Η χθεσινή απόφαση του Εφετείου για τη Χρυσή Αυγή κλείνει οριστικά το κεφάλαιο του ακροδεξιού ριζοσπαστισμού στην Ελλάδα – που συνυφάνθηκε με τη συστηματική δολοφονική δραστηριότητα μιας ακραίας οργάνωσης, εγκληματικής και κατά την εφετειακή απόφαση, η οποία, ταυτόχρονα, διεκδικούσε να πάρει στα χέρια της τις τύχες της χώρας. Αυτό που με εντυπωσιάζει, πάντως, είναι οι πανηγυρισμοί της Αριστεράς, του πολιτικού χώρου ο οποίος, αν μη τι άλλο, επέδειξε όχι ανοχή αλλά χαλαρότητα στην αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής.
Ποτέ δεν ξεχνώ την κοινή επίσκεψη βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, των ΑΝΕΛ και του Κασιδιάρη, τον Δεκέμβριο του 2016, για εθνικούς λόγους – δηλαδή για παρέλαση. Ούτε ξεχνώ ότι στην πολυσυζητημένη μεταρρύθμιση του ποινικού κώδικα, που ολοκληρώθηκε λίγες μέρες πριν από τις εκλογές του 2019, είχε προβλεφθεί απαλοιφή της πρόβλεψης για στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων των μελών μιας εγκληματικής οργάνωσης, ενώ μειώθηκε ο χρόνος κάθειρξης ενόχων (ίσχυαν 20 έως 10 έτη, έγιναν 10 έως 5 έτη). Οι ηπιότερες προβλέψεις του νέου νόμου είχαν αναδρομική ισχύ και για τα κατηγορούμενα στελέχη της Χρυσής Αυγής.
Δεν ξεχνώ, επίσης, ότι επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η δίκη της Χρυσής Αυγής καρκινοβατούσε. Εφαγα όλο το απόγευμα, χθες, για να βρω τι συνέβη με αυτή τη δίκη, με αριθμούς. Αρχισε στις 20 Απριλίου 2015 και όλον τον πρώτο χρόνο το δικαστήριο συνεδρίασε μόνο 21 φορές!
Οι αιτίες ήταν πολλές. Η βασικότερη: δεν είχε ληφθεί κάποια ιδιαίτερη πρόνοια για τις ανάγκες μιας δίκης πολύπλοκης, πολυπρόσωπης και με μεγάλο ενδιαφέρον, όπως η συγκεκριμένη. Η αίθουσα στις φυλακές Κορυδαλλού που είχε επιλεγεί ήταν μικρή, η πρόσβαση δύσκολη, οι δικηγόροι αντιμετώπιζαν προβλήματα και περισσότερα οι δημοσιογράφοι. Επρεπε να μεταφερθεί η δίκη στο Εφετείο, τον Ιούνιο της επόμενης χρονιάς, για να κυλήσει λίγο πιο γρήγορα η διαδικασία – που επίσης υπονομεύθηκε από τις μακρές απεργίες των δικηγόρων.
Ενδεικτικό της αδιαφορίας (ή της προχειρότητας, μια που μιλάμε για τις κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) για την έκβαση μιας τέτοιας δίκης ήταν το ότι, συνολικά, δεν είχε υπάρξει στοιχειώδης φροντίδα για τα στοιχειώδη. Για τον πρώτο χρόνο τα είπαμε. Αλλά και τις επόμενες χρονιές, η δίκη συνέχισε να διεξάγεται με καθυστερήσεις: το 2016 το δικαστήριο συνεδρίασε 45 φορές, και μόνο από το 2017 επιταχύνθηκε κάπως η διαδικασία. Τη χρονιά εκείνη το δικαστήριο συνεδρίασε 80 φορές, 90 το 2018, και οι συνεδριάσεις αυξήθηκαν το 2019 και το 2020: εκατό το 2019 και 117 το 2020.
Υπενθυμίζω ότι το 2019 έγιναν εκλογές, ηττήθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ και τη σκυτάλη του πρωθυπουργού από τον Αλέξη Τσίπρα πήρε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η απόφαση της δίκης (την οποία, ορθώς, η κυβέρνηση ανέμενε όπως και οι πολίτες, από απόσταση) ήταν συντριπτική: χαρακτήρισε την οργάνωση εγκληματική και επέβαλε βαριές ποινές. Και ενώ στη διάρκεια της διακυβέρνησης Τσίπρα η καθυστέρηση όπως είδαμε ήταν εντυπωσιακή, την ημέρα της απόφασης τα κινήματα είχαν κατακλύσει τον χώρο του δικαστηρίου, παρά τα μέτρα για τον Covid, για να πιέσουν και, στη συνέχεια, να πανηγυρίσουν την ετυμηγορία – και να υποσκάψουν την πολιτική της καραντίνας.
Και χθες υπήρξε ανάλογη συγκέντρωση – μικρότερη σε έκταση αλλά ουσιαστικά με τον ίδιο στόχο: να δείξει ότι η Αριστερά είναι η συνεπής αντιφασιστική δύναμη της κοινωνίας. Εκ των υστέρων, όλα είναι ωραία. Σημασία όμως δεν έχει ποιος φωνάζει. Σημασία έχει πώς ο σημερινός φωνακλάς πολιτεύτηκε όταν χρειαζόταν. Και ως προς αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει βρεθεί ελλιπής.
Ναρκισσιστική παραμόρφωση
Η αντίδραση των στριμωγμένων δυνάμεων του θεοκρατικού Ιράν, αμέσως μετά το πρώτο σοκ της απώλειας της ηγεσίας του, ήταν να προσπαθήσουν να εξαγάγουν τον πόλεμο όπου και όπως μπορούσαν. Γι’ αυτό και άρχισαν να βομβαρδίζουν τα διπλανά τους αραβικά κράτη, τα πλούσια κράτη «της χλιδής», που είναι ο παράδεισος των ινφλουένσερ.
Πολλές και πολλοί απ’ αυτόν τον κόσμο του γκλάμουρ εγκλωβίστηκαν σε αυτές τις χώρες, σε συνθήκες τρόμου. Και ενώ οι κυβερνήσεις, και η ελληνική, όπως αρμόζει στα κράτη, προσπαθούν να βρουν τρόπους να επαναπατρίσουν πολίτες τους, για όποιον λόγο κι αν ήταν στις πλούσιες χώρες του Κόλπου, έχει αρχίσει ιδίως στο Διαδίκτυο μια δηλητηριώδης κοροϊδία των ανθρώπων αυτών.
Μια κοροϊδία στο όνομα, δήθεν, μιας πολιτιστικής ανωτερότητας: όσοι κοροϊδεύουν εκείνους που βρέθηκαν στην ανάγκη θεωρούν ότι είναι σοβαρότεροι, πιο μορφωμένοι, με ανώτερα ενδιαφέροντα. Στην ουσία δεν είναι παρά ναρκισσιστικές προσωπικότητες που νομίζουν ότι η αξία των ανθρώπων αποτιμάται με βάση την κουλτούρα, την αισθητική και την ιδεολογία. Είναι μια ισχυρή διάκριση που δημιουργήθηκε και γιγαντώθηκε στη Μεταπολίτευση. Μια διάκριση ικανοποίησης διαφόρων από τον εαυτό και τις ιδέες του. «Στον καθρέφτη σου κοιτιέσαι κι από μόνη σου αγαπιέσαι» που έλεγε το παλιό σκυλάδικο τραγούδι.
