Συζητάμε συχνά τώρα τελευταία για τη στεγαστική κρίση. Η κυβέρνηση αναγνωρίζει πως πρέπει να αναλάβει κι άλλες πρωτοβουλίες, ώστε να αντιμετωπίσει ένα από τα σοβαρότερα ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών, ενώ οι ειδήσεις από την υπόλοιπη Ευρώπη αποδεικνύουν ότι η έλλειψη αξιοπρεπούς και προσιτής στέγης δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο. Ωστόσο, υπάρχει μια κατηγορία συμπολιτών μας που βιώνει το πρόβλημα εντονότερα από τους άλλους: οι τριαντάρηδες. Αυτοί δεν είναι απλά οικονομικά άστεγοι, εργαζόμενοι δηλαδή οι οποίοι αδυνατούν να εξασφαλίσουν ένα δικό τους σπίτι. Είναι μια γενιά που δεν μπορεί να ακολουθήσει στη ζωή της πορεία αντίστοιχη με εκείνη αυτών που προηγήθηκαν. Οι σημερινοί νέοι Eλληνες εγκαταλείπουν το πατρικό τους πολύ αργότερα από τους ευρωπαίους συνομηλίκους τους. Καθυστερούν, εξαιτίας των συνθηκών οι οποίες επικρατούν στην αγορά κατοικίας – των απρόσιτων πια ενοικίων, με άλλα λόγια –, να αυτονομηθούν και η εν λόγω καθυστέρηση επηρεάζει τελικά και την ίδια τους την προσωπική εξέλιξη.
Παρότι πρόκειται για μια κατάσταση η οποία παρατηρείται ήδη από τα πρώτα μνημονιακά χρόνια, τα πράγματα γίνονται ολοένα και χειρότερα λόγω της εκτόξευσης των τιμών των ακινήτων. Ο κίνδυνος να «χαθεί» κυριολεκτικά μια ολόκληρη γενιά είναι δυστυχώς πλέον ορατός. Γι’ αυτό, οι κυβερνώντες οφείλουν να εκμεταλλευτούν την ευρωπαϊκή διαβούλευση που έχει ξεκινήσει σχετικά με το σχέδιο προσιτής κατοικίας προκειμένου να αλλάξουν επιτέλους το κερδοσκοπικό στεγαστικό μοντέλο της χώρας.
