«Ο,τι πει η ψυχή μου»

Το ένα απωθημένο (χρυσό μετάλλιο σε Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ύστερα από 4 ασημένια και 4 χάλκινα) έγινε πραγματικότητα για τη Μαρία Πρεβολαράκη στην Μπρατισλάβα και όπως λέει στα «ΝΕΑ» η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης: «Νιώθω δικαίωση, είμαι ένας άνθρωπος που με χαρακτηρίζει η υπομονή, η επιμονή, η σκληρή δουλειά και αυτές είναι θεωρώ οι αρετές για να επιτύχει τελικά ένας άνθρωπος τους στόχους του. Ετσι έπειτα από τόσες προσπάθειες τελικά ήρθε το χρυσό με την ανάκρουση του εθνικού μας ύμνου να είναι κάτι τόσο ξεχωριστό και όμορφο». Στον τελικό κέρδισε τη Νο1 στον κόσμο ρουμάνα αντίπαλό της, την οποία: «Είχα κερδίσει και πέρυσι στο Παγκόσμιο και αυτό μου έδωσε ψυχολογικό αβαντάζ αν και είναι ανερχόμενο ταλέντο.  Σαφέστατα η εμπειρία παίζει μεγάλο ρόλο, το βλέπεις στο άθλημά μας. Μπορείς να κάνεις καλύτερη κατανομή ενέργειας και να μην τη σπαταλήσεις. Μπορείς να «διαβάσεις» καλύτερα τον αγώνα, μια κίνηση του αντιπάλου και να διαχειριστείς πιο αποτελεσματικά το παιχνίδι» τονίζει με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία της. Οσο για το άλλο… απωθημένο:

Βήμα βήμα

«Ενα μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ έχω κερδίσει αθλήτριες που έχουν κατακτήσει χρυσά ευρωπαϊκά και παγκόσμια ή μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, και ξέρω τι πρέπει να κάνω, αυτό μου με στεναχωρεί είναι ότι κάτι συμβαίνει πάντα όμως και δεν προχωράω. Ομως δεν ήθελα να φύγω με σκυμμένο κεφάλι από το άθλημα και έτσι δεν σταμάτησα μετά το Παρίσι και ήρθε το χρυσό στην Ευρώπη.

Είναι μακρινό ακόμα το 2028, εγώ πάω βήμα βήμα, όσο η ψυχή αντέχει και τότε το σώμα ακολουθεί. Και ως παράδειγμα που μου δίνει κουράγιο και δύναμη, ο Σπύρος Γιαννιώτης που έζησα από κοντά τον θρίαμβό του το 2016 να πάρει σε ηλικία που ίσως δεν πίστευε, ένα ολυμπιακό μετάλλιο» λέει η μεγάλη κυρία της ελληνικής πάλης, που στους ίδιους αγώνες (Ρίο 2016) είχε κάνει τη δική της υπέρβαση πριν φτάσει εκεί.

«Οταν πήρα την πρόκριση για το Ρίο, ύστερα από ένα δύσκολο χειρουργείο στον αυχένα που πολλοί μου είχαν πει ότι μπορεί να μη συνεχίσω τον πρωταθλητισμό. Αλλά ήθελα να σταματήσω όταν το αποφάσιζα εγώ. Ημουν τυχερή, βρήκα καλό γιατρό και συνεχίζω» λέει η Μαρία Πρεβολαράκη που συγκίνησε ανακοινώνοντας ότι μέρος του πριμ μεταλλίου από τον χορηγό της θα το μοιράσει στους νεαρούς αθλητές.

«Ξεκίνησα και εγώ από πολύ μικρή ηλικία τον πρωταθλητισμό, ξέρω ότι η μόνη στήριξη των παιδιών σε αυτή τη φάση είναι των γονιών τους όπως επίσης ότι πολλοί γονείς δεν έχουν την οικονομική άνεση.  Παρακολουθώ την προσπάθεια των νέων αθλητών μας, του Αρίωνα Κολιτσόπουλου, της Μαρίας Λουίζας Γκίκας, της Νικολέτας Μπάρμπα και άλλων παιδιών, βλέπω την προσπάθεια που κάνουν και επειδή εδώ και 3,5 χρόνια η ομοσπονδία καθυστερεί να τους καταβάλλει τα πριμ ήθελα να νιώσουν ότι κάποιος τους επιβραβεύει και να τους δώσω έτσι ένα έξτρα κίνητρο για να συνεχίσουν την προσπάθειά τους και ελπίζω εφέτος να ακολουθήσει και η ομοσπονδία για να μην τα παρατήσουν».

Το ξεκίνημα

Στην πάλη μπήκε «χάρη στον πατέρα μου Θοδωρή Πρεβολαράκη, καλό παλαιστή αλλά στην εποχή του Στέλιου Μυγιάκη, οπότε πήγε στην ελευθέρα (γέλια). Αυτός μας έμαθε και μας έκανε να το αγαπήσουμε το αθλημα, επέμενε, και πήγε πρώτα τον αδελφό μου τον Γιώργο και μετά ακολούθησα και εγώ. Απλά με κράτησε εκεί ο προπονητής μου ο Παναγιώτης Αρκουδέας, ο προπονητής των ολυμπιονικών του Γαλακτόπουλου, του Μυγιάκη που πάνω απ’ όλα ήταν παιδαγωγός και αυτός ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για να μείνουμε και εγώ και ο αδελφός μου στην πάλη. Ενα δυναμικό άθλημα, στο οποίο όμως είναι σημαντικότερη η τεχνική κατάρτιση και αυτή υπερτερεί της δύναμης».

Κόουτς και σύντροφος

Τα τελευταία 15 χρόνια η Μαρία προπονείται με τον Μόισεν Παριγέι με τον οποίο αποτελούν πλέον εξαιρετικό δίδυμο τόσο στο ταπί όσο και στη ζωή καθώς έχουν παντρευτεί.

«Είναι Ιρανός όπου έχουν εθνικό άθλημα την πάλη και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ ιδιαίτερα στη νοοτροπία και στο πόσο σκληρά πρέπει να δουλεύω και να αγωνίζομαι. Είμαστε συνέχεια μαζί, με καταλαβαίνει, έχει κατανόηση και με προστατεύει. Απλά μπορεί να μεταφερθεί στο σπίτι κάποιο θέμα από την προπόνηση ή από έναν αγώνα που δεν πήγε καλά. Και εκεί μπορεί εγώ να θέλω να ξεχάσω π.χ. κάτι και αυτός να μου το θυμιζει. Ομως οι φίλοι μου είναι εκτός αθλητισμού και έτσι πάω σε αυτούς για αποφόρτιση (γέλια) και για να μη μιλήσουμε για αθλητικά. Ενα παιδί είναι στα μελλοντικά σχέδιά μας, αλλά πρώτα θα πρέπει να δούμε το πότε θα σταματήσω» λέει η πρωταθλήτρια Ευρώπης που συνεχίζει και σήμερα να παλεύει στην Ελλάδα με νεαρά αγόρια στην προπόνηση.

«Αναγκαστικά γιατί έχω έτσι πιο ανταγωνιστική προπόνηση. Αρχικά μπορεί να ένιωθαν άβολα ή να θεωρούσαν υποτιμητικό να παλέψουν με κορίτσι αλλά τώρα γνωριζόμαστε και γενικότερα έχει αλλάξει η νοοτροπία».