Ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ υποκλίνεται στο σινεμά

Μια επιστροφή στη χρυσή εποχή του γαλλικού κινηματογράφου, τότε που κάποιοι νεαροί ριζοσπάστες κριτικοί κινηματογράφου, εκείνοι των Cahiers du Cinema, απέρριπταν το παλιό σινεμά της χώρας τους αποφασισμένοι να αναζητήσουν νέους τρόπους για να μιλήσουν με τις κινηματογραφικές εικόνες, αποπειράται ο αμερικανός σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ με την ταινία «Nouvelle Vague» – σίγουρα από τις πιο διασκεδαστικές που έχουμε μέχρι σήμερα δει στη φετινή διοργάνωση.

«Nouvelle Vague», δηλαδή «Νέο Κύμα», που γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και έμελε να γίνει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κινηματογραφικά ρεύματα στην ιστορία του κινηματογράφου. Κατάφερε να ασκήσει τεράστια επιρροή στις νεότερες γενιές (και ενίοτε, εξακολουθεί να ασκεί). Εστιάζοντας στη δημιουργία μιας από τις πιο εμβληματικές ταινίες του Νέου Κύματος, την περίφημη «Με κομμένη την ανάσα» του Ζαν Λικ Γκοντάρ, ο Λινκλέιτερ αποτυπώνει με έξοχο τρόπο και στο ασπρόμαυρο την αξέχαστη εκείνη περίοδο.

Πυρήνας της ταινίας είναι βεβαίως ο ίδιος ο Ζαν Λικ Γκοντάρ (εξαιρετικός, άξιος για βράβευση ο Γκιγιόμ Μαλμπέκ), πνεύμα αναρχικό, αντισυμβατικό, αντιδραστικό και εντελώς μοναδικό – ένα κεφάλαιο από μόνος του. Το πάθος του Γκοντάρ και την ίδια ώρα η αλαζονεία του δίνουν τον τόνο της ταινίας του Λινκλέιτερ, που είναι γεμάτη από λεπτομερείς αναφορές σε σχέση με το making of της, όπως και τα πρόσωπα που συμμετείχαν στη δημιουργία της. Θα βρούμε τον διευθυντή φωτογραφίας Ραούλ Κουτάρ (Ματιέ Πεσινά), τον σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό (Αντριέν Ρουγιάρ) και βεβαίως τους δυο σταρ της «Ανάσας», τον Ζαν Πολ Μπελμοντό (Ομπρί Ντουγίν), που έγινε διεθνής αστέρας χάρη σε αυτήν, και την Αμερικανίδα Τζιν Σίμπεργκ (Ζόι Ντόιτς), που ποτέ δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει πλήρως ούτε με τον Γκοντάρ ούτε και με την ταινία. Και όμως, αυτή η ταινία θα γινόταν η κορυφαία στιγμή της σύντομης ζωής της.  Ομως τελικά αυτό που σου μένει από την ταινία δεν είναι τόσο οι trivia πληροφορίες της όσο η αγάπη για το αντικείμενο που λέγεται κινηματογράφος του ανθρώπου που την έφτιαξε, του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ. Ο τεξανός δημιουργός έχει μελετήσει και αγαπήσει το σινεμά του γαλλικού Νέου Κύματος, και αυτό έχει φανεί ξεκάθαρα σε προηγούμενες δημιουργίες του, κυρίως την τριλογία «Πριν το ξημέρωμα», «Πριν το ηλιοβασίλεμα» και «Πριν τα μεσάνυχτα», με το ντουέτο Ιθαν Χοκ – Ζιλί Ντελπί. Με τη «Nouvelle Vague» καταθέτει ένα γράμμα αγάπης όχι μόνο για το ίδιο το ρεύμα, αλλά γενικότερα για τον κινηματογράφο, έτσι όπως περίπου είχε κάνει ο Μισέλ Χαζαναβίσιους με το «The Artist».