Ηταν Οκτώβριος του 2008 όταν χτύπησε το κινητό μου τηλέφωνο και στην άλλη γραμμή ήταν η αρχισυντάκτρια του «Καλημέρα Ελλάδα», η Αννυ Ζιώγα, για να μου μεταφέρει το εξής: «Ο Γιώργος Παπαδάκης σάς είδε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Αnt1, όπου σχολιάζατε τις οικονομικές εξελίξεις, και σας θέλει αύριο το πρωί να έρθετε ως καλεσμένος στην εκπομπή». Δέχθηκα την πρόσκληση χωρίς να γνωρίζω ότι το τόσο πρωινό ξύπνημα (4.30 π.μ.) θα γινόταν στη συνέχεια τρόπος ζωής, θα μου άλλαζε για πάντα την καθημερινότητά μου και θα καθόριζε την επαγγελματική πορεία μου.
Το επόμενο πρωί ήμουν εκεί για πρώτη φορά ως καλεσμένος. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι για τα επόμενα 11 χρόνια θα παρέμενα δίπλα του χωρίς να λείψω ουσιαστικά ούτε μία ημέρα. Αμέσως μετά την εκπομπή με φώναξε στο γραφείο του για να μου πει ότι θέλει να συνεργαστούμε. Δέχθηκα χωρίς δεύτερη σκέψη. Πώς θα μπορούσα άλλωστε να αρνηθώ μια τέτοια πρόταση από τον «πατριάρχη» της πρωινής ενημέρωσης. Ημουν ο μακροβιότερος συνεργάτης του στον τηλεοπτικό αέρα, καταγράφοντας παρέα με τον Παπαδάκη συνολικά 9.500 ώρες «πτήσης»!
Ο Γιώργος Παπαδάκης δεν ήταν ένας απλός παρουσιαστής. Δεν ήταν ένας απλός δημοσιογράφος. Ηταν ένας πρωταθλητής. Ηταν ένας ρέκορντμαν. Ηταν ο άνθρωπος που κάθε μέρα κατάφερνε να επικοινωνεί με έναν ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο με τους τηλεθεατές, οι οποίοι τον ακολούθησαν πιστά μέσω της εκπομπής «Καλημέρα Ελλάδα» για 34 χρόνια, μέχρι τη στιγμή που αποφάσισε ο ίδιος να ρίξει αυλαία. Κάποιοι θα πουν ότι άργησε. Εκ των υστέρων πολλά μπορεί να ειπωθούν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εκείνος έπρεπε να επιλέξει πότε θα πει το αντίο στο «παιδί του» και αυτό έγινε.
Ολα αυτά τα χρόνια που ήμουν δίπλα του, συνήθιζε να μας υπενθυμίζει καθημερινά ότι «αν δεν είσαι σωστός επαγγελματίας, δεν μπορείς να σταθείς πουθενά. Θα πρέπει να ασκείς κριτική στο πολιτικό σύστημα χωρίς να έχεις δεσμεύσεις και εξαρτήσεις και να είσαι σε θέση να υπερασπίζεσαι με επιχειρήματα το δίκιο σου με όποιο κόστος. Κυνηγάμε την είδηση με προτεραιότητα τον σεβασμό στον πολίτη και τα ζητήματα που αντιμετωπίζει και τον απασχολούν».
Ο Παπαδάκης ήταν ο ορισμός του σωστού επαγγελματία. Για να μπορούσες να σταθείς δίπλα του θα έπρεπε να ήσουν πάντα ενημερωμένος σε καθημερινή βάση και σε βάθος, να είσαι αντικειμενικός, να έχεις αντοχές φυσικές και πνευματικές, να είσαι έντιμος και το βασικότερο να έχεις στο μυαλό σου ότι είσαι εκεί για να απαντάς, να ενημερώνεις και να αναδεικνύεις θέματα, ζητήματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει ο απλός κόσμος.
