Σήμερα το μεσημέρι είναι η μεγάλη συγκέντρωση στην πλατεία Συντάγματος για τη θλιβερή 3η επέτειο από το δυστύχημα στα Τέμπη, και το ερώτημα είναι πόσο μεγάλη θα είναι (η συγκέντρωση). Μέτρο σύγκρισης υπάρχει. Είναι η περσινή συγκλονιστική συγκέντρωση στον ίδιο χώρο, που προκάλεσε πολιτικό σεισμό, τόσο για την έκτασή της, όσο και για το πάθος των συγκεντρωμένων. Φέτος; Μετά τα όσα έχουν προηγηθεί τον περασμένο χρόνο;
Οπως η κατάρρευση της «ξυλολιάδας» και της αγυρτείας «ειδικών» και «εμπειρογνωμόνων», η ανάδειξη των πολιτικών φιλοδοξιών της προέδρου Μαρίας (Καρυστιανού) ή η αποκάλυψη της όχι και τόσο ανιδιοτελούς στήριξης κομμάτων και πολιτικών αρχηγών στους βαρυπενθούντες συγγενείς; Επίσης, εκτός από αυτό το βασικό ερωτηματικό, αν θα έχει τον ίδιο κόσμο στις συγκεντρώσεις, υπάρχουν και ορισμένα παρεμπίπτοντα: λ.χ., ποιος θα απευθυνθεί στο πλήθος; Ο νέος πρόεδρος του συλλόγου των συγγενών θυμάτων Π. Ασλανίδης ή θα διεκδικήσει να είναι ομιλήτρια και η πρόεδρος Καρυστιανού; Ακόμη ένα: φέτος, θα παραστούν κυβερνητικά στελέχη στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας όπως πέρυσι «γιατί αυτό αισθάνθηκαν» ή θα το αποφύγουν; Σε κάθε περίπτωση, σήμερα, θα έχει ενδιαφέρον το Σύνταγμα…
Συνδικαλιστική απροθυμία
Και τα κόμματα δεν τα είδα ιδιαίτερα δραστήρια. Γνωρίζω εγκύρως ότι το ΚΚΕ και συνδικαλιστές από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά προσπάθησαν να προκηρύξουν πανελλαδική απεργία για χθες Παρασκευή, ώστε να κορυφωθεί το πράγμα με τη σημερινή συγκέντρωση, αλλά αυτό δεν κατέστη δυνατόν. Λόγω της απροθυμίας συνδικαλιστικών οργανώσεων να ακολουθήσουν.
Ετσι, για την τιμή των όπλων, οι όποιες απεργιακές κινητοποιήσεις μεταφέρθηκαν σήμερα, με την ΑΔΕΔΥ, την ΠΟΕΔΗΝ και την ΟΙΥΕ να καλούν σε μαζική συμμετοχή εργαζομένους του δημόσιου τομέα, της υγείας, του εμπορίου και άλλων κλάδων. Κλασικά η ΠΝΟ, η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, προκήρυξε 24ωρη απεργία στα πλοία για να τιμήσει, λέει, τους νεκρούς σε θαλάσσια δυστυχήματα και να απαιτήσει προστασία της ανθρώπινης ζωής στη θάλασσα (τρέχα γύρευε τι σχέση έχει αυτό με τα Τέμπη). Ενώ η έκπληξη είναι η απεργία του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, που κλείνει τα θέατρα, σήμερα Σάββατο, που θα δούλευαν οι άνθρωποι, προκειμένου, λέει, να διεκδικήσει το Σωματείο δικαίωση για τα θύματα των Τεμπών!! Εχει χαθεί η μπάλα, όπως γίνεται φανερό…
Το κόμμα της Καρυστιανού…
