Παλιό εναντίον νέου

Μετά την εισβολή των Ηνωμένων Πολιτειών στη Γρενάδα, τον Οκτώβριο του 1983, η ηγεσία του αμερικανικού στρατού παρασημοφόρησε 9.000 άνδρες αν και στην απόβαση συμμετείχαν 7.000. Κάπως έτσι λειτουργεί και ο Τύπος όταν ενθουσιάζεται με ένα γεγονός. Παρουσιάζει πλεόνασμα επαίνων.

Ο Βασίλης Σπανούλης παρουσιάζεται ως ο μεγάλος κερδισμένος του Final Four του Αμπου Ντάμπι, επιβεβαιώνοντας τη ρήση που λέει πως περισσότεροι άνθρωποι προσκυνούν τον ήλιο όταν ανατέλλει παρά όταν δύει. Στο πρόσωπό του πολλοί είναι αυτοί που βλέπουν τον κορυφαίο προπονητή της επόμενης 15ετίας, τον επόμενο ηγέτη του Ολυμπιακού που θα οδηγήσει τους Ερυθρόλευκους στην κορυφή της Ευρώπης και θα ράψει στη φανέλα του πολλά αστέρια.

Τα δείγματα γραφής αφήνουν τέτοια υπονοούμενα, στον αθλητισμό ωστόσο η βεβαιότητα δεν αποτελεί μετρήσιμη δύναμη.

Αν ταιριάζει ένας χαρακτηρισμός στον Βασίλη Σπανούλη αυτή τη στιγμή είναι «προπονητής του μέλλοντος».

Λόγω χαρακτήρα, λόγω παρελθόντος και εμπειριών ως παίκτη και λόγω απουσίας πλάνου για τον προορισμό. Οι φιλοδοξίες του Σπανούλη δεν χωρούν στη μικρή στέρνα της Ευρώπης αλλά σε απέραντους ωκεανούς.   

Οι εικόνες που ζητιανεύει τα τελευταία τρία χρόνια ως κόουτς, όπως η παρουσία του στο Περιστέρι, στην Εθνική, στη Μονακό, το πρώτο του Final Four σε πάγκο, η μάχη με το παρελθόν του και η ήττα στον τελικό είναι απλώς σχέδια επί χάρτου για τον διάπλου του Ατλαντικού.

Για τον Σπανούλη το Αμπου Ντάμπι θα αρχειοθετηθεί ως ένα μικρό βήμα στη μεγάλη πορεία που έχει μπροστά του. Μπορεί να τον πίκρανε αλλά στον βαθμό που ενίσχυσε την μπασκετική σοφία του. Η κατάκτηση του τροπαίου δεν θα τον έκανε καλύτερο προπονητή. Αυτή είναι μια διαδικασία ζύμωσης στην οποία πρέπει να υποβληθεί υποχρεωτικά για να τοποθετηθεί δίπλα στους μεγάλους προπονητές του μπάσκετ. Θα ασκούσε ωστόσο μεγαλύτερη πίεση και θα φούσκωνε επικίνδυνα το κύμα αμφισβήτησης προς το πρόσωπο του Γιώργου Μπαρτζώκα. Πρόκειται για μια φυσιολογική εξέλιξη, μια μάχη του παλιού με το νέο. Είναι ακόμα και ζήτημα συμπάθειας. Οι μαγικές στιγμές που έχει χαρίσει ο Σπανούλης από τα παρκέ στους φίλους του Ολυμπιακού αποκτούν νέα διάσταση όταν συνδέονται με την προοπτική του πάγκου. Αλλωστε η προσδοκία αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα για οποιαδήποτε αλλαγή.