Κάτω απ’ τη γέφυρα

Πειραιάς, 2025. Τρία παιδιά μπαίνουν σε ένα κατάστημα καλλυντικών. Και ξαφρίζουν το ταμείο. Η κάμερα καταγράφει τη σκηνή. Και τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ δίνουν τις λεπτομέρειες. Τα παιδιά είναι σοκαριστικά μικρά. Το πιο μικρό έχει γεννηθεί τον Σεπτέμβριο του 2020, δεν έχει κλείσει ακόμη τα πέντε. Ενα παιδί τεσσεράμισι ετών γυρίζει στους δρόμους, μπαίνει στα καταστήματα και κλέβει. Η συνέχεια του ρεπορτάζ λέει ότι και τα τρία παιδιά ζουν σε έναν υποτυπώδη καταυλισμό κάτω από τη γέφυρα του Ρέντη. Κάτι σου θυμίζει αυτό. Ναι, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που κέρδιζε λίγα κέρματα καθαρίζοντας τα τζάμια των αυτοκινήτων. Και ένα αυτοκίνητο το παρέσυρε και το παιδί άφησε την τελευταία του πνοή στην άσφαλτο. Κάτω από μια γέφυρα ζούσε κι εκείνο. Και κοίτα να δεις που ήταν η ίδια γέφυρα. Στου Ρέντη.

Παιδιά που το 2025 ζουν κάτω από γέφυρες με γονείς χαμένους ή παντελώς αδιάφορους. Παιδιά που μεγαλώνουν κατά τύχη. Και με απολύτως προδιαγεγραμμένο μέλλον. Ή που θα ξεψυχήσουν ένα χάραμα στον δρόμο σαν γατάκια ή που θα καταλήξουν σε κάποιο αναμορφωτήριο και θα αρχίσει το μπες – βγες στις φυλακές. Και που μια «κακιά στιγμή» ή θα σκοτώσουν ή θα σκοτωθούν. Παιδιά που δεν θα μπορούν να μιλάνε ούτε καν για χαμένες ευκαιρίες διότι δεν είχαν ούτε μια ευκαιρία στη ζωή τους, έτσι για να πουν ότι την έχασαν. Και μπορεί αυτό το έλλειμμα ευκαιριών να είναι, τελικά, πιο οδυνηρό ακόμη και από το έλλειμμα τροφής ή άλλων βασικών αγαθών.

Η δράση αυτών των παιδιών λένε ότι είναι γνωστή στον Πειραιά, ο φόβος και ο τρόμος της περιοχής. Συγγνώμη αλλά όταν ένα παιδί τεσσεράμισι ετών γίνεται ο φόβος και ο τρόμος μιας γειτονιάς, δεν φταίει το παιδί αλλά η γειτονιά, η κοινότητα, το κράτος, όλοι εμείς. Οσοι επιτρέπουμε, ανεχόμαστε, ξεχνάμε ότι παιδιά ζουν κάτω από γέφυρες με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και κρεμιόμαστε από την πολυτέλεια να διαμαρτυρόμαστε για την υπερτουριστικοποίηση της Αθήνας.

Ο Μ. Καραγάτσης, στο «10», αναφέρεται στα περιθωριοποιημένα παιδιά του Περάματος. Ενα απόσπασμα που πάντα με συγκλόνιζε και που σε αυτό ανέτρεξα όταν άκουσα για τη συμμορία των ανηλίκων. Περιγράφει τα παιδιά που παίζουν χωρίς παιχνίδια, που, αν ήταν γατιά, θα έπαιζαν με την ουρά τους. Παιδιά που μαντεύουν ότι γεννήθηκαν αθέλητα, καρποί της ξαναμμένης σάρκας. Που κάνουν την πίκρα τους αδιαφορία. Που επειδή δεν αγαπιούνται, δεν ξέρουν και πώς να αγαπούν. Που «…στα πέντε τους χρόνια γνωρίζουν πολλά, στα δέκα είναι σοφά και διεφθαρμένα. Στα δεκαπέντε, μπαίνουν στο μεϊντάνι του μόχθου για το ψωμί και βγαίνουν από το πλαίσιο της ανθρωπιάς μια για πάντα». Αυτά όμως συνέβαιναν στον Πειραιά το 1960. Ε, καταφέραμε, εξήντα πέντε χρόνια μετά, να το πάμε ακόμη πιο πίσω. Πριν καν τα πέντε να είναι διεφθαρμένα και εκτός πλαισίου ανθρωπιάς. Και να μην είναι καν σίγουρο αν θα προλάβουν να γίνουν δεκαπέντε.