Περιμένοντας χθες τα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ έριξα μια ματιά στα ξένα ΜΜΕ: παρ’ όλο που είχαν περάσει δύο ολόκληρες μέρες από την ολοκλήρωσή του την Κυριακή το βράδυ, βασικό θέμα ήταν (ακόμα) ο περιπετειώδης τελικός του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής στον οποίο ως γνωστόν η Σενεγάλη επικράτησε του Μαρόκου με 1-0 κι αφού για ένα γεμάτο εικοσάλεπτο η αποστολή της είχε αποχωρήσει από το γήπεδο διαμαρτυρόμενη για τον καταλογισμό ενός πέναλτι υπέρ των γηπεδούχων στο τελευταίο λεπτό του αγώνα. Οι άνθρωποι των δύο ομάδων νομίζεις πως κάνουν ό,τι μπορούν για να κρατηθεί η διένεξή τους στη βιτρίνα της ποδοσφαιρικής επικαιρότητας.
Οι Μαροκινοί έκαναν ένσταση ζητώντας να κατοχυρωθεί υπέρ τους ο αγώνας γιατί η αποστολή της Σενεγάλης έφυγε από το γήπεδο για περισσότερα από 20 λεπτά. Και οι άνθρωποι της Σενεγάλης αφήνουν υπόνοιες ότι οι παίκτες της ομάδας τους δηλητηριάστηκαν από τους διοργανωτές. Ο Ισμαήλ Γιάκομπς, πρωταθλητής Ευρώπης με την Εθνική Γερμανίας κάτω των 21, αλλά πλέον Σενεγαλέζος, δήλωσε πως «πολλά πράγματα συνέβησαν πριν από τον αγώνα, θα γίνουν γνωστά αργά ή γρήγορα» και πρόσθεσε πως η ομάδα του «πριν από τον αγώνα έχασε ξαφνικά τον Κρεπίν Ντιαρά και τον Ουσεϊνού Ντιανγκ, και μετά το ημίχρονο τον Πάπε Ματάρ Σαρ που ένιωσε ενοχλήσεις και δεν μπορούσε να συνεχίσει».
Πρωταγωνιστές
Είναι εντυπωσιακό αλλά μέσα στον γενικό χαμό υπήρξαν δύο πρωταγωνιστές που σημάδεψαν τον τελικό σαν η περιρρέουσα πολεμική ατμόσφαιρα να μην τους άγγιζε. Ο θετικός πρωταγωνιστής ήταν ο Σενεγαλέζος Σαντιό Μανέ, που κόντρα και στην απαίτηση των οπαδών της ομάδας που ήταν στο γήπεδο και συγκρούονταν με την αστυνομία, έπεισε τους συμπαίκτες του να επιστρέψουν – η επιστροφή τους έδωσε τελικά το τρόπαιο. Ο αρνητικός πρωταγωνιστής είναι ο Μπραχίμ Ντίαθ, ο επιθετικός του Μαρόκου, που αποφάσισε έπειτα από όλη την απίστευτη φασαρία να χτυπήσει το πέναλτι του σκανδάλου α λα Πανένκα και να κάνει και τον ίδιο τον 77χρονο σήμερα Πανένκα να γελάσει με την καρδιά του – υποθέτω. Είναι από τις περιπτώσεις που αν απλώς δεις τα βιογραφικά των παικτών καταλαβαίνεις γιατί οι δύο ήταν προορισμένοι από τη μοίρα να παίξουν αυτούς τους ρόλους σε αυτό το ματς που άφησε τον κόσμο με ανοιχτό το στόμα, όχι για την ποιότητα του ποδοσφαίρου που παίχτηκε αλλά για όλα τα υπόλοιπα.
Μανέ
Ο Μανέ είναι ο κορυφαίος σενεγαλέζος ποδοσφαιριστής του καιρού μας. Αγωνίζεται στην Εθνική Σενεγάλης από το 2012 και έχει δώσει το «παρών» σε 123 παιχνίδια της. Ηταν στο ρόστερ της ομάδας όταν αυτή αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018. Στη διοργάνωση του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2019, βοήθησε τη Σενεγάλη να τερματίσει στη δεύτερη θέση και έναν χρόνο αργότερα αναδείχθηκε κορυφαίος αφρικανός ποδοσφαιριστής της χρονιάς. Στον τελικό του Κυπέλλου Εθνών Αφρικής το 2022, με αντίπαλο τη γηπεδούχο Αίγυπτο (αποτέλεσμα αγώνα και παράτασης 0-0), ο Μανέ στη διαδικασία των πέναλτι ήταν ο τελευταίος που ανέλαβε την ευθύνη και ευστόχησε για να δώσει στη Σενεγάλη το πρώτο Κύπελλο Εθνών Αφρικής στην ιστορία της και να αναδειχθεί ο ίδιος ο κορυφαίος παίκτης του τουρνουά. Εχει αγωνιστεί μικρός στη Γαλλία και στην Αυστρία για να βρεθεί στη συνέχεια στην Αγγλία και στη Γερμανία. Εχει φορέσει την φανέλα ομάδων όπως η Λίβερπουλ, η Μπάγερν Μονάχου και η Σαουθάμπτον πριν βρεθεί για τα τελευταία ένσημα στη Σαουδική Αραβία. Είναι 34 ετών και έχει δει τόσα πολλά ώστε να καταλαβαίνει πως άλλο είναι μια ομάδα να κερδίσει ένα πέναλτι κι άλλο να σκοράρει.