Κάποτε με ρώτησε ένας φίλος: «Τι είναι αυτό που κάνει τόσα χρόνια πρώτη την εκπομπή του; Τι είναι αυτό που κρατάει εσένα, τόσα χρόνια, στην εκπομπή;». Δεν θεώρησα το ερώτημα δύσκολο και η απάντηση ήρθε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Η σταθερότητα και ο επαγγελματισμός του, η επιμονή του στην αποκάλυψη της είδησης και της αλήθειας και στην ανάδειξη των προβλημάτων των πολιτών, αλλά και στην εξεύρεση λύσεων, καθώς και η επιλογή όλων των προσώπων που βρίσκονται δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια – μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Αυτά αποτελούν το μείγμα εκείνο για να βρίσκεται αυτή η εκπομπή πρώτη στις επιλογές των τηλεθεατών και για να είμαι εγώ δίπλα του».
Περάσαμε μαζί αμέτρητες ώρες να συζητάμε για διάφορα θέματα της επικαιρότητας και όχι μόνο. Του άρεσε να μου μιλάει για την οικογένειά του. Για τα τρία του παιδιά, τον Κωνσταντή, τον Φοίβο και τον Ιάσονα. Τα εγγόνια του και φυσικά για τη γυναίκα της ζωής του, την Τίνα, που στάθηκε από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισε «βράχος» στις απαιτήσεις της οικογένειας, με τον άνδρα της να ξυπνάει κάθε μέρα στις 02.00 για να λέει την πρώτη «Καλημέρα» σε χιλιάδες πολίτες που πριν πάνε στο γραφείο ήθελαν να ακούσουν τα νέα της ημέρας από εκείνον και τους συνεργάτες του.
Με τον Παπαδάκη έχουν μεγαλώσει γενιές και γενιές. Δεν θα ξεχάσω την ημέρα που ήρθε ένας πολιτικός, νέος σε ηλικία, ο οποίος ήταν υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές του 2015, και του είπε: «Κύριε Παπαδάκη, όταν ξύπναγα για να πάω στο σχολείο, με σας ξύπναγα, με τη χαρακτηριστική σας φωνή να λέτε “Καλημέρα Ελλάδα”».
Κάποιοι θα πουν, ωραία μάς τα λες, αλλά ποτέ δεν ήταν «σκληρός» με τους συνεργάτες του; Ολα ήταν ρόδινα και ιδανικά; Και εδώ η απάντηση είναι εύκολη. Οχι, δεν ήταν σκληρός, αλλά απαιτητικός και τελειομανής. Και όποτε αισθανόταν ότι έχει φέρει κάποιον συνεργάτη του σε δύσκολη θέση έσπευδε να του ζητήσει συγγνώμη και να του εξηγήσει τον λόγο που σήκωσε, για παράδειγμα, τον τόνο της φωνής του.
Δεν ξέρω βέβαια αν στα αρνητικά πρέπει να συμπεριλάβει κάποιος τον παρορμητισμό, την οργή που πολλές φορές έβγαζε για αυτά που άκουγε και έβλεπε, και το πάθος που τον συνόδευε, να φθάνει μέχρι τέλους την προσπάθεια να αναδείξει θέματα και προβλήματα που αντιμετωπίζει ο απλός κόσμος. Ας κρίνει ο καθένας όπως νομίζει. Πάντως και αυτά ήταν μέρος του χαρακτήρα του. Μαζί του έζησα αμέτρητες εκλογικές αναμετρήσεις αλλά και τρία Μνημόνια. Δεν πίστευε ποτέ ότι η Ελλάδα θα έφθανε στο σημείο να κινδυνεύει με χρεοκοπία λόγω τεράστιων πολιτικών λαθών και όχι μόνο. Τον στεναχωρούσε όταν λάμβανε μηνύματα από απλούς πολίτες που δεν είχαν να βγάλουν τον μήνα. Που δεν ήξεραν πώς να αντιμετωπίσουν τη λαίλαπα των Μνημονίων. Εδωσε μάχες με όλες τις κυβερνήσεις. Κάποιες τις κέρδισε. Κάποιες τις έχασε. Πάντα όμως ήταν περήφανος γιατί πίστευε ότι ήταν στη σωστή μεριά της Ιστορίας.
