Μαριάννα Ιγνατάκη

Εχω εαυτούς που έχουν μείνει ίδιοι από τότε που με θυμάμαι, αλλά και κάποιους που ίσως έχω ξεχάσει. Θυμάμαι τη χρονιά που έγινα 19 κι έφυγα στη Βιέννη, για να σπουδάσω αυτό που όλοι νομίζαμε τότε ότι ήταν το σωστό – είχα προσπαθήσει βέβαια για 4 ολόκληρα χρόνια να γίνω αρχιτέκτονας και στην Ελλάδα, αλλά παρ’ όλο που είχα επιτρέψει να γίνει η ζωή μου όλη τρία βιβλία απ’ έξω και πώς να τραβάω γραμμές σωστά, τα πράγματα έδειχναν πως ήμουν μια περίπτωση χωρίς ελπίδα.

Εκανα παρέα με μεγαλύτερα αγόρια που με έπαιρναν μαζί τους για clubbing και στο σπίτι μου είχα ένα στερεοφωνικό, πολλά CD και μια αφίσα του Kurt Cobain που έλεγε I hate myself, I want to die. Πήγαινα στα μαθήματα κάθε μέρα, αλλά για κάποιο λόγο μισούσα τις πόρτες και τα παράθυρα που βλέπαμε στα slide shows, τους συμφοιτητές μου, ακόμα και την όμορφη αυτή πόλη. Θυμάμαι να βάζω τα δυνατά μου να διαβάσω παραστατική γεωμετρία, αλλά να μην μπορώ να συγκεντρώσω τη σκέψη μου, σαν κάτι να είχε χαλάσει μέσα στο κεφάλι μου. Την εργασία του τριμήνου ζήτησα από τον μπαμπά μου να την κάνει και έπιασα τη βάση. Δεν μου άρεσε να κάνω τίποτα, δεν ήθελα τίποτα, ήθελα απλά να με αφήσουν στην ησυχία μου, να είμαι ένα τίποτα, καλύτερα στην Ελλάδα παρά εκεί.

Μια μέρα κάναμε στη σχολή γυμνό μοντέλο. Δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς, αλλά συνέβη – γέμισα το τετράδιο με σχέδια από πρόσωπα και σώματα και μετά συνέχισα να ψάχνω φωτογραφίες και να σχεδιάζω στο σπίτι. Τις επόμενες μέρες άρχισα να φτιάχνω πορτφόλιο για τη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης. Το έδειξα σε έναν ευγενικό κύριο εκεί και αυτός μου έμαθε να κάνω χειραψία σωστά, σφίγγοντάς μου γερά το χέρι. Οταν μου είπαν ότι με δέχονται στο τμήμα της Οπτικής Επικοινωνίας, κατάλαβα ότι απλά θέλω να κάνω Τέχνη. Γύρισα στην Ελλάδα για να ξαναφύγω για σπουδές στην Καλών Τεχνών του Saint-Etienne και να γίνω ο σημερινός, αληθινός μου εαυτός, που ανακάλυψα μέσα στην ατυχία της τύχης να μπορεί κάποιος να κάνει το ταξίδι που έκανα εγώ.

Και κάπου εδώ αρχίζω να καταλαβαίνω ποιος εαυτός μου γράφει το γράμμα. Δεν είναι αυτός που ξέρω τώρα, αλλά εκείνος ο δεκαεννιάχρονος βασανισμένος εαυτός, που θέλει να μου τα θυμίσει όλα αυτά, γιατί ο γιος μου θα γίνει κι αυτός 19 σε λίγα χρόνια. Και δεν υπάρχει τίποτα σωστό και τίποτα λάθος ούτε στη ζωή, ούτε στην τέχνη, μόνο διαφορετικά σύμπαντα, το καθένα συνεπές στον εαυτό του – δάση με μαύρα τέρατα που ζουν όλα μαζί χαρούμενα και ελεύθερα, ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε.

Η Μαριάννα Ιγνατάκη είναι εικαστικός. Η έκθεσή της «Οι Σοφοί, τα Πράσινα Αλογα και Μερικά Ακόμα Κτήνη» παρουσιάζεται στον χώρο Case Studio, στο MOMus-Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, σε επιμέλεια Θοδωρή Μάρκογλου, έως τις 14 Σεπτεμβρίου. Με έργο της συμμετέχει και στην ομαδική έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου», σε επιμέλεια Συραγώς Τσιάρα, έως τις 30 Σεπτεμβρίου.