Μόνος του
Στη φετινή χρονιά υπάρχει στο πρόγραμμα Μουντιάλ το επόμενο καλοκαίρι. Στη λήξη του 2026, όταν θα δίνονται τα βραβεία της χρονιάς, κανείς δεν θα θυμάται αυτό που έκανε ο Μανέ. Που κατέκτησε ένα τρόπαιο κυριολεκτικά μόνος του. Γιατί μόνος του έπεισε όλους τους συμπαίκτες του να γυρίσουν στο γήπεδο να το κερδίσουν.
Ντίαθ
Ο Μπραχίμ Ντίαθ στα 26 του χρόνια έχει μόλις 13 συμμετοχές στην Εθνική Μαρόκου: τις πιο πολλές τις έχει κάνει φέτος. Μέχρι τα 21 του χρόνια αγωνιζόταν στις Εθνικές ομάδες της Ισπανίας: σε όλες τις μικρές – Παίδων, Νέων, Ελπίδων κ.λπ. Ο πατέρας του είναι Μαροκινός, η μητέρα του Ισπανίδα, αλλά στο Μαρόκο δεν έχει ζήσει ποτέ του: στη Μάλαγα μεγάλωσε. Βρέθηκε στη Μάντσεστερ Σίτι στα 18 του, αλλά δεν στέριωσε. Αποκτήθηκε από τη Ρεάλ Μαδρίτης (και γιατί έχει ισπανικό διαβατήριο) αλλά κι εκεί δεν έκανε τα όσα εντυπωσιακά περίμεναν και τον έδωσαν δανεικό στη Μίλαν. Επέστρεψε στη Βασίλισσα φέτος, αλλά δεν αγωνίζεται ως βασικός και είδε το Κύπελλο Εθνών Αφρικής ως παλκοσένικο για να θυμίσει στην οικουμένη πόσο μεγάλο ταλέντο υπήρξε. Εκανε ένα σπουδαίο τουρνουά είναι αλήθεια, αλλά όταν του δόθηκε η δυνατότητα να σκοράρει χάρη σε ένα πέναλτι στο τελευταίο λεπτό μάλλον σκέφτηκε πιο πολύ τη δική του προβολή: σκοράροντας σαν τον Πανένκα (ή σαν τον Ζινεντίν Ζιντάν που επίσης σκόραρε με αυτόν τον τρόπο σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου) θα ήταν αυτός και όχι ο τελικός το παγκόσμιο θέμα. Θα είχε κάνει την απόλυτη πράξη επίδειξης κι όλοι μα όλοι θα λέγαμε ότι έχουμε να κάνουμε με έναν από τους μεγαλύτερους αδικημένους καλλιτέχνες του καιρού μας. Αλλά το ποδόσφαιρο τιμωρεί όσους βάζουν την προσωπική τους προβολή πιο ψηλά από την ομάδα. Να σημειώσω ότι ο Ντίαθ, που είναι καλός εκτελεστής πέναλτι, δεν έχει ποτέ του χτυπήσει κανένα πέναλτι με αυτόν τον τρόπο. Στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής είχε σκοράρει με πέναλτι εναντίον του Μάλι, στο 1-1 που έφερε το Μαρόκο με τη συγκεκριμένη ομάδα τη δεύτερη αγωνιστική. Και εκείνη η εκτέλεση δεν ήταν δυνατή, αλλά δεν είχε καμία σχέση με αυτή που είδαμε την περασμένη Κυριακή. Είχε σημαδέψει τη γωνία.
Πέναλτι
Με αυτά και με αυτά οι Σενεγαλέζοι έχουν πλέον αποκτήσει ειδικότητα στο να χαλάνε πάρτι γηπεδούχων στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής. Το 2019 στέρησαν στη διαδικασία των πέναλτι το τρόπαιο από τη γηπεδούχο Αίγυπτο. Τώρα το στέρησαν πάλι από έναν γηπεδούχο: το Μαρόκο. Και πάλι χάρη σε πέναλτι. Που τώρα δεν χτύπησαν αυτοί.
