Ο ΠΑΟ διέλυσε τον ΟΦΗ με 4-1 χθες και στο ματς είχαμε την επανάληψη όσων βλέπουμε τελευταία από την ομάδα του Ράφα Μπενίτεθ. Ο Ισπανός έκανε πάλι μεγάλο rotation (άλλαξε έξι παίκτες που ήταν στη βασική ενδεκάδα του ματς με τον Αρη), ο ΠΑΟ προηγήθηκε πάλι νωρίς (σκόρερ ήταν αυτή την φορά ο Γεντβάι στο 7΄ με κεφαλιά) κι αυτό συμβαίνει στα 4 από τα 5 τελευταία παιχνίδια του – δηλαδή δεν είναι τυχαίο.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ο ΠΑΟ πήρε πάλι πολλά από τον ορεξάτο Ρενάτο Σάντσεθ (που πέτυχε το 2-0 στο 15΄) αλλά και ότι πάλι ένας παίκτης που ήρθε από τον πάγκο (ο Ζαρουρί) σκόραρε. Βέβαια στη Λεωφόρο χειροκροτήθηκε περισσότερο το γκολ με το οποίο ο Αντίνο πέτυχε το 3-1 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου. Και γιατί αυτό έδιωξε το όποιο άγχος δημιουργήθηκε από το γκολ με το οποίο ο Σαλτσίδο μείωσε σε 2-1 στο 44′ και γιατί ο Αργεντινός είναι η πιο ακριβή μεταγραφή του ΠΑΟ και όλοι περίμεναν το πρώτο του γκολ.
Τέταρτος
Με τη νίκη αυτή ο Παναθηναϊκός απλοποιεί τα πράγματα στη συνέχεια. Πάει στη Λιβαδειά για το ματς με τον Λεβαδειακό έχοντας στρογγυλοκαθίσει στην τέταρτη θέση την οποία προβλέπω θα πάρει ό,τι και να γίνει εκεί. Ακόμα κι αν ηττηθεί (κάτι που με βάση τη φόρμα των δύο ομάδων δεν μοιάζει πιθανό) ο ΠΑΟ έχει πάλι το αβαντάζ του προγνωστικού, καθώς ο Λεβαδειακός έχει ματς στην Τούμπα με τον ΠΑΟΚ την τελευταία αγωνιστική.
Δανιήλ
Πριν απ’ το παιχνίδι κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη του Βασίλη Δανιήλ που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 χρόνων. Υπήρξε ένας σημαντικός προπονητής στην ιστορία του ΠΑΟ αλλά και του ελληνικού ποδοσφαίρου γενικότερα. Είναι μέχρι και σήμερα ο προπονητής που έχει καθίσει τις πιο πολλές φορές στον πάγκο της ομάδας: στον Παναθηναϊκό βρέθηκε σε τρεις διαφορετικές περιόδους, καθώς ο Γιώργος Βαρδινογιάννης τον θεωρούσε σταθερή αξία. Πρωτοπήγε το 1986 και έμεινε μέχρι το 1988: συνέδεσε το όνομά του με μια τεράστια επιτυχία του τότε Παναθηναϊκού που ήταν ο αποκλεισμός της Γιουβέντους. Επέστρεψε το 1990 και έμεινε μέχρι το 1992: στην πρώτη χρονιά της επιστροφής του κέρδισε και το πρωτάθλημα αλλά και το Κύπελλο. Στο τρίτο του πέρασμα, τη σεζόν 1997-1999, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα καλύτερα, αν και το 1997-98 πήρε μια καθ’ όλα τιμητική δεύτερη θέση. Μέχρι σήμερα κατέχει το ρεκόρ των περισσότερων νικών προπονητή στον πάγκο του ΠΑΟ με 108 νίκες σε 161 αγώνες – τόσα ήταν τα ματς στα οποία κάθισε στον πάγκο της ομάδας σε τρεις διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Επιστροφές
Ο Βασίλης Δανιήλ τίμησε πολλούς από τους πάγκους των ομάδων της Α’ Εθνικής. Δούλεψε στη Νίκη και στον Ολυμπιακό Βόλου, στην ΑΕΛ, στην Καβάλα, στον Απόλλωνα Καλαμαριάς και στον Πανηλειακό τον καιρό που αυτός ήταν στην Α’ Εθνική. Φυσικά και στην Ξάνθη στην οποία βρέθηκε συνολικά τρεις φορές: ήταν πρώτος προπονητής της σε δύο διαφορετικές σεζόν (το 1992-1993 και το 1995) ενώ το 2012, ύστερα από 11 χρόνια απουσίας από τους πάγκους και ενώ το 2010 είχε δουλέψει και ως τεχνικός διευθυντής της ομάδας, επέστρεψε για να αντικαταστήσει για λίγο τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Ο Δανιήλ ζούσε για το ποδόσφαιρο. Τα τελευταία χρόνια, όσο η υγεία του του το επέτρεπε δεν έχανε αγώνα του ΑΟ Καβάλας. Από την πόλη αυτή ξεκίνησε και εκεί ζούσε. Και πολύ καλά έκανε αφού μιλάμε για μια από τις ωραιότερες και περισσότερο ανθρώπινες πόλεις της Ελλάδας.
