Δικαστική αστοχία, κυβερνητική παλινωδία

Πώς προέκυψε η σημερινή περιπλοκή με τη χωρίς μεταπολιτευτικό προηγούμενο Βουλή των 297 αντί 300 βουλευτών; Η αναδρομή φωτίζει την τρέχουσα κατάσταση. Οταν η ηγεσία της Χρυσής Αυγής καταδικάστηκε ως εγκληματική οργάνωση, ο Αρειος Πάγος αποφάσισε σχεδόν ομόφωνα (τον Μάιο του 2023) να απαγορεύσει στο κόμμα που είχε φτιάξει ο Ηλίας Κασιδιάρης και λεγόταν «Ελληνες» να κατέβει στις εκλογές. Αμέσως μετά, ο Κασιδιάρης επεδίωξε να είναι ανεξάρτητος υποψήφιος. Τότε το ΠΑΣΟΚ – δεν είναι μάταιο να το θυμίσουμε – κατέθεσε υπόμνημα στον Αρειο Πάγο και στη βάση του υπομνήματος αυτού αποκλείστηκε η υποψηφιότητά του (τον Ιούνιο του 2023). Κανείς τότε δεν είχε ακούσει το όνομα Στίγκας. Δεν υπήρχαν «Σπαρτιάτες» –  εκτός Λακωνίας και εκτός αρχαίας ιστορίας. Εφευρέθηκαν εκείνη τη στιγμή και μόνο για αυτό τον λόγο. Η περικεφαλαία τους ήταν Ηλία φαεινότερον ότι έκρυβε πίσω της τον Κασιδιάρη. Αλλά ο Αρειος Πάγος – που έχει την αποκλειστική αρμοδιότητα για την ανακήρυξη των υποψηφιοτήτων στις εκλογές – έκρινε διαφορετικά. Επέτρεψε να κατέβουν οι «Σπαρτιάτες» – και μπήκαν στη Βουλή. Είναι οι ίδιοι «Σπαρτιάτες», που το ίδιο ακριβώς τμήμα του Αρείου Πάγου απέκλεισε μετά από ούτε έναν χρόνο (τον Απρίλιο του 2024) από τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές, υιοθετώντας τη διαμετρικά αντίθετη άποψη: ότι όντως αφανής αρχηγός τους ήταν από τον Κορυδαλλό ο Κασιδιάρης. Και είχαμε το παράδοξο ένα κόμμα να εκπροσωπείται στη Βουλή αλλά να μην επιτρέπεται να κατέβει στις εκλογές. Οι Αρεοπαγίτες έχουν κάποια αυτοκριτική σε εκκρεμότητα.

Δεν τελείωσαν εδώ οι δικαστικές παλινωδίες. Για την εκλογή τριών βουλευτών των «Σπαρτιατών» (από τους 13) κατατέθηκαν ενστάσεις – αυτές τις κρίνει ένα ειδικής σύνθεσης δικαστήριο, το Εκλογοδικείο. Παράλληλα, όταν οι «Σπαρτιάτες» άρχισαν να αλληλοκατηγορούνται ως πολιτική ή και ποινική «μαφία» – κατά την έκφραση του κοινοβουλευτικού αρχηγού τους Στίγκα – οδηγήθηκαν όλοι μαζί στην ποινική Δικαιοσύνη για εξαπάτηση εκλογέων. Το επίδικο ήταν το ίδιο: ήταν το κόμμα ένα προπέτασμα Κασιδιάρη και άρα μια παραπλάνηση του εκλογικού σώματος ή όχι; Το αρμόδιο ποινικό δικαστήριο έκρινε τον περασμένο μήνα αρνητικά. Αθώοι και βουλευτές. Το Εκλογοδικείο αποφάσισε το αντίθετο και οι τρεις για τους οποίους είχε προβληθεί ένσταση εξέπεσαν, με την προσθήκη ότι δεν χρειάζεται ούτε εκλογές, ούτε μπορούν αλλιώς να αντικατασταθούν. Επομένως Βουλή με 297. Το λιγότερο που μπορεί κανείς να διαπιστώσει είναι ότι αυτή η υπόθεση θα φθείρει ακόμη περισσότερο την ήδη αξιοθρήνητη εικόνα της Δικαιοσύνης στην κοινωνία, όπως φαίνεται σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης.

Και μετά ήρθε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Που είπε χωρίς την παραμικρή σκέψη ή δισταγμό ότι τώρα η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι 149 (με την ωραία σκέψη ότι βολεύει στην επικείμενη ψηφοφορία για την παραπομπή Καραμανλή). Δεν άργησε η ψυχρολουσία από την κρίση των συνταγματολόγων για μετακινηθεί στην απόφαση ότι θα κρίνει η Βουλή – η επιστημονική υπηρεσία της και η Διάσκεψη των Προέδρων. Η κυβέρνηση είχε μια ευκαιρία να δώσει στίγμα αυτοπεποίθησης και υπευθυνότητας. Λέγοντας απλώς ότι η ίδια – ό,τι κι αν κριθεί ως συνταγματική ερμηνεία – δεν θα δεχθεί πλειοψηφία άλλη της πλήρους εκλεγμένης Βουλής, τους 151. Εκανε το αντίθετο, σε διαρκή αμφιταλάντευση ανάμεσα στη θεσμική ευθύνη και τη μικροπολιτική συγκυρία.