Θα σας χειραφετήσουμε

^«Απ’ την Αθήνα ως την Παλαιστίνη, περήφανα στους αγώνες για απελευθέρωση, ζωή, δικαιοσύνη». Ηταν ένα από τα πολύ ωραία συνθήματα του Pride της Αθήνας, που έγινε το περασμένο Σάββατο – και σε μεγάλο βαθμό διεκδίκησε πολιτική παρέμβαση στο Παλαιστινιακό, με τη γνωστή παραπλανητική ανάλυση του (όχι μόνο ελληνικού) προοδευτισμού, σύμφωνα με την οποία το Ισραήλ αποκαλείται γενοκτόνο κράτος και η Χαμάς θεωρείται δύναμη εθνικής ανεξαρτησίας. Αλλά και με άγνοια κινδύνου.

Αλλ’ η πολιτική δεν είναι ποίηση. Η επίκληση του δικαιώματος στην ταυτότητα είναι δυνατή στον δυτικό κόσμο αλλά αδύνατη στην επικράτεια του Ισλάμ – ιδίως του φανατικού Ισλάμ. Στη Γάζα, η ομοφυλοφιλία είναι κάτι που κανείς δεν διανοείται να δηλώσει. Δεν αναρωτιούνται όλοι αυτοί οι ακτιβιστές χωρίς μυαλό όχι γιατί σε αυτές τις χώρες δεν γίνεται Pride αλλά, έστω, ποια είναι η θέση της γυναίκας; Γιατί οι γυναίκες εκεί κυκλοφορούν με καλυμμένα τα μαλλιά, τι δικαιώματα έχουν στη σεξουαλικότητα, ποιος είναι ο ρόλος τους στις κοινωνίες τους; Τίποτα δεν τους απασχολεί; Διακοσμητικά είναι τα κεφάλια τους, μυαλό δεν υπάρχει;

Τα τελευταία χρόνια, στην περιφέρεια της πολιτικής ορθότητας και των κινημάτων της ταυτότητας, ριζοσπαστικοποιήθηκαν πρόσωπα στα οποία η πολιτική δεν έλεγε τίποτα. Τα πρόσωπα αυτά αντιλαμβάνονται τα προβλήματα σαν αντιπαλότητα τύπου Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός: αποφασίστηκε, στο πλαίσιο των κινημάτων στα οποία συμμετέχουν, ότι συμμετέχουν και βλέπουν τα πράγματα από τη σκοπιά του προοδευτισμού. Με πείρα από τις κοινωνίες του δυτικού κόσμου, όπου οι ελευθερίες κατακτήθηκαν μέσω σπουδαίων κινημάτων πολιτικής και κοινωνικής χειραφέτησης, νομίζουν ότι μπορούν να εξαγάγουν τα αιτήματά τους σε χώρες με διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα και, επιπλέον, με αυταρχική διακυβέρνηση.

Κάπως έτσι, οι ριζοσπάστες ακτιβιστές των Pride έχουν την εντύπωση ότι αρκεί να βρεθούν στη Γάζα ή στη Ράφα και να κρατάνε πανό γραμμένα στα αραβικά. Πιθανόν τα ίδια να πιστεύουν και για την Τεχεράνη, αρκεί να βρεθούν εκεί. Κι όμως. Αν διάβαζαν στοιχειωδώς, θα ήξεραν ότι ομοφυλόφιλοι που έγινε γνωστή η σεξουαλική επιλογή τους φυλακίστηκαν ή εκτελέστηκαν. Οτι οι γυναίκες απαγορεύεται να κυκλοφορούν χωρίς μαντίλα στο κεφάλι κι ότι πολλές απ’ όσες τα τελευταία χρόνια διεκδίκησαν αυτό το αυτονόητο για τις κοινωνίες μας είχαν προβλήματα με τον νόμο – φυλακίστηκαν, μαστιγώθηκαν, κάποιες εξοντώθηκαν.

Με τα ίδια μυαλά, διάφοροι αριστεροί και αριστεριστές των κινημάτων από διάφορες χώρες της Δύσης έσπευσαν στην Αίγυπτο για τη μεγάλη πορεία προς τη Γάζα παρασυρμένοι από τον ακτιβιστικό οίστρο της Γκρέτα Τούνμπεργκ. Εκείνη όμως κινήθηκε απολύτως εκ του ασφαλούς, και όταν παρεμποδίστηκε αυτό έγινε από το Ισραήλ, μια χώρα όπου η δημοκρατία λειτουργεί παρά τον πόλεμο στον οποίο έχει εμπλακεί. Αυτοί πίστευαν ότι θα μπορούσαν να κάνουν το ίδιο στην Αίγυπτο, σε μια χώρα που έχει οριοθετηθεί με τη Γάζα με ένα μεγάλο τείχος, η οποία μάλιστα, βάσει συμφωνίας με το Ισραήλ, ελέγχει τα νότια σύνορα της Λωρίδας της Γάζας. Κατέβηκαν στην Αίγυπτο φαντασιωνόμενοι ότι θα κάνουν έναν υγιεινό ακτιβιστικό περίπατο – και βρήκαν απέναντί τους το κράτος και τις κατασταλτικές δυνάμεις του, αλλά και τους ίδιους τους Αιγύπτιους.

Αγνοια κινδύνου; Κάτι χειρότερο. Μια κρυφή αίσθηση ανωτερότητας, τύπου: κοιτάξτε πτωχοί άξεστοι, εμείς οι Δυτικοί στη μεγαθυμία μας κάνουμε ό,τι μπορούμε να σας χειραφετήσουμε. Κι αν πέσουμε στα δύσκολα, θα αρχίσουμε να ζητάμε την προστασία της πρεσβείας μας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης – να μας γυρίσουν πίσω στην ασφάλεια της δημοκρατίας, την οποία απαξιώνουμε.

Πολλά συμπλέγματα.