Γέλασε τελευταίος

Σε ποιον ανήκει ο Αγγελος Ποστέκογλου; Στους Αυστραλούς που πανηγυρίζουν γιατί έγινε ο πρώτος συμπατριώτης τους που κατέκτησε τίτλο σε ευρωπαϊκή διοργάνωση και άνοιξε δρόμους και σε άλλους προπονητές για να τον ακολουθήσουν; Ή στους Ελληνες από τους οποίους κατάγεται και δηλώνει σε άπταιστα ελληνικά υπερήφανος για τις ρίζες του;

Ο Αγγελος Ποστέκογλου ανήκει μόνο στον εαυτό του και στην οικογένειά του. Κανείς από τους κλακαδόρους της εφήμερης δόξας δεν τον στήριξε στις δύσκολες στιγμές του. Ούτε καν οι ομάδες του με τις οποίες κατέκτησε τρόπαια. Πάντοτε η ηγεσία τους αμφισβητούσε τις μεθόδους του και η σύγκρουση με έναν υπερήφανο άνθρωπο που δηλώνει «Ελληνας» ήταν αναπόφευκτη. Ακόμα και ο άνθρωπος που τον προσέλαβε στην Τότεναμ, ο Ντάνιελ Λίβι, την ημέρα που υπέγραφε το συμβόλαιό του, τον αμφισβήτησε μεγαλοφώνως, θεωρώντας πως δεν είναι το μεγάλο όνομα με τις περγαμηνές που διέθεταν οι προκάτοχοί του.

Δεν είναι λοιπόν παράξενο ότι είναι πιθανό να απολυθεί μόλις τα κομφετί πατήσουν στη γη και τα χαμόγελα επιστρέψουν στη φυσική τους θέση. Το παράξενο είναι ο τρόπος που σκέφτονται όσοι αμείβονται πλουσιοπάροχα για να διοικούν όταν δεν γνωρίζουν η δεξιά τι ποιεί η αριστερά.

Από την τελευταία φορά που τα Σπιρούνια κατέκτησαν έναν τίτλο, το 2008, από τον πάγκο τους παρέλασαν τεράστια ονόματα που ακριβοπληρώθηκαν. Ανάμεσά τους ο Χάρι Ρέντναπ, ο Αντρε Βίλας-Μπόας, ο Ποτσετίνο, ο Μουρίνιο και ο Κόντε. Κανείς τους δεν κατάφερε να σηκώσει κούπα. Και τώρα που το πέτυχε ο Ποστέκογλου του καταλογίζουν απουσία Plan B όταν σφίγγουν τα γάλατα στον αγωνιστικό χώρο και την κακή πορεία στην Πρέμιερ Λιγκ. Τι είναι όμως καλύτερο; Τέταρτος στο πρωτάθλημα ή ευρωπαϊκή κούπα; Γιατί αν συμβαίνει το πρώτο, ο Ποτσετίνο και οι συν αυτώ είναι άκρως επιτυχημένοι, απλά δεν τους το έχουν πει ακόμα.

Τουλάχιστον υπάρχουν και κάποιες φωνές, όπως του Φέρντιναντ και του Μπέιλ, που αναγνωρίζουν την άδικη μεταχείριση που επεφύλαξε ο βρετανικός Τύπος στον Αγγελο τον οποίον μετέτρεψε σε πρωταγωνιστή ανόητων ποδοσφαιρικών ανεκδότων. Αλλά στο τέλος αυτός που γέλασε ήταν ο μόνιμα αξύριστος Ποστέκογλου.