Ενα ερώτημα που κυριαρχεί επίσης, συναφές με τα προηγούμενα, είναι το πότε εν τέλει θα ανακοινωθεί το κόμμα της «προέδρου» Καρυστιανού. Η ίδια σε μια συνέντευξη που έδωσε μεσοβδόμαδα (στο γραφείο της; Στο γραφείο της μέντορός της δικηγόρου Γρατσία; Πολλή χλιδή διαπίστωσα από τις φωτογραφίες) μας ενημέρωσε ότι αντιμετωπίζει κάποιες δυσκολίες με το όνομα του κόμματος, γι’ αυτό και δεν το έχει ανακοινώσει ακόμη. Και πως το πιθανότερο είναι να το κάνει πριν από το καλοκαίρι. Ο Καραχάλιος, που δεν την αφήνει σε χλωρό κλαρί, σχολιάζει ότι είναι μυθομανής και πως έχει διαψεύσει τον εαυτό της, καθώς άφηνε να εννοηθεί ότι θα το ανακοινώσει τον Ιανουάριο, τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο και το αναβάλλει συνεχώς. «Δεν μπορεί», λέει ειρωνικά (ο Καραχάλιος), «κάποια στιγμή θα το πετύχει». Κακίες είναι αυτές, σίγουρα. Η γυναίκα είναι καλά δασκαλεμένη. Θα ανακοινώσει το κόμμα αφού δει «τι πουλιά θα πιάσει» με το ξεκίνημα της δίκης. Η δίκη ξεκινάει στις 23 Μαρτίου. Θα αφήσει να περάσει το Πάσχα και, αφού μετρήσει και μετρηθεί, θα προχωρήσει. Δεν είναι κανένα κορόιδο, κι ας πιστεύει ό,τι θέλει ο Καραχάλιος…
…και η απογοήτευση του Τσίπρα
Δυσκολίες για την πρόεδρο Καρυστιανού, δυσκολίες και για τον αλληλεξαρτώμενο (από τις αποφάσεις της) εξ εφέδρων πρόεδρο Τσίπρα. Η διαπίστωση (από τις δημοσκοπήσεις, τις πραγματικές και τις «άλλες») ότι ο κόσμος δεν έχει πέσει και τ’ ανάσκελα από την προοπτική να ιδρύσει κόμμα, μια απογοήτευση την έχει προκαλέσει. Και στον ίδιο, και στο επιτελείο του. Το άλλο, όμως, που θεωρείται μείζον για τον πρόεδρο είναι ότι το ακροατήριό του μπερδεύεται άσχημα με εκείνο της προέδρου Καρυστιανού. Κι αυτό δεν του αρέσει καθόλου. Εξού και είναι διάχυτη η εντύπωση ότι η διασπορά εδώ κι εκεί «πληροφοριών» ότι «δεν βιάζεται» να ανακοινώσει τις προθέσεις έχει να κάνει με τις αποφάσεις της προέδρου Καρυστιανού. Βρε, βρε, βρε, πώς τα φέρνουν οι καιροί…
Η Chevron και η Λιβύη
Εγινε μεγάλη συζήτηση σχετικά με τη δήλωση του προέδρου Αντώνη (Σαμαρά), αναφορικά με τη συμφωνία που υπογράφηκε με τον αμερικανικό κολοσσό Chevron για τις έρευνες νότια της Κρήτης. Ο πρόεδρος Αντώνης υποστήριξε ότι ορισμένοι όροι της συμφωνίας, όπως «αποχώρηση της εταιρείας από μέρος που θα μπορούσε να μην αποτελεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή ΑΟΖ», «περιοχές που η Ελληνική Δημοκρατία δεν θα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα», «απώλεια οριοθετημένης περιοχής», «παραίτηση, ακόμη και αν έχει προσδιοριστεί περιοχή εκμετάλλευσης», σημαίνουν πως η Ελλάδα εκχωρεί κυριαρχικά δικαιώματα.