Πέρασμα
Στην καριέρα του υπάρχει και το άτυχο πέρασμα από την Εθνική Ελλάδος. Ανέλαβε την Εθνική μας τη διετία 1999-2001. Εκανε ντεμπούτο στις 31 Μαρτίου του 1999, όταν αντικατέστησε τον Ανχελ Ιορντανέσκου που είχε αποχωρήσει λίγες ημέρες νωρίτερα, μετά τον εκτός έδρας αγώνα εναντίον της Λετονίας (0-0), για τα προκριματικά του Euro 2000. Ο Ιορντανέσκου είχε καβγαδίσει με την ΕΠΟ γιατί είχε ζητήσει να του επιτρέψουν να αναλάβει part time την ΑΕΚ. Ο Δανιήλ, που λέγεται πως είχε προσληφθεί με υπόδειξη δύο καλών του φίλων δημοσιογράφων του Γιάννη Διακογιάννη αλλά και του Κώστα Καίσαρη, έφερε ηρεμία στην ομάδα αλλά η πρόκριση για τα τελικά του Euro 2000 όταν αυτός είχε αναλάβει είχε επί της ουσίας χαθεί.
Ονειρα
Ο Δανιήλ προσπάθησε να αξιοποιήσει τον χρόνο ανανεώνοντας την Εθνική ομάδα. Στον πρώτο χρόνο της παρουσίας του στην ομάδα έκαναν ντεμπούτο στην Εθνική πολλοί από τους μετέπειτα πρωταθλητές Ευρώπης: ο Γκούμας, ο Μπασινάς, ο Καραγκούνης, ο Γιώργος Γεωργιάδης, ο Ζαγοράκης, ο Χαριστέας. Η τύχη του ως ομοσπονδιακού κρίθηκε στην επόμενη διοργάνωση, δηλαδή στα προκριματικά του Μουντιάλ του 2002. Τα όνειρα ήταν μεγάλα αλλά η Εθνική μας σε εκείνα τα προκριματικά είχε βρεθεί στον ίδιο όμιλο με τη Γερμανία και την Αγγλία και οι πιθανότητες πρόκρισής της ήταν μηδενικές. Ο ίδιος, φύσει αισιόδοξος, έβαλε τον πήχη πολύ ψηλά και πλήρωσε αποτελέσματα που δύσκολα θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Σε 30 αγώνες είχε απολογισμό 14 νίκες, 9 ισοπαλίες και ισάριθμες ήττες (με γκολ 46-34).
Γερμανία
Κυρίως πλήρωσε μια ήττα από τη Γερμανία με 2-4 στο ΟΑΚΑ και τις δηλώσεις του που ακολούθησαν. Στο απίθανο εκείνο παιχνίδι η Εθνική μας είχε κάνει μια σπουδαία εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο ισοφαρίζοντας δύο φορές τους Γερμανούς: ο Χαριστέας με ωραίο πλασέ από τη μικρή περιοχή είχε ισοφαρίσει σε 1-1 ενώ οι Γερμανοί είχαν προηγηθεί νωρίτερα με τον Ρίμελ και στο γκολ που σημείωσε ο Μπάλακ με εύστοχο χτύπημα πέναλτι στο μισάωρο είχε απαντήσει η Εθνική μας στο 43′ με τον Γεωργιάδη.
Ομως στο δεύτερο ημίχρονο, και παρά την αποβολή του Ντάισλερ στο 51′, η Εθνική μας κατέρρευσε χάνοντας με 2-4: ο Κλόζε με μια κεφαλιά στο 82′ και ο Μπόντε με ένα γκολ στο 89′ είχαν βάλει τέλος στις ελπίδες της Εθνικής ομάδας. Η δήλωση του Δανιήλ ότι η Εθνική μας έχασε γιατί βρέθηκε να παίζει με παίκτη παραπάνω (χάνοντας τη συγκέντρωσή της) είχε χλευαστεί ανελέητα από τον αθλητικό Τύπο της εποχής και είχε στοιχίσει στον κόουτς τη θέση του. Ηταν μια μεγάλη αλήθεια. Που είχε ειπωθεί σε εποχές που το ποδόσφαιρό μας αυτές δεν τις άντεχε…
