάτι το ελιτίστικο αυτή η στάση, δεν υπάρχει αμφιβολία. Από την άλλη πλευρά, ο Κέρετ είναι το τρίτο παιδί δύο Πολωνών που επέζησαν του Ολοκαυτώματος. Οπως είχε πει παλιότερα στα ΝΕΑ, μια φορά σε ηλικία πέντε ετών είχε γκρινιάξει στη μητέρα του ότι το φαγητό σε ένα εστιατόριο δεν ήταν καλό, κι εκείνη του είχε απαντήσει, «ναι, αλλά δεν είναι υπέροχο ότι όλοι γύρω μας έχουν μπροστά τους από ένα πιρούνι κι ένα μαχαίρι κι όμως κανείς δεν θέλει να σφάξει τον άλλο;». Βλέπει λοιπόν τη ζωή και τον θάνατο με τον δικό του τρόπο. Και σίγουρα δεν ανήκει σ’ αυτούς που μπορεί να κοροϊδέψει ένας τυχοδιώκτης σαν τον Νετανιάχου.
Ηδη τον περασμένο Οκτώβριο, όταν ανακοινώθηκε η κατάπαυση του πυρός στη Γάζα, είχε δηλώσει πως τα προβλήματα δεν είχαν τελειώσει. «Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβει κανείς», λέει σήμερα. «Εδώ και δυόμισι χρόνια ο Νετανιάχου θέτει στόχους που δεν είναι ρεαλιστικοί: ολοκληρωτική νίκη επί της Χαμάς, προϋποθέσεις για κατάπαυση του πυρός που δεν μπορεί να εκπληρωθούν… Αυτό που κάνει είναι να τάζει ένα φωτεινό αύριο στους Ισραηλινούς που ζουν ένα αφόρητο σήμερα. Κι όταν αυτό το αύριο δεν έρχεται, ξεκινά έναν καινούργιο πόλεμο. Το μόνο κοινό σημείο ανάμεσα στους πολέμους της Γάζας και του Ιράν είναι πως δεν υπάρχει καμία μέριμνα για την επόμενη ημέρα».
Από πολέμους, ο 58χρονος διηγηματογράφος έχει ζήσει μπόλικους. Αυτός είναι ο πιο σκοτεινός απ’ όλους. «Δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει, το μόνο που ακούμε είναι “κατεβείτε στα καταφύγια, βγείτε από τα καταφύγια“. Ζούμε ένα είδος ψυχολογικού πειράματος, όπου εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν το τέλος, πιστεύουν πάντα πως βρίσκονται κοντά και πάντα κάνουν λάθος. Σχέδιο δεν υπάρχει, ούτε για πόλεμο ούτε για διπλωματία, κι όλοι ευθυγραμμίζονται πίσω από το μη-σχέδιο, περιλαμβανομένης της Ευρώπης, που τη μια μέρα τάσσεται υπέρ του πολέμου και την άλλη εναντίον, γιατί δεν ξέρει τι πράγμα είναι αυτός ο πόλεμος».
Θεατές μιας δυστοπικής ταινίας που ο σκηνοθέτης της δεν έχει γράψει το τέλος, αυτό είναι οι Ισραηλινοί από τα καταφύγια, αυτό είμαστε από τους καναπέδες μας κι εμείς.