Η κυβέρνηση απάντησε αρχικά με κάτι γενικότητες, μετά βγήκε λάβρος ο πρόεδρος Κυριάκος Α’ για να καταγγείλει τον «ηττοπαθή» Σαμαρά, και εμένα μου τηλεφώνησε η φίλη μου η Ντόρα (μία είναι η Ντόρα) για να μου εξηγήσει ότι δεν υπάρχει τίποτε το ύποπτο πίσω από αυτά. Και προφανώς δεν υποκρύπτουν καμία πρόθεση της ελληνικής κυβέρνησης να εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας σε τρίτους.
– Αλλά; Περί τίνος πρόκειται; ρώτησα.
«Πρόκειται για μια τελείως υποθετική συζήτηση. Αναφέρεται στην υποθετική περίπτωση που η Ελλάδα θα καταλήξει με τη Λιβύη σε συμφωνία για τη χάραξη ΑΟΖ. Οι αναφορές που υπάρχουν στη συμφωνία με τη Chevron προβλέπουν ότι αν από μια ενδεχόμενη συμφωνία με τη Λιβύη προκύψει για τμήμα οικοπέδου στο οποίο διεξάγει έρευνες η εταιρεία ότι δεν μας ανήκει πλέον, να έχει το δικαίωμα να αποχωρήσει από την περιοχή, χωρίς να απαιτήσει να της καταβληθεί αποζημίωση. Αυτό είναι όλο. Τίποτε περισσότερο».
Απαράδεκτες απαιτήσεις
Οπως είναι φυσικό, και λογικό, ρώτησα την Ντόρα αν υπάρχει περίπτωση να ευοδωθούν οι συνομιλίες με τη Λιβύη για την ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών, ενώ βρίσκεται εν ζωή το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η απάντηση δεν με ξένισε. «Δεν το βλέπω, και δεν πιστεύω ότι μπορεί να αλλάξει αυτό πολύ σύντομα». Και εκεί μου ανέφερε ότι την περίοδο που εκείνη ήταν υπουργός Εξωτερικών (στην κυβέρνηση Κ. Καραμανλή), προ 20ετίας, είχαν ξεκινήσει συνομιλίες με το πανίσχυρο τότε καθεστώς του συνταγματάρχη Καντάφι στη Λιβύη, αλλά δεν κατέληξαν πουθενά.
«Για την ακρίβεια, εγώ τις σταμάτησα. Οταν οι Λίβυοι διατύπωσαν απαράδεκτες μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, οι οποίες δεν μπορούσαν να γίνουν με τίποτε αποδεκτές».
Τη ρώτησα ποιες ήταν αυτές οι απαιτήσεις και, αν κατάλαβα καλά, αφορούσαν την άρνηση των Λιβύων να δεχτούν ότι η Κρήτη διαθέτει υφαλοκρηπίδα και το ότι ζητούσαν να χαραχθεί η ΑΟΖ με βάση τις ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας!!!
«Εδωσα εντολή στον πρέσβη Γ. Σαββαΐδη, ο οποίος διεξήγε τις συνομιλίες, να τις διακόψει αμέσως. Δεν είχε κανένα νόημα να συνεχίσουμε να συζητάμε μαζί τους».
Εσείς απλώς σημειώστε ότι κάτι ανάλογα λένε και οι Τούρκοι για τα νησιά (ότι δεν έχουν υφαλοκρηπίδα) και μην απορείτε γιατί υπογράφηκε, όπως υπογράφηκε, το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο…
Περιμένοντας το βιβλίο
Πριν κλείσουμε, η Ντόρα (μία, είπαμε, είναι η Ντόρα) μου είπε «όλα αυτά τα γράφω στο βιβλίο».
– Και πότε θα εκδοθεί αυτό το περιλάλητο βιβλίο; τη ρώτησα.
– Πριν από το καλοκαίρι, μου απάντησε. Εγώ δεν γράφω τώρα γρήγορα όπως γράφεις εσύ. Κι έχω τόσα να γράψω, μια ζωή ολόκληρη…
Της ευχήθηκα καλό κουράγιο και κλείσαμε…
