Ο Σάρας βρίσκεται εκεί που του αξίζει

Είχε γυρίσει η κλεψύδρα ανάποδα για τον Σάρας. Σε μια σχετικά σύντομη καριέρα ως προπονητής, ο Γιασικεβίτσιους έχει προλάβει ήδη να πάει σε έξι φάιναλ φορ. Είχε «μηδέν στα πέντε» έως το Αμπου Ντάμπι, αλλά έμοιαζε ότι αργά ή γρήγορα θα φτάσει εκεί που η μοίρα το είχε ορίσει: στην κορυφή της Ευρώπης. Αν δεν το έκανε ούτε φέτος, να είστε σίγουροι πως θα το έκανε τα αμέσως επόμενα χρόνια. Λειτουργεί με την ψυχολογία ενός ανθρώπου που δεν συμβιβάζεται, το έκανε από τότε που βρισκόταν στη Ζαλγκίρις. Γεννημένος νικητής, γεννημένος για να πρωταγωνιστεί, γεννημένος για να πάρει όλα όσα μπορεί να σου δώσει πίσω η δουλειά που έχεις ρίξει. Και από δουλειά… άλλο τίποτα.

Ο Γιασικεβίτσιους αναδείχτηκε ο κορυφαίος προπονητής της εφετινής Euroleague πριν φτάσουμε στα ματς των Play Offs και αυτό δεν συνέβη τυχαία. Η Φενέρμπαχτσε έπαιξε μέσα στη σεζόν ένα μπάσκετ που πολλοί Ελληνες δεν είχαν καταλάβει ότι είναι το καλύτερο στην Ευρώπη. Γιατί είχαν κολλημένα τα μάτια τους στις δικές τους ομάδες και όταν δεν βλέπεις τι γίνεται λιγάκι πιο πέρα, τότε μπορεί να εκπλαγείς. Για όσους έβλεπαν τη Φενέρ κατά τη διάρκεια της σεζόν, καμία έκπληξη δεν υπήρξε στο ότι έγινε η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το αντίθετο. Οσοι γνώριζαν, έβλεπαν στην ομάδα του Σάρας το πραγματικό φαβορί της διοργάνωσης. Γιατί υπήρχε η μεγαλύτερη ισορροπία στο ρόστερ, γιατί δεν χαλούσε η χημεία της ομάδας αν δεν βρισκόταν στο παρκέ κάποιος παίκτης. Ολα λειτουργούσαν ρολόι.

Αν βγάλουμε από τον Ολυμπιακό τον Βεζένκοφ και από τον Παναθηναϊκό τον Ναν, η ζημιά που μπορεί να πάθουν ίσως αποδειχτεί ανεπανόρθωτη. Αν από τη Φενέρ αφαιρέσεις τον Χέιζ-Ντέιβις θα της δημιουργήσεις πρόβλημα, αλλά όχι κάτι που δεν λύνεται. Ο Γιασικεβίτσιους φρόντισε μέσα στη χρονιά να χτίσει μια αληθινή ομάδα, ένα σύνολο που δεν εξαρτάται από τις ορέξεις ενός και μόνο παίκτη. Και αυτό τον οδήγησε σε κάτι που δεν βλέπουμε συχνά: να κάνει δύο τέλεια ματς στο Final Four. Και να βρεθεί εκεί που άξιζε βάσει της συνολικής της  απόδοσης.