Τα «παιδιά» του Ζοτς

Ηταν το final-4 που λες και η σκυτάλη δόθηκε στη νέα γενιά του μπάσκετ. Ισως και να ήμασταν μάρτυρες μιας διαδικασίας διαδοχής με την ενθρόνιση νέων προπονητών. Ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και ο Βασίλης Σπανούλης προφανώς είναι οι κερδισμένοι της διοργάνωσης στο Αμπου Ντάμπι. Ο μεν πρώτος έφτασε στην πηγή και ήπιε το νέκταρ – αυτό επιζητούσε μανιωδώς τόσα χρόνια, μια εσωτερική λύτρωση και μια ανάγκη να βρεθεί στο τοπ και να τον παραδεχθούν οι πάντες. Ο δεύτερος, ναι μεν δεν πήρε «με τη μία» την Ευρωλίγκα, είδε όμως τη μέχρι πρότινος άσημη στο μπασκετικό στερέωμα Μονακό να βελτιώνεται κατά τη διάρκεια της σεζόν, να κάνει καλά ματς και εν τέλει να φτάνει στον τελικό, κάτι που θεωρείται κατόρθωμα για τα δεδομένα της.

Οι δυο τους, ο Σάρας και ο Βασίλης, αναμφίβολα έχουν διαφορές. Τόσο στο πώς προσεγγίζουν το ματς και τι κινήσεις κάνουν, αλλά και ως χαρακτήρες. Ταυτόχρονα, όμως, έχουν ένα μεγάλο κοινό σημείο: αμφότεροι αποτελούν αυτό που λέμε «παιδιά του Ομπράντοβιτς». Καθόλου τυχαία, δύο άλλοτε παίκτες που πέρασαν σημαντικό κομμάτι της αθλητικής τους ζωής δίπλα στον Ζοτς, ανεβαίνουν γρήγορα την κλίμακα της επιτυχίας. Ταυτίστηκαν με τον Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό για μια τριετία, από το 2007 έως το 2009, ήταν μέλη της τριάδας (και ο Διαμαντίδης μέσα) των γκαρντ, πάει να πει πως «είχαν την μπάλα στα χέρια τους», και γνώρισαν δόξες μεγάλες, όπως ήταν το triple crown το 2009. Ως προσωπικότητες που (από τότε) ήταν, είχαν τις κόντρες τους με τον σέρβο προπονητή, παράλληλα όμως φρόντισαν να ρουφήξουν, όπως κάνει ένα σφουγγάρι, πολλές από τις μεθόδους του Ομπράντοβιτς. Το πώς να συμπεριφέρονται απέναντι στους παίκτες. Τη μετάβαση από το… ζεστό στο κρύο τόσο στις προπονήσεις όσο και στους αγώνες. Τα ξεσπάσματα και τις ατάκες σε συνεντεύξεις Τύπου. Τα κίνητρα που απλόχερα δίνουν, άσχετα αν ορισμένοι εκείνη τη στιγμή δεν αντιλαμβάνονται το πώς λειτουργούν και τι επιδιώκουν. Και, βέβαια, την έμφαση στην άμυνα, ή αν προτιμά κάποιος στην καλή ισορροπία ανάμεσα στα μετόπισθεν και την επίθεση, γιατί μόνο τα «κανόνια» δεν μπορούν να φέρουν τα τρόπαια.

Η χρονιά του Σάρας και του Σπανούλη. Δύο φίλων. Μαζί στο παρκέ, αντίπαλοι πλέον στους πάγκους. Ενα δίπολο που δεν αποκλείεται να μας απασχολήσει στο μέλλον σε ένα άθλημα που ένεκα της φύσης του και των όχι αμέτρητων προσωπικοτήτων, γεννά συχνά-πυκνά ιστορίες.