«Με πίεζε το ότι έπρεπε να διεκδικώ το παραμικρό»

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να αγαπήσετε το μπάσκετ; Δεδομένου ότι, όταν ξεκινούσατε, το άθλημα δεν ήταν ιδιαίτερα ανεπτυγμένο, φαντάζομαι ότι δεν είχατε γυναικεία πρότυπα.

Ο πατέρας μου ήταν αστυνομικός, οπότε έζησα σε διάφορες πόλεις λόγω των μεταθέσεων. Ετσι είναι. Ημουν ένα αγοροκόριτσο και με τραβούσαν τα δυναμικά και ομαδικά αθλήματα. Αλλά γιατί το μπάσκετ; Ισως να ήταν μια συγκυρία που καθόρισε την απόφασή μου. Το Παγκράτι, όπου βρισκόταν το γήπεδο του μπάσκετ, ήταν πιο κοντά και πιο εύκολο να φτάσω. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να με πηγαίνουν στον Βύρωνα για βόλεϊ, καθώς δούλευαν πολύ. Ετσι, άρχισα να ασχολούμαι με το μπάσκετ.

Τι θεωρήσατε πιο απαιτητικό ως γυναίκα σε ένα καθαρά ανδρικό άθλημα;

Την αποδοχή. Η δυσκολία αυξάνεται, καθώς εμείς οι γυναίκες δεν αντιμετωπίζουμε μόνο τις απαιτήσεις του αθλήματος, αλλά και τα βάρη της καθημερινότητας, με τα οποία συχνά είμαστε επιφορτισμένες. Πρέπει συνεχώς να αποδεικνύουμε ότι είμαστε καλές σε αυτό που κάνουμε και να υπενθυμίζουμε: «Πρέπει να με εμπιστευτείς, να μου δώσεις χώρο». Αυτό δεν ισχύει για τους άντρες. Εμείς οι γυναίκες πρέπει να επισημαίνουμε συνέχεια ότι αυτό που προσφέρουμε έχει αξία, γνώση και προσπάθεια – ενδεχομένως διπλάσια. Ολο αυτό είναι πιο περίπλοκο.

Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει στο φως σοβαρές καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις και κακοποιήσεις στον χώρο του αθλητισμού. Εσείς, μέσα από τη δική σας πορεία, πώς βιώσατε αυτή τη σκοτεινή πλευρά του συστήματος;

Εγώ προσωπικά δεν έχω έρθει αντιμέτωπη με τέτοιες συμπεριφορές. Εχω όμως δει εικόνες να εκτυλίσσονται στον χώρο μου, που έδειχναν, ας πούμε, μια προσέγγιση. Το πώς εξελίχθηκαν, δεν μπορώ να το γνωρίζω. Ωστόσο, πιστεύω ότι στον αθλητισμό υπάρχουν πολλά περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης που δεν βγαίνουν στην επιφάνεια για να προστατεύσουν τις γυναίκες. Γνωρίζουμε όλοι στον χώρο, σε όλα τα αθλήματα. Υπάρχουν περιστατικά που μένουν κρυφά, είτε για να μη θιγούν πρόσωπα με εξαιρετικές θέσεις είτε γιατί τα θύματα φοβούνται να αποκαλύψουν κάτι τέτοιο – δεν είναι εύκολο να το διαχειριστείς. Τα περισσότερα από αυτά που πραγματικά συμβαίνουν τα ξέρουμε ελάχιστα. Ενα πάρα πολύ μικρό ποσοστό. Οι λόγοι είναι πολλοί και πολύπλοκοι.

Ποια ήταν η αντίδρασή σας όταν διαπιστώσατε ότι κάποια κοπέλα, παρά την πίεση που δεχόταν, δεν αναζητούσε βοήθεια ή υποστήριξη;

Σε ένα ομαδικό πλαίσιο, δεν έχεις πάντα τη δυνατότητα να παρέμβεις αν δεν σου ζητηθεί. Υπάρχουν ισορροπίες που, αν τις διαταράξεις, μπορεί να τινάξεις στον αέρα ολόκληρη την ομάδα. Αυτός ο φόβος, συχνά, κάνει κάποιους να κάνουν ένα βήμα πίσω. Αν όμως ήμουν μάρτυρας μιας ακραίας και βίαιης συμπεριφοράς, σίγουρα θα παρενέβαινα.

Πιστεύετε ότι οι νέες αθλήτριες σήμερα έχουν περισσότερα «εργαλεία» ή συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν τις ίδιες παθογένειες;

Σίγουρα, οι φοβίες στους θύτες έχουν αυξηθεί, όμως τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης δεν έχουν εξαλειφθεί.

Ποιο ήταν το πιο πιεστικό που έχετε βιώσει στην πορεία σας ως αθλήτρια;

Θα έλεγα ότι το περιβάλλον της Ομοσπονδίας ήταν αρκετά υγιές στον χώρο του μπάσκετ. Παράλληλα, το γεγονός ότι έπρεπε να διεκδικούμε, όπως όλες οι αθλήτριες, ακόμη και το παραμικρό, ενώ οι άντρες το απολάμβαναν πιο εύκολα, ήταν κάτι που με πίεζε. Εμείς έπρεπε να παλέψουμε για οποιαδήποτε παροχή, από την πιο μικρή μέχρι την πιο μεγάλη.

Παρ’ όλα αυτά, αφοσιωθήκατε στο άθλημα. Τι σας κράτησε; Ησασταν νεαρή μητέρα και επαγγελματίας μπασκετμπολίστρια.

Η αγάπη και η επιθυμία μου να παλέψω για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών για το άθλημα αλλά και για τις αθλήτριες. Πέρασα μια περίοδο που δοκιμάστηκαν οι αντοχές μου. Παντρεύτηκα και μετακόμισα στην Τρίπολη, δούλευα στο τελωνείο και έκανα καθημερινές προπονήσεις στην Αθήνα, ενώ επέστρεφα στην Τρίπολη μετά. Το πρόγραμμα για χρόνια ήταν το εξής: Δευτέρα ήμουν μαμά, σύζυγος και υπάλληλος. Τρίτη, μετά τη δουλειά, ερχόμουν στην Αθήνα για προπόνηση και επέστρεφα. Τετάρτη, πήγαινα στην ομάδα των ανδρών στην Τρίπολη για προπόνηση. Πέμπτη, ξανά στην Αθήνα, μαζί με την κόρη μου, μέχρι την Κυριακή. Κάθε Παρασκευή έπαιρνα άδεια από τη δουλειά. Παρά το ότι ήμουν αρχηγός της Εθνικής, δεν υπήρχε καμία διευκόλυνση.

Ζούσατε για πολλά χρόνια σε αυτόν τον ρυθμό;

Βεβαίως. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι: «Πώς το κατάφερα τότε;». Αυτό που με κινητοποιούσε και με γέμιζε ενέργεια ήταν η αγάπη μου για το μπάσκετ. Μου άρεσε τόσο πολύ να βρίσκομαι στο γήπεδο και να αγωνίζομαι, όσο κι αν αυτό απαιτούσε αμέτρητες θυσίες. Και έπαιζα σε ομάδες υψηλού επιπέδου.

Δεν ήρθατε ποτέ αντιμέτωπη με το δίλημμα «να συνεχίσω ή να τα παρατήσω»;

Πέρασα πολύ κοντά στο να εγκαταλείψω το μπάσκετ. Δεν το αποφάσισα ποτέ. Κάποια στιγμή, μου έγινε μια πολύ καλή πρόταση από μια γαλλική ομάδα και το σκέφτηκα σοβαρά. Ομως, βρέθηκα αντιμέτωπη με έναν εκβιασμό.

Τι ακριβώς συνέβη;

Ο σύλλογος στον οποίο ανήκα τότε μου είπε ότι αν αποδεχόμουν την πρόταση, θα σταματούσε το μπάσκετ για μένα. Και μπορούσαν να το κάνουν. Εκεί σκέφτηκα αν άξιζε να εγκαταλείψω τα πάντα και να αφοσιωθώ στην οικογένεια και τη δουλειά μου. Αλλά τελικά η επιθυμία μου να συνεχίσω στο παρκέ επικράτησε. Είχα την πεποίθηση ότι μπορούσα να προσφέρω πολλά ακόμα. Και, φυσικά, η προοπτική των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα με κράτησε. Εν τέλει, το όνειρο μου έδωσε τη δύναμη να παραμείνω στο μπάσκετ. Τώρα, όταν κοιτάζω πίσω σε εκείνες τις στιγμές αμφιβολίας, ξέρω ότι έκανα τη σωστή επιλογή.

Με την έλευση του Ευρωμπάσκετ Γυναικών στο ΣΕΦ από 18 έως 29 Ιουνίου, μεγαλώνει η βεβαιότητά σας;

Είναι σίγουρα μια μεγάλη ευκαιρία και ενισχύει τα όνειρά μου για το άθλημα.