Αντονι Μπουρντέν

ΝΤΑΠΛΕΪ: Ως σεφ, ποιος είναι κατά τη γνώµη σου ο πιο φριχτός πελάτης;

ΜΠΟΥΡΝΤΕΝ: Ο πιο φριχτός πελάτης, ο χειρότερος πελάτης επί Γης, είναι ο πελάτης που έρχεται αποφασισμένος από πριν, αυτός που είναι ήδη μέσα στη μιζέρια από την ώρα που περνάει το κατώφλι του εστιατορίου. Έχει αποφασίσει ότι θα νιώσει καλύτερα αν εκφοβίσει το προσωπικό της αίθουσας, αν τους μιλήσει περιφρονητικά ή αν τους κακομεταχειριστεί. Για μένα, αυτό είναι ασυγχώρητο. Αν πάμε για μεσημεριανό παρέα και μιλήσεις με αγένεια στον σερβιτόρο, αν του φερθείς λες και δεν αξίζει μία, αν του μιλήσεις υποτιμητικά ή αν τον κατηγορήσεις για τα λάθη που έκαναν στην κουζίνα, εγώ και εσύ έχουμε τελειώσει και το τέλος είναι οριστικό. Ο χειρότερος πελάτης είναι αυτός που έχει έρθει να λύσει τα θέματά του – δεν έχει έρθει για να χαλαρώσει, να πιει λιγάκι παραπάνω και να αφήσει τα πράγματα να κυλήσουν, να απολαύσει ένα γεύμα. Είναι ο μίζερος άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα θα χαλάσει με τη μιζέρια του κάθε εμπειρία: μια συναυλία, ένα φαγητό, το σεξ. (γέλια από το κοινό)

ΝΤΑΠΛΕΪ: Καταλαβαίνω. Και ποιος είναι ο πιο φριχτός σεφ;

ΜΠΟΥΡΝΤΕΝ: Ο πιο φριχτός σεφ είναι ένας σεφ που έχει πληγωθεί και δεν του καίγεται καρφί, καταλαβαίνεις τι εννοώ; Δεν έχει υπερηφάνεια, είναι δυστυχισμένος, δεν του αρέσουν οι πελάτες στο εστιατόριό του, δεν του αρέσει ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου του, δεν τον νοιάζει πλέον αν οι πελάτες του είναι ευχαριστημένοι. Έχω υπάρξει έτσι! Κάθε ίχνος υπερηφάνειας έχει κάνει φτερά… Ο πιο φριχτός σεφ είναι ένας πληγωμένος σεφ. Σχεδόν όλοι οι σεφ ξεκινούν θέλοντας να μαγειρεύουν νόστιμο φαγητό, και για πολλά, πολλά χρόνια τιμωρούνται γι’ αυτό. Αν τολμούσες να σερβίρεις το φαγητό όπως εσύ θεωρούσες ότι είναι το καλό φαγητό, όπως το έτρωγες στη Γαλλία, ή όπως σου είχαν μάθει όταν ήσουν εκπαιδευόμενος, τότε ο πελάτης σού την έλεγε. Ξέρεις τι εννοώ: Αυτή η μπριζόλα έχει ακόμα αίμα! Τόνος; Τόνο τρώνε οι γάτες! Καλαμάρι; Μπλιαχ, σίχαμα! Το ψάρι είναι λιπαρό και έχει σκούρο χρώμα! Αυτά ήταν πολύ συνηθισμένα σχόλια τη δεκαετία του ’70 και του ’80, οπότε νομίζω ότι μια θετική παρενέργεια αυτού του ομολογουμένως εκνευριστικού φαινομένου με τους διάσημους σεφ είναι ότι πλέον οι άνθρωποι νοιάζονται πραγματικά για την άποψη του σεφ και είναι πρόθυμοι να κάνουν μια δοκιμή. Αλλά αυτός που σέρνεται, κάνει μια αγγαρεία και δεν ενδιαφέρεται καθόλου, αυτός είναι ο πιο φριχτός σεφ.

(Από τη συνέντευξη με την Τζιλ Ντάπλεϊ
στο Φεστιβάλ Συγγραφέων του Σίντνεϊ, 21 Μαΐου 2